Therapy Quotes Novels & Stories

“Hindi ko kailangang uminom ng gamot?” “Hindi.” “Tito Jay, ito ba ay dahil ayaw mo nang gumastos ng pera sa ‘kin? Iyon ba ang dahilan kung bakit ayaw mo akong maturukan at uminom ng gamot? Mamamatay na ba ako?” Inosenteng tanong ni Zetty. Walang masabi si Jay. Hindi mapigilan ng physician na matawa. “Zetty, ang mga massage therapy ay mas mahal kaysa sa mga turok at gamot.”

Pero may natira ring takot na hindi basta-basta nawawala. Hindi ko akalain na ‘yung salitang “cleared” ay parang hindi rin sapat. Kaya nandito kami ngayon—sa isang maliit na therapy room sa taas ng isang wellness clinic na tinago ni Daniel sa contacts niya. Safe. Discreet. And far from any noise we couldn’t handle. “Why don’t we start with what this moment feels like for both of you?” tanong ng therapist.

Nanghihinang sagot nito sa kanya. “Kuya bukas itong first therapy mo.” “Wag na Phoebe, mas mabuting natural way na lang ako mawala diba kesa sa mga therapy na yan.” Napatingala si Phoebe para pigilan ang luha. “Kuya! Pinipilit kitang ipagamot para bumalik ka sa dati kase ayokong maiwan mag-isa! Pero bakit naman sumusuko ka na agad!” hindi na niya napigilan umiyak. Napaupo siya sa tabi nito ang humagulgol. “Gagawin ko lahat ng raket para mapagamot ka, isasabay ko sa internship ko. Kakayanin ko, kaya please naman, please…magpalakas ka naman.”

Si Jonie lang ang minahal nya ng lubos. "Wag mo sabihin yan Sir! Sabi ng therapist ay maganda daw ang pagtanggap ng katawan mo. May posibilidad ka pa daw makalakad basta ituloy-tuloy mo lang ang therapy mo." "Ayoko na Calvin... ano pa ang purpose ng pag papagaling ko kung ang babaeng gusto ko ay wala na at may nagugustuhan ng iba..." Malungkot na wika nya.

“Not at all, pa. This is nice, we’re able to bond together kahit papaano. Pero pagtapos nito, kailangan mo na magpahinga. Maigi na rin na nakakagalaw-galaw ka para na rin may exercise kahit papaano ang katawan mo but don’t overdo it.” “Oh, nag, nag, nag,” sarkastiko niya pang sagot na natatatawa. “I’ll be fine! Ngayon lang na hindi ko magalaw mga binti ko, a few months after therapy I’ll be good. Masyado kang nag-aalala..” “Pa, hindi lang naman therapy kailangan. Alam mo ng terminal–” “I know that, anak. ‘Wag na lang muna natin isipin.” tinapik niya pa ang balikat ko. “So tell me about Charlie.”

Tandang-tanda ko ‘yan lahat. Hindi ko sinagot ang sinabi ni Terrance dahil natatakot akong mautal kapag nagsalita ako. Instead, tahimik kong inilabas ang acupuncture kit mula sa bag ko, at nagpatuloy sa gagawin ko lang talaga sa bahay na ito. “Kailangan ng araw-araw na therapy,” paliwanag ko habang nililinis ang balat ng matanda. “For blood circulation and to relieve the tightness of the veins. The results are not instant.”

Sa ngayon sobrang saya ko dahil kahit papaano ay ayos na siya, gising, at makakausap na ulit namin “If you also want her to go for a therapy with a doctor instead of the home therapies that I suggested—I can recommend doctors that may help her. You can call the number that I gave earlier, kakausapin ko sila para makapag-set ng appointment para sa kanya.” “Thank you, Doc. We really appreciate your kindness. I will talk to her first if what does she want, I will call you right away if she want to go for a therapy,” my mom answered, smile flashed through her lips.

Perfect timing. Seryoso akong tumitig sa windshield. “Ito ang para sa bawat araw na umiiyak siya sa loob ng therapy room. Para sa bawat kasinungalingang pinaniwalaan niya. Para sa bawat ‘You're weak’ na binato mo. Ngayon, tingnan natin kung gaano ka kalakas kapag wala kang preno.”

Mas gusto niyang subukan ang normal na buhay, ang magkaroon ng sariling pamilya at tunay na kasiyahan. May gamot naman sa ganyan. Therapy at may mga medications. Hindi pa naman malala 'yan, kaya 'wag kayong mag-alala. HAHAHAH

"Bakit Jowa lang ba yung namimiss hindi ba pwedeng pati sa kaibigan hahaha pero maiba nga pala Doc Ken kamusta na ba yung patient na inuwi nyo sainyo gising na po ba sya?" "Oo" "Talaga naku kailan pa hindi nyo man lang sinabi sakin eh di sana nadalhan ko man lang ng prutas at pagkain" "Maayos naman na ang kalagayan nya kailangan nya lang ng pahinga at therapy para maging maayos na talaga sya" Habang nag kukwentuhan sila ni Ken ay pasimple naman syang kumuha ng Grapes sa Desk nito at saka kinain