Teachers Quotes From Students Novels & Stories

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

“I am truly honored to be standing before you today, representing all the scholars here in our school. The road to get here was not easy, but it was made possible because of the support we receive, not only from our families but also from people like Mr. Cojuangco, who believe in the power of education to change lives." As I spoke, I could feel the weight of my words, realizing just how important this moment was—not just for me, but for all the students who had worked tirelessly to get to this point. This was our time to shine, to show everyone that despite the challenges we faced, we were determined to succeed.

"Kayo... kayong mga bata kayo! Simula sa araw na ito, huwag na huwag niyo nang sasabihin sa labas na naging estudyante ko kayo!" Ang mga salitang iyon ng propesor ay tila nagbuhos ng gasolina sa naglalagablab na galit ng mga tao. Ang tahimik na exhibition room ay biglang naging kasing-ingay ng palengke. Ang mga respetadong iskolar na kinikilala sa iba't ibang research institutes ay tila nawalan ng dangal, walang pakundangan kung sumagot sa kanilang naging mentor.

Matapos ang lecture ay muling umalingawngaw ang malakas na palakpakan. "Thank you, Mr. Altaverde!" Mayamaya pa'y isa-isa nang nagsilapitan ang mga estudyante na karamihan ay puro kababaihan. "Sir, pwede pong selfie?" "Sir, pa-picture po!" "Sir, idol po namin kayo!" Tahimik niyang pinagbigyan ang bawat isa. At habang abala siya sa pagpapa-picture ay kusa namang gumalaw ang paningin niya sa paligid.

Hinighlight niya ang ilang tanong na hindi niya maisip. Kinuha ng tutor ang notebook at tinignan ang mga pahina bago sinabing, "Nga pala, hindi ko pa alam ito kagabi, pero ang iyong guro sa klase ay dati kong estudyante. Kinausap ko siya tungkol sa iyo at sinabi na ikaw ay isang mahusay na mag-aaral sa iyong una at ikalawang taon high school." "What a coincidence! Naging mabait talaga sa akin ang class teacher ko. Wala siyang sinabi nang bumaba ang grado ko at patuloy na pinapalakas ang loob ko," pasasalamat ni Irene.

Sinusubok talaga ang pagiging ulirang guro niya. Ilang araw nang absent ang isa sa kaniyang estudyante. Hindi sumasagot sa tawag at hindi rin nagre-reply sa messages niya. At bilang adviser ay hindi siya mapakali. Kilala niya ang mga estudyante niya at ramdam niyang may problema ang bata. Kaya heto siya ngayon, tinutupad ang saying na “My Teacher, My Hero”. Kahit sinusubok ng panahon ay pinilit pa rin niyang puntahan ang address na nasa student records.

, tanong naman nito na medyo nahihiya pa. "Kung magkakasundo kayo nak, why not di ba?" "Wow, supportive na adviser talaga si ma'am. The best ka talaga ma'am!", sabat naman nu'ng isang estudyante. "Hay naku! Noon pa 'yang pagiging supportive ko nak", nakangiti kong wika. "Okay, let's proceed now to our lesson".

Kaya naman, ngumiti siya at nagpatuloy, "Ngunit huwag kang matakot dahil lang diyan. Kilala ko ang kakayahan mo. At tandaan mo, estudyante kita, si Professor Tan. Kung may magduda sa'yo, sabihin mong lumapit sila sa akin." Sa narinig niya mula sa kanyang guro, napuno ng emosyon si Avigail. "Alam ko po, Teacher. Salamat. Sisiguraduhin kong hindi ko kayo mapapahiya."

Napangiti ako kahit may kirot sa dibdib ko habang pinagmamasdan ang huling beses na paglabas ng mga estudyante sa classroom. “Ma’am Jenine, babalik pa po kayo?” tanong ng isa kong estudyante, bakas ang lungkot sa mga mata. Pinilit kong ngumiti. “Siguro… sa tamang panahon,” sagot ko kahit ako mismo hindi sigurado. Isa-isa silang nagpaalam, at bawat “thank you, Ma’am” na narinig ko ay parang unti-unting dumudurog sa puso ko.

si Sam. "Oo, I really love teaching here kaya heto at nagtuturo pa rin ako rito. Grabe, bigla ko tuloy naisip na ang tanda ko na pala. Kapwa-guro ko na rin ang dating makukulit kong estudyante," biro niya pa at lumingon sa akin. Mabilis kong iniwas ang tingin ko at huminga nang malalim. This isn't the time para maging duwag ka, Ginnie. Kung kaya niyang umarte na parang maayos lang ang lahat, dapat kaya mo rin.