Romans & histoires Trauma In Tagalog

Or is it because I'm afraid what will happen next? Gusto kong sumigaw na tama na, na itigil na ang lahat ng ito, pero traydor ang aking sariling katawan. Hanggang sa ang mga galit na h***k ay naging banayad at mapanabik. Parang ang tagal naming hindi nagkita't nagkasama kahit araw-araw naman kaming nagkakaharap. Nag-aalab ang bawat dampi ng kanyang mainit na labi. Mas lalong nasindihan ang mainit kong pakiramdam.

Pero, umiling lamang ito at nagpanggap na wala siyang napi feel na kahit ano. "Dr. Carino, ano po bang sakit ko?" tanong niya. "Trauma." "Ho? Saan naman po at bakit. Saan ba nakukuha ito." tanong niya. "Essentially, a trauma response is the repeated occurrence of a coping mechanism that helped you survive your trauma, but now it is present whether or not the danger you're sensing is real. After a trauma, we are often hypervigilant, and on alert for danger reflexively, in order to protect ourselves from further harm." sagot ng doctor.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

saad ko "Nung makulong po kase si trixie sobrang hindi niya daw po matanggap na itinakwil siya ng daddy niya gabe gabe po siyang sumisigaw at sinasaktan ang sarili hanggang sa umabot na sa pag gising niya parang wala na siya sa tamang pag iisip lagi niyang kinakausap yung sarili niya at minsan nananakit na ng ibang nakakulong at doon na nila na pansin na wala na ito sa tamang pag iisip kaya inilipat napo dito sa mental hospital. Ng marinig koyun nakaramdam ako ng awa kay trixie na sobrang sama kobang tao kaya ako nakokonsensya ngayon.

Tumingin siya rito. "Post-Traumatic Stress Disorder. A PTSD kung saan ang isang tao ay nagkakaroon ng matinding trauma mula sa isang matinding trahedya. Mostly of those who have this condition ay nagiging mahina pagnatri-trigger yung nakaraan nila pero sa kaso ko ay iba. Hindi ako nagiging mahina dahil bagkus ay nagiging ibang tao ako. Nagiging isang mamamatay tao, McNamara." mahina nitong saad sa kaniya. Pagkatapos noon ay muling namayani sa kanila ang katahimikan hanggang sa mapagpasyahan niyang ibuka ang bibig at sabihin ang katanungan.

That person is the reason why I'm suffering from trauma. All the memories from my past started to flashback to me. The simple tap in my head brings all the pain that I kept to myself in how many years. My eyes get blurry. My hands are shaking even my knees. The sound of crying is too loud to hear inside my head. Tuluyan na akong natumba nang marinig ako ang malakas na sigaw ng lalaki sa isipan ko.

“Your wife has Post-Traumatic Stress Disorder.” Nagbaba ito ng tingin sa hawak na papel. “Isang kondisyon ng kalusugang mental na sanhi ng matinding trauma, tulad ng pisikal na pagmamaltrato, o iba pang masamang karanasan. Ang mga sintomas nito ay ang pagiging paranoid, hallucination, masasamang panaginip, o ang kawalan ng malay sa biglaang pag-alis o panlalaban.”

Sa tagal niyang nawala sa mundo nila at hindi nakikibalita ay wala na siyang ideya kung ano na ang nangyayari sa buhay-buhay ng mga ito. Samantala, hindi pa rin maampat ni Zarayah ang pag-iyak. Pinagsamang takot, trauma, galit at pangungulila ang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. Kung narito lang ang ina ay hindi siya sisigawan bagkus ay yayakapin lang at pakakalmahin. Masyadong matigas ang puso ni Carcel. Hindi man lang nito naisip kung gaanong trauma ang inabot niya lalo na ang makita ang kaibigan nitong pumatay na parang mabangis na hayop.

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

Nakapagpahinga naman na siya ngunit sigeng takbo at laro sa buong sala gamit ang mga biniling laruan ng Papa niya sa kaniya. "Mamaya na po, Mama. I'm going to wait for Papa." pumunta ito sa may gate at nilingon ang kaliwa at kanan. Ilang segundo din siyang nanatili doon nang wala talagang makitang kotse ng Papa niya ay nakanguso at busangit ang mukha nitong bumalik papunta sa akin. Siguro ay nagkaroon ito ng trauma. Trauma is the experience of disconnecting with a fundamental source of safety. It happens most severely when our attachment is severed to our primary caretakers. But there is truly an infinite number of ways the world can traumatize you, and to varying degrees.