The Glass House นิยาย & เรื่องราว

Hindi pa rin mapakali si Gabby. Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass window ng kanyang penthouus. Malinaw pa sa mga mata niya ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik—isang batang babae, isang pangako, isang kahon na tila may laman ng kung anong laman na hindi niya maipaliwanag. “Damn…” mahina niyang bulong.

Glass wall lamang ito kaya makikita ang hagdan sa loob paakyat sa taas kung saan naroon ang harapang terasa. Parehong may hagdan kaliwa't kanan ng bilog at sa gitna nito, sa ibabang bahagi—shempre entrance at may mga katulong na patakbong lumabas mula roon. Sa kaliwa't kanang gilid ng mansion ay glass wall naman ang nandoon na natatakpan lang ng kurtina ngunit nakabukas rin ang mg ilaw. Sa paligid makikita niya ang mga unique na relaxing place papunta sa likuran—hindi niya makita ang kung ano ang meron doon.

"That view will be mine. Nagustuhan mo?” Inabot ko ang kamay niya. At tiningnan ang paligid. Maraming bulaklak, damo at mga halamang ligaw. “Maganda. Kasama ba ang glass house na ‘yan?” Nilingon ko ang glass house. Puro lumot na ang kaubuhan, at mga basag ang bubong na dome nito. “Yes, everything. Let's go inside. Pinahanda ko ang mga bestseller nila. Pinag-iisipan ko i-absorb ang restaurant concept.”

Tinted glass ang dingding ng glass house kaya hindi siya nakikita sa loob ngunit nakikita niya ang labas. Pumasok ang kaniyang ina. "Cain have you watched her?" Lumingon si Cain sa babaeng may malademony*ng ngiti. "She is on the spotlight again son." Umupo ang donya sa single seater couch kaharap ng kaniyang panganay. Isang sherry glass ang nakapatong sa mesa. Sinalinan ni Cain ang baso ng kaniyang ina. Isang red wine ang isinalin niya sa baso. "I want her to suffer mommy."

Sa likuran nila, ang The Glass House ay tuluyang gumuho sa ilalim ng lawa, nilalamon ang ambisyon ni Liam Miller at ang sakripisyo ni Billie Vance. Tapos na nga ba ang laban, o nagsimula pa lang ang isang mas nakakatakot na uri ng pagsasama? Paano lalabanan ni Rafael ang isang kalaban na wala nang katawan pero nasa lahat ng dako? At ano ang gagawin ni Mariel ngayong ang "Cage" ay hindi na gawa sa salamin, kundi gawa na sa digital na mundo? ABANGAN ANG CHAPTER 68…

pasarkastikong sagot ko sa kanya. Kung alive at welcoming ang awra sa ibaba ng glass house ni Seiji ay tila nasa ibang bahay ka naman kapag naririto ka sa taas. Bahagyang madilim ang bahaging ito dahil tanging dilaw at malamlam na accent lights lang na nakapakat sa dingding ang umiilaw sa mahabang pasilyo at tumutunog ang mababang heels ng aking sapatos sa bawat hakbang ko sa makintab na parquet flooring nito na nagbibigay sa akin ng medyo eerie na vibe.

Sa huli, hinayaan na lang niya ito. Sakto lang ang temperatura sa loob ng glasshouse. Hindi mainit, hindi rin malamig—isang uri ng banayad na init na nakakarelaks sa katawan. Sa paligid ay may mahinang halimuyak ng mga bulaklak, at sa bawat paghinga ay tila lumalalim ang pakiramdam ng katahimikan. Ang bango ng hangin at ang saradong espasyo ng glasshouse ay nakakalikha ng kapayapaang kayang magpalimot, kahit panandalian, sa anumang alalahanin sa labas.

“But I don’t trust the walls of this house… or the people who might come near you.” Tiningnan niya ito, pero wala siyang nabasa sa mukha ng lalaki — ni galit, ni pag-aalala, ni awa. Tila isang maskara ng kontrol ang nakatakip sa tunay nitong damdamin. Pagpasok nila sa loob ng Casa Kamiyana, bumungad kay Mirae ang halimuyak ng lumang kahoy at pulang rosas. Ang sahig ay gawa sa makintab na narra, at sa kisame ay nakasabit ang isang chandelier na gawa sa murano glass — bawat kristal ay kumikislap sa sinag ng araw.

CHAPTER 32 – TAHIMIK ang gabi. Ang langit sa labas ng glass window ay madilim dahil sa mahinang pag-ulan na sinamahan pa ng panaka-nakang pagkulog at pagkidlat. Sa loob ng private lounge ng opisina, halos walang tunog na maririnig maliban sa mahinang hum ng air purifier at paminsang clink ng mug sa coaster.