Time Will Heal Novels & Stories

Walang halong bitterness sa boses nito na kahit magkabalikan sila ni Manson ay ayos lang dito. Umiling si Claire at ibinalik dito ang cellphone. “No. Hindi na kailangan. Lilipas din ito. Ang sabi nga sa kasabihan, ‘time will heal’. Tatlong taon daw siyang nagtiis sa akin, eh. Ayaw ko na siyang makitang nasasaktan dahil hindi ko pa rin sinusunod ang nais niya.”

"Of course, hindi mo kailangang mabuhay na may guilt at galit sa puso mo. Ngayon, maaring ramdma mo pa rin ang mga sinabi ko pero maniwala ka sa akin. . . Time heals, Dasha." Natapos ang session namin at ramdam ko ang paginhawa ng aking pakiramdam, mukhang tama si Elias na magaling na itong Doctor. Sinabi ko rin kay Dra. Rihana ang tungkol sa ginawa kong pananakit sa aking sarili dahil. . . noong mga panahong iyon, gusto ko na lang sumuko. Binigyan niya ako ng isang daang dahilan upang magpatuloy, noong sinabi niya pa lang ang pangalan ni Dawn napaiyak na kaagad ako.

ipaliwanag ko. “Mas dahan-dahan, mas masakit ang dulot. I have a twisted plot for my revenge. At alam ko—nararamdaman ko na hindi pa ngayon ang tamang panahon para doon,” pagpapatuloy ko pa, bago matamis na ngiti ang iginawad ko sa kanya. Isang ngiting puno ng tiwala, pero may bahid ng dilim sa likod ng aking mga mata. Hindi ko muna ipipilit ang paghihiganti ko. I need time for myself first... for healing, for loving myself. I need to change my plan for a while... for my peace of mind, even just for a short while.

sagot niya bago niya ako hinalikan nang matagal at puno ng pangako. Ang halik na iyon ay hindi lang tungkol sa pagnanasa. Ito ay tungkol sa healing. Isang tahimik na usapan na sa kabila ng lahat ng sakit, may pag-asa pa para sa amin. Naramdaman ko ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Luha ng pasasalamat na buhay kami, at luha ng pagtanggap na mahal ko pa rin ang lalaking ito sa kabila ng lahat.

Gayunpaman, hindi niya inasahan na kikilos nang mas mabilis si Hendrick at nauna siya kaysa sa kanya. Kahit na ganoon, hindi tanga si Arthur kahit na nainis siya. Mabilis siyang kumuha ng isang healing pill at ibinigay ito kay Helena. "Binibini, meron akong gamit para pagalingin ang mga sugat mo. Pwede mong subukan ang isa sa mga ito—makakatulong to sa'yo!"

“eh ikaw?” “Sigurado ka gusto mong marinig ang sagot ko? Baka mag-nosebleed ka?” sagot ni Fritz. “Wala ng maraming pasakalye,” aniya. Tumango ng nakangiti si Friz habang nakatingin sa kanya. “Kaya kong maghintay ng kahit ilang libong taon. Ang oras kasi palaging maikli sa kahit sinong nangangailangan nito pero sa mga taong nagmamahal ng totoo, it is timeless, it is forever,” madamdaming hayag ni Fritz.

"You both need time." I swallowed the food before I finally answered him. "Sometimes, the only way to move forward is to cross the threshold of time, and leaving the shadows of yesterday behind." Makahulugan kong saad sa kanya. "Recovery is a journey, not a destination. But what happens when the journey feels like a never-ending loop of pain?" I know we need time pero naisip ko, makakatulong ba yun kung sa bawat oras na dumadaan ay nasasaktan lang kami?

Pero masuwerte ako na nasa tabi ko si Aldrick. “Sa totoo lang, babe, I’m not sure if I will able to go back to what I am before. Hindi ko alam kung paano. It hurts so much. I love him dearly that I died the day that we lost him.” “Take your time, babe. Nobody is pressuring you. Walang nagbibigay sa’yo ng deadline. Walang nagmamadali sa'yo. Take as much time as you need to heal at your own pace. Basta nandito lang ako. Just know that I am always here and will always be here for you.”

At alam ko sa paglipas ng panahon, tuluyan naming makaklimutan iyon. Mawawala lahat ng sakit.Mapapalitan ng pagmamahal..In right time, everything will be fixed..our both pieces we're going to be whole again..

“Hindi naman siguro mamasamain ng asawa ko?” “Are you naive young lady?” Tila naiinis na sabi nito. “Siguro hindi na ako masyadong gusto patayin ng asawa mo ngayon. Sabi nga nila diba: time heal all wounds. But the wounds we inflicted to Cyril require more than time. And I also needed healing. I am willing to wait to the day that we can look at each other’s eyes without pain.”