Torment Mga Nobela at Kwento

GAME OVER *****

Ang mga mata niya’y namumula, ngunit matatag ang paninindigan. Mabigat ang paglunok. Halos nanginginig ang tinig, "Gabing pagkakamali? Siya ang anak mo, Luther. Dugo't laman mo, may buhay siya. May nararamdaman siya. Hindi siya isa lang sa mga numero ng mga transaksyon mo."

Literal na ramdam ko sa inuupuan ko. I reached for his face and caressed him. Makinis ang mukha niya. Parang walang bahid ng kahit anong stress. My fingers then traced his lips. Hindi iyon kasing putla ng akin kapag wala akong lipstick o kung anong kolorete sa labi. His was naturally pinkish and soft and kissable. “I want you, Troy,” I whispered. The mischief in his eyes is now gone and was traded with something… something that I could compare to a flame. If looks can burn, I’m probably melting now.

At higit sa lahat, may tinatago akong lihim na kapag nalaman niya, maaaring mawala ang lahat. Sa bawat tibok ng puso ko, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ng gabi. At habang pinagmamasdan ko ang silid na iniwan ni Lucien, alam kong ang susunod na pagkikita namin sa lumang beach house ay magiging simula ng isang lihim na hindi na kayang balikan, at isang kapalaran na haharapin namin—dalawa lang, sa gitna ng mundo, at sa isang kasalanang nagbunga ng buhay.

Tumingin ako sa kanya. And something inside me shifted. Not fear. Not confusion. Acceptance. Biglang nag-react ang Origin Layer. SUBJECT ZERO STABILITY: INCREASING The system recognized emotional synchronization between me and Torren. And labeled it: UNSTABLE CO-DEPENDENT VARIABLE PAIR DETECTED Nanlamig ako. “Co-dependent?” bulong ko. Torren smiled slightly. No humor. Only truth. “If the system calls it weakness,” he said, “then I choose to be unstable.”

"Forth please, help me!" "Ayaw mo talagang tumigil ha!" I groaned in so much pain when the guy punched my stomach. "Tumahimik sabi eh! Nasaktan ka pa tuloy. Gusto lang naman naming tumikim ang arte arte!" "Tara na! Baka may makakita sa 'tin!" Excruciating pain burned on my stomach as I felt my vision spinning, my limbs getting weaker before my eyes closed. I passed out.

May kung anong bagay na tila bumabara sa dibdib at lalamunan niya. Lalong bumibilis ang paghinga niya at ang pakiramdam na tila sumisikip ang paligid. Tinanggal ni Tori nag pagkakayakap ng mga kamay niya sa kaniyang binto at marhas na sinabunutan ang sarili para mawala ang mga ala-alang patuloy na rumirihistro sa utak niya. “N-No…” bulong niya na parang wala sa sarili.

I touched my lips, my heart was beating fast inside my chest, pakiramdam ko, ano mang oras ay lalabas na ito mula sa dibdib ko dahil sa sobrang bilis ng tibok nito. My hands were slightly trembling, my brain is a whirpool of thoughts at nahihilo ako. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa pain reliever na ininom ko, kung pagod ba ang katawan ko o dahil hinalikan ako ni Shantall. Sinubukan kong tumayo ngunit napa-upo lang ako ulit, hindi magawang suportahan ng binti ko ang katawan ko.

Halos dumugo ang kaniyang labi sa matinding pagkagat dito, desperadong itinatago ang nakakahiyang epekto ng bawat laro ng daliri ni Anne sa katawan niya. "Fuck! Sira ka talaga, Anne..." tila nauupos ang boses na sambit ni Lauren. Ang kaniyang katawang lupa ay unti-unti nang nawawala sa katinuan kasabay ng kaniyang naguguluhang pag-iisip. Nililipad ng kapangahasan ng kaniyang propesor ang bawat piraso ng kaniyang self-control.

Tumango siya at sa pagtalikod ko ay isang lihim na ngiti ang lumabas sa labi ko. 'Sorry Lee but this is not what you think it is. I will be having my final torture and revenge. It's now the right time that you get to see the Tora in me, the wild tigress – siya ang makikita mo mamayang gabi.'