روايات وقصص ضمن Too Stunned To Speak

So soothing yet very dangerous. Napalunok ako. I was too stunned to speak, I wonder why? It's because of his eyes? Because of his voice? Hindi na mahalaga ang dahilan. Basta ang alam ko ay masyado na akong nalulunod sa aking nararamdaman.

Nanginginig pa ang kaniyang labi at tila hindi makapaniwala sa hindi sinasadya niyang nagawa. My manhood suddenly quivered that shookt her even more. As stunned as she could be, she said, stuttering, "W-Was it your m-manhood that m-moved?"

Akmang itutulak ko dapat siya kaso mabilis siyang naghubad ng coat na suot saka tinabon niya iyon sa harap ko. Mas lalong nagwala lahat ng lamang loob ko dahil doon. I was too stunned to speak now. Wala na akong masabi dahil binalot na niya ako ng itim na coat. Mahapdi pa rin ang balat ko pero nakatulong ang pagbaklas niya ng butones kaya medyo maayos na. "Luke, do you know her? My coffee!"

"I'm speechless Staring at you,standing there in that dress What it's doing to me ain't a secret Cause watching you is all that I can do' Tuluyan na AKONG napatanga sa harapan ng lalaki...wala syang kurap at sobrang nakakapanghina ng tuhod ang klase ng tingin Meron SYA... pakiramdam ko ay unti unti akong hinihigop sa kung saan.... 'And I'm speechless You already know that you're my weakness After all this time I'm just as nervous Everytime you walking to the room I'm speechless' D'mn it...ako yata Yung na e speechless dito...wala akong alam Kung paano ipaliwanag ang nararamdaman ko...sobra akong pinaghaharian ng ibat ibang pakiramdam na hindi ko maintindihan....basta ang alam ko lang ay nagu

He look relaxed. "A little. Impromptu speech is boring, kung debate ito ay kakabahan siguro ako dahil mas may thrill." Wow, akala ko ay englishero lang siya but wait, did he just call the impromptu speech boring? Hindi na ako sumagot pa at ganoon din siya. That became my queue as the end of the conversation, so I came back in reviewing my notes habang siya ay nakapikit ang mata ngunit alam kong hindi naman tulog dahil gumagalaw ang isa niyang kamay at bahagyang tumatambol sa lamesa ng upuan.

Naghihintay ng kung ano man ang sasabihin ko. "Y-Yeah... I mean, I just want to... uh..." Gusto kong sabunutan ang sarili dahil sa pagkakautal ko. Hindi ko alam kung bakit bigla na lang naging mahirap bigkasin ang salitang 'sorry'. Oh, God, Symphony! Magso-sorry ka lang naman! He tilted his head to the side, and he's now looking confused. Mukha na rin siyang naiinip dahilan para isang beses akong napalunok. Why am I feeling so nervous?

Kailangan kong gumawa ng paraan para makaalis sa nakakatuksong sitwasyon na ito. "Please, go to... to the bathroom... B-Blair," I stated while obviously stuttering like sh*t. Nasabi ko na ba na sobrang init ng pakiramdam ko ngayon? Dahil oo, sobrang init na. Hindi ko na maintindihan! "Hmm, what about... Nope," she answered, seeming like taunting me. Ang tigas talaga ng ulo ng babaeng ito. "Pakiusap, ngayon na! Magbihis kana." Utos ko pero parang hindi siya natinag.

hindi ko na natuloy ang anumang sasabihin ko dahil tuluyan na akong tumumba at napapikit dulot ng sobrang bigat at sakit ng ulo. Bago mawalan ng malay ay may narinig pa akong nagsalita. "You know what you'll gonna do," Hindi ko na pinilit ang sariling kilalanin o lingunin ang kung sinumang nagsalita dahil sa bawat galaw na ginagawa ko ay kakaibang sakit sa ulo ang binibigay nito sa akin.

Inalalayan niya akong makaupo sa kama. "Buds.. are you okay? You look pale." Napalunok ako at saka umiling iling. "I-I'm fine. Storm.. I can't remember anything that happened last week." Nagpapanic ako. Sobrang kaba ang nararamdaman ko sa hindi ko malamang dahilan. This really scare me. "We need to visit your Doctor."

Nakatingin lang ito sa akin at nasayaw kami. Maingat ang pamamaraan ng paghawak n`ya sa akin na para bang babasagin ako na gamit, nanginginig ang kalamnan ko at kahit na gusto ko magsalita ay hindi ko magawa, it feels like I am a deaf.