Teacher And Student Quotes นิยาย & เรื่องราว

Wala namang ibang estudyante sa paligid kaya kung sakaling pumalpak ang plano kong ito ay hindi ako masyadong mapapahiya. Sinong hindi ka kabahan sa teacher na ‘to? Although mabait naman siya pero napakastrikto nito pagdating sa classroom. Monster nga kung ilarawan ng mga ilang estudyante ang gurong ito dahil mahilig siyang magbigay ng quiz. Sa oras na may bumagsak talaga ni isa man sa amin ay talagang uulitin niya ang quiz hanggang sa mabugbog ang aming mga utak.

Nagulat ang ama ni Tessa pero sumunod din. “Sinabi pala ni Tessa na pareho kayong teacher lahat?” “Opo, Mr. Li,” nahihiyang sagot nito. “Ang galing pala! Nakaka-proud naman kayo. Kapag may kailangan kayo sa school n’yo, sabihin n’yo lang sa akin ha. Magdo-donate ako.” “Naku, huwag na ho, Mr. Li. Nakakahiya naman.”

Kahit ano pang sabihin ng iba, para sa kaniya ang pagiging guro ay hindi lang isang profession kun’di isang ilaw na magliliwanag sa buhay ng bawat mag-aaral. At ngayon, siya ang magliliwanag sa bawat estudyante na bibigyan niya ng kaalaman. “Good morning, class. You can call me Teacher Ell na lang, okay?” Muli siyang ngumiti. Sa wakas ay bumalik na siya sa daan na dapat niyang tahakin. Sana ito na ang simula, mahina niyang bulong sa sarili. *** “Teacher,” tawag sa kaniya ng bata habang dala ang papel nito at lumapit sa kaniyang mesa.

sagot ko at uminom naman ako ng hot chocolate. Natawa naman ito sa ginamit kong salita ng huli. “Ako naman dahil na inspired ako sa dati kong teacher noong nasa 7th grade ako. Nag luto siya one time para sa aming ng klase niya and I’m amazed kaya bata pa lang ako nag aaral na ako mag luto, kahit sunog ang iba..” sabay tawa nito matapos mag kwento. Natawa naman din ako at sumagot. “Ako din unang saing ko sunog pa,” sagot ko kaya nag tawanan kaming dalawa.

Sa dami ng studyante ako pa talaga ang na-special mention kaagad. Kaawaan nawa ako ni Papa God. “Ano ba?! uupo na lang kayo ang iingay niyo pa. Parang nasa pwet ang mga bibig niyo! Quiet!” Bahala siya. Siya lang naman ma-stroke kapag pinagpatuloy niya ang ugaling ganto. Sus, parang di naging studyante. Ganto ba teacher mo Ma’am? Quiet. Respeto parin. Chill lang ako.

Habang siya naman ay mukang enjoy na enjoy sa buhay niya. "Alam mo Justine may kasabihan ang mga matatanda, kapag naliligaw ka o kaya hindi mo mahanap ang daang kailangan mong tahakin, baliktarin mo raw ang suot mong damit." Sagot niya naman sa akin, at nakapamaywang pa nga na akala mo professional teacher na pinagagalitan ang istudyante. Pero dahil pagod na akong talaga, at mukhang naliligaw na rin talaga kami. Binaliktad ko nga talaga ang damit ko. Bahala na nga!

si Sam. "Oo, I really love teaching here kaya heto at nagtuturo pa rin ako rito. Grabe, bigla ko tuloy naisip na ang tanda ko na pala. Kapwa-guro ko na rin ang dating makukulit kong estudyante," biro niya pa at lumingon sa akin. Mabilis kong iniwas ang tingin ko at huminga nang malalim. This isn't the time para maging duwag ka, Ginnie. Kung kaya niyang umarte na parang maayos lang ang lahat, dapat kaya mo rin.

Mukha siyang proud na para bang sarili niya ang mga nagawa ng kanyang mga estudyante. "I see," dismissive na sabi ni Alex. Hindi siya napahanga sa pagmamayabang ni Leonard. "Sigurado akong mahusay ka sa paghahanda ng mga mag-aaral para sa kayamanan at tagumpay. Ngunit naisip mo na ba na ang mga guro ay dapat ding maging huwaran?"Mukhang nalilito si Leonard. Hindi niya maintindihan kung ano ang pinagsasabi ni Alex. "Siyempre, Mr. Ambrose," sagot niya. “Ano ang gusto mong sabihin?”

Pabulong na sabi ni Tanch kaya napatawa ako at tumango tango. Nagsimula na ang klase. Nakikinig lang kami kasi puro discussion lang naman at may surprise quiz pero nasagutan ko naman lahat. Nakangiti kong pinasa sa teacher ang papel na sinagutan ko. Studyante na ulit ako. Mahirap pero masaya kasing mag aral. Ito din ang sinabi ni Kuya sa akin, mahalaga ang merong kaalaman kasi iyon lang ang kayamanan na madadala ko habang buhay.

“There will come a time, Ceila, when you will find the balance. Hindi kailangang ngayon. You don’t need to pressure yourself. Teaching will always be there, waiting for you. The university is open, but more importantly, your calling will always remain. Once a teacher, always a teacher.” Napayuko ako, hinaplos ang aking tiyan na bahagyang kumilos. Parang sumang-ayon ang anak ko sa sinabi niya. “Maybe you are right, Ma’am. Siguro sa tamang panahon, kapag mas maayos na ang lahat, kapag ligtas na ang pamilya ko… I will stand in front of my students again.”