Too Stunned To Speak 소설 & 이야기

Naghihintay ng kung ano man ang sasabihin ko. "Y-Yeah... I mean, I just want to... uh..." Gusto kong sabunutan ang sarili dahil sa pagkakautal ko. Hindi ko alam kung bakit bigla na lang naging mahirap bigkasin ang salitang 'sorry'. Oh, God, Symphony! Magso-sorry ka lang naman! He tilted his head to the side, and he's now looking confused. Mukha na rin siyang naiinip dahilan para isang beses akong napalunok. Why am I feeling so nervous?

Kailangan kong gumawa ng paraan para makaalis sa nakakatuksong sitwasyon na ito. "Please, go to... to the bathroom... B-Blair," I stated while obviously stuttering like sh*t. Nasabi ko na ba na sobrang init ng pakiramdam ko ngayon? Dahil oo, sobrang init na. Hindi ko na maintindihan! "Hmm, what about... Nope," she answered, seeming like taunting me. Ang tigas talaga ng ulo ng babaeng ito. "Pakiusap, ngayon na! Magbihis kana." Utos ko pero parang hindi siya natinag.

Para bang wala na siyang natitirang lakas para makipag-usap. “Umalis muna kayo,” mahina niyang sabi. Pagod na pagod ang kanyang boses. “Gusto kong mapag-isa.” Huminto siya sandali bago muling nagsalita. “Please... hayaan n'yo muna ako.” At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, nagsimula nang makita ni Jeston ang lahat ng sugat na siya mismo ang naging dahilan.

hindi ko na natuloy ang anumang sasabihin ko dahil tuluyan na akong tumumba at napapikit dulot ng sobrang bigat at sakit ng ulo. Bago mawalan ng malay ay may narinig pa akong nagsalita. "You know what you'll gonna do," Hindi ko na pinilit ang sariling kilalanin o lingunin ang kung sinumang nagsalita dahil sa bawat galaw na ginagawa ko ay kakaibang sakit sa ulo ang binibigay nito sa akin.

Inalalayan niya akong makaupo sa kama. "Buds.. are you okay? You look pale." Napalunok ako at saka umiling iling. "I-I'm fine. Storm.. I can't remember anything that happened last week." Nagpapanic ako. Sobrang kaba ang nararamdaman ko sa hindi ko malamang dahilan. This really scare me. "We need to visit your Doctor."

Nanlaki ang mata ko bago ako makapasok sa loob ng room. That voice is from Samuel, napalingon ako sa paligid ko at nag bubulungan ang mga tao. Pinamulahan ako ng pisngi at mabilis na pumasok sa room, wala pa gaano tao and a good thing na wala pa ang prof namin, maaga pa siguro talaga. I want to bury myself on the ground, I am not feel ashamed that he is serenading me, but I feel uncomfortable, this is my first time to encounter this kind of stuff.

Sapo ang puson na sunod-sunod siyang huminga ng malalim. “No…no…no…” wala sa sariling usal ni Bryanne bago napahawak sa sariling ulo. " Ang tanga-tanga mo, Bry!” gigil na aniya sa sarili at napasabunot na lamang sa sariling buhok. Tumayo nang tuwid si Bryanne at nag-isip. “No, isang beses lang ‘yon." aniya sa sarili habang palakad-lakad. “Imposible…” dugtong niya.

she called again. I want to make a move, I want to go to her but I can't. I can't find my strength. I can't find my voice. Shocked is an understatement. I feel like my whole system is being paralyzed. Oh God, how did it happen? I saw how they shot her. But thank you. Oh God thank you.

Napakunot noo akonsa sinabi nito. "What the fuck are you talking about!?" Nagulat ito sa reaction ko. "I mean wala naman talagang nangyare dahil sobrang nalasing ako at bigla ka na lang nawala pero okay lang kahit na dinala mo rin ang wallet ko-" "Stop! Nakdrugs ka ba? At kung ano ano na ilusyon ang lumalabas dyan sa bibig mo." Napakunot noo ito at tumayo. Lalapit sana ito ng pigilan ko ito.

Madilim rito at sa inaasahan, napangisi ako nang makita ang imahe ni Heaven na papunta sa direksiyon ko. When I called her name, she was extremely shocked. I even cursed myself for making her feel so horrified. She was trembling. Her lips were pale and her knees were obviously shaking. I want to punch myself for plotting this fucking moment but I really don't have any idea on how can I talk with her without anyone disturbing us.