The Invisible Guardian 소설 & 이야기

“Sige bata— ang ibig kong sabihin sige po. Huy! Hatid mo siya sa may waiting area tatawagan ko si ma’am Eva!” Siko na sabi niya sa kasama nitong guard na agad namang ikinatango nito. “Salamat po but you can call me Ivan nalang po at ‘wag niyo na po akong igalang dahil bata pa ako,” Nagkatinginan ang dalawang guard at napangiti dahil doon. Naalala nila kay Ivan ang asawa ng boss nila na si Irene, palagi kasi sila nitong binabati tuwing papasok ito sa kumpanya at gaoon na ganoon ‘din ang sinabi sa kanila ni Irene pwera doon sa bata pa siya.

tanong ng guard sa akin nang harangin ako sa entrance ng building. Agad akong ngumiti sa kanya at itinaas ang lunch box na dala ko. "May gusto lang po akong ibigay kay Mr. Caden Valensar," ani ko. Napatingin doon ang guard at umiling-iling. "Mga babae nga naman, ‘no? Hindi mo ako maloloko, miss. Hindi tumatanggap si Mr. Valensar ng regalo galing sa mga fans niya," sabi niya at akmang tatalikuran ako.

Guard? Hindi na ako nasundan ni Sol kasi nakipagsiksikan ako sa mga taong nagsasayaw. Hindi niya ako makikita kasi nakaflat shoes ako kaya matatangkad ang nakapaligid sa'kin. Isa pa, malaki siya. Hindi niya magagawang makipagsiksikan dito. Napaupo ako sa sahig, sa gitna ng mga tao. Hindi nila ako napapansin dahil busy sila at lahat sila, mga nakangiti. Sana all!

Hindi siya nakatakbo, at sa halip, bumagsak siya sa sahig nang malakas. Hindi na siya makakatakas. Narinig niyang papalapit na ang mga tao sa likuran. Kaya umupo na lang si Elara at tinakpan ang mukha niya ng dalawang kamay. ‘Invisible. Invisible. Invisible… sana hindi nila ako makita,’ chant niya sa sarili.

seryosong boses ng security guard ang narinig ko. "Opo. Ako ang temporary na gumagamit ng unit. Bakit po?" "Ma'am, may bisita po kayo rito sa lobby. Kanina pa po niya ipinipilit na makapanhik diyan sa unit ninyo. In-explain naman po namin na bawal ang walang clearance from the owner or sa inyo, pero ayaw po talaga umalis," sabi ng guard. I could hear the tension in his voice, mukhang medyo intimidated sila sa kung sino man ang kaharap nila sa baba. "Ang pangalan po ng naghahanap sa inyo... Mr. Raiven Simon Montegalore."

"Go ahead, kanina pa siya naghihintay." Lihim akong napangisi nang makaalis na si Vito. Pinihit ko ang doorknob at tsaka pumasok sa loob. Naabutan ko naman na nakaharap si Hendrix sa book shelves, nakatalikod sa pintuan. "Good morning, sir. I'm Rose Buenavidez, your new assistant." Ngumiti ako nang malawak, katulad kung paano ngumiti ang totoong may-ari ng bagong mukha na meron na ako ngayon.

Alam niyang wala ito sa buong mansyon dahil naglibot na siya kanina. Kumunot naman ang noo ni Nicholas, "Nandito lang naman ako sa bahay. Ano bang problema?" Napailing si Estrella, "Pero bakit hindi kita nakita kahit saan?" Iginulong naman ni Nicholas ang wheelchair tsaka lumapit sa kanyang bookshelf, may itinanggal itong libro tsaka makikita na nagbukas ang isang secret door. "Nandito lang ako sa kabila, nagbabasa ng libro." Aniya.

Matigas ang boses ng propesor nang sumagot, “Ilang minuto lang bago ka dumating.” “Oh, I see. Are you still awfully busy these past few weeks?” "Oo." "Kamakailan lang, nakabuo ang kumpanya namin ng isang bagong bahagi na kayang maging 100% invisible at hindi matutukoy ng kahit anong radar. Nais ko sanang malaman kung interesado si Mr. Soma na malaman pa ang tungkol dito." "Kahit anong radar?"

"Hindi na ako makapaghintay na dumating ang araw na iyon. Pero sa ngayon ay pagbutihan na muna natin ang pagbabantay sa paligid dahil baka hindi natin napapansin na nasa paligid lang pala natin si Savina." Pagkatapos mag-usap ng dalawang sundalong omega ay naglakad na sila paalis at dumaan sa harapan ko. Hindi nila ako napansin o nakita dahil ginamit ko ang aking magic para maging invisible ako sa kanilang paningin. Ngunit kailangan ko pa ring magtago dahil ang magic kong ito ay tumatagal lamang ng thirty minutes. Nang wala na sa paningin ko ang dalawang sundalo ay saka pa lamang ako umalis sa lugar na iyon.

I can't do anything because my hands are tied, and I am unable to see anything. "Huwag mo akong piliting saktan ka! Fine! You're choosing death, then!" he screamed out loud. Hinila niya ako paupo bago tinanggal ang telang nakatakip sa mga mata ko. I blinked several times to adjust my sight because I really want to know where I am right now.