The World Is Not Enough Novels & Stories

I concluded our conversation. There are too many complicated things on this planet. Can't we just live simply, happy and healthy?! Tsk.

“Kasi gusto kong maintindihan mo rin kung ano ang pinapasok mo. My family’s world isn’t kind, Aya. Maraming mata. Maraming bibig. And sometimes, they break what they don’t understand.” Hindi ako nakapagsalita agad. Parang may humigpit sa dibdib ko. “I’ve seen how Zedrick looks at you,” patuloy niya. “And I’ve seen how you look back. But love, in our world…” she paused, at huminga nang malalim. “Love isn’t always enough.”

Sagot nito. “Hindi ka nag tanim ng sama ng loob?” Tanong ko pang muli. “Akala nyo po ba kayong mayayaman lang ang may problema sa mundo? Eh buti pa nga kayo, madalas kaya nyo paikutin ang mundo gamit ang pera nyo. Samantalang kaming mahihirap - kami pa ang madalas na napapaikot ng pera. Sama ng loob? Boss L, sa dami ng kailangan kong isipin at ayusin, wala nang espasyo pa na mag tanim ako ng sama ng loob para sa kuya ko. Hindi din naman nya gusto ang nangyari. Matagal ko na syang napatawad ang hinihiling ko na lang na sana ay makalabas na din ito ng kulungan.” Puno ng sinseridad na sagot nito sa akin.

At ako mismo, inaamin kong hindi ko na kayang ibigay o isugal pa ang lahat para sa kanya. Wala kami sa isang pelikula, teleserye o maging sa isang fictional na kwento, para magkaroon kami ng masayang wakas katulad ng hinahangad ng lahat. Masakit para sa akin at hindi madali na sabihin ang mga masasakit na salitang iyon. Lalong lalo na ang tuluyang bitiwan si Cara. Pero anong magagawa ko? Di hamak na isa lamang akong alikabok at kalaban ko ang buong mundo, na anumang oras ay pwede akong tirisin nito. Na kahit pagmamahalan namin ni Cara ay walang magagawa para rito.

Para kay Don Deogracia, parang banyaga ang mga salitang iyon, hindi niya kailanman naisip na may isa pang mundo sa uniberso bukod sa mundong kanilang kinagisnan. Isang mundong tila malayo sa rasyonal at higit pa sa imahinasyon.

I jokingly said and finally entered our house, weary. I ran upstair to my room and bang the door and once again let out a loud cry. The world is indeed unfair, even though you try your best it wouldn't give you the things that you wanted. Even though sobra sobra na ang binigay mo , hihindihan ka paren. But one thing I learn, the world is not your enemy, its you, it's your self because even though the world is sending you a lot of signals to stop caring about things that would bring you bad , you ignore them and continue letting them burn you until wala ng natira sayo.

ilang beses ko pang kinurap kurap ang mga mata ko bago bumitaw sa mga titig niya at tumingin sa dagat. “Sana mahintay mo ako. Paano kung hindi talaga ito ang mundo ko? Magulo ang ginagalawan kong mundo warfreak.” “Susundan kita, kahit saan pa yan. Kahit anong klaseng mundo ka pa.” nakaramdam naman ako ng guilt, siya handang gawin ang lahat para sa akin pero ako nagiging makasarili minsan. “Ayaw kong iwan ang mundong nakasanayan mo, ang buhay na nakasanayan mo.”

Hindi ka puweding maging masaya ng tuluyan o pangmatagalan, hindi mo puweding hawakan ang lahat ng gusto mo, at hindi dahil gusto mo ay ibibigay na sa'yo ng mundo. Kadalasan kung ano pa 'yung madalas mong hilingin sa mga bituin, 'yung winiwika mo bago umihip sa kandila ng cake ay 'yun pa ang hindi afford ng mundong ibigay sa'yo at anila ay may magandang dahilan para roon.

Ang ganda kasi ng mga ngiti nito, parang walang problemang dala. Sana ganito kasaya ang buhay ng tao. Sana wala silang dinadalang problema. Sana hindi sila umiiyak. Sana hindi nila sinisisi ang sarili nila sa mga bagay na hindi naman nila ginawa. Sana hindi madamot ang mundo sakanila. Sana makita sila ng mundo kung gaano din nila gustong sumaya.

Bumalik sa mundo na dito ako kabilang. Ang kaibahan lang, hindi ko na sila kasama. THE END.