Tula Para Sa Aking Sarili นิยาย & เรื่องราว

"Wala kang alam sa kapayapaan, Tanya, kaya huwag kang magsalita na parang kilala mo ako nang lubos." "Pwes, ipakilala mo ang sarili mo sa akin nang tama. Ipakita mo sa akin ang taong tinatago mo sa likod ng lahat ng bilyong ito, dahil hangga't hindi mo ginagawa 'yun, nandito lang ako para manggulo sa boring mong buhay."

Na kahit anong gawin ko, kahit anong tulak ko, mas malakas pa rin siya. Sinisisi ko ang aking sarili, na sana hindi hindi ko na lang siya pinansin. Na sana hinayaan ko na lang ang aking gutom. Na sana hinayaan ko na lang ang aking sarili na magutom para mawala na ako sa mundong ito.

Pagkatapos ay tinungo na rin ang sariling silid na nagpupuyos ang damdamin. Smack lang ang nangyari, ngunit napapansin niyang palagi na lamang siyang ninanakawan ng halik ni Axle. Minsan ay naiisip niyang may gusto ito sa kanya ngunit mas nanaig sa kanyang isipan kung ano ang kanyang nakaraan. "Isa lang akong parausan!" anas niya. Timungo niya ang banyo upang makapaglinis ng katawan, nais niyang magpahinga pagkatapos ng maghapong pag-eensayo.

Pagkaraan ay lumapit ako aa salamin at pinagmasdan ang sarili ko. "Rhea, kaya mo yan!" Motivate ko sa sarili ko at nakangiting lumabas na. ***** FOLLOW ME, TIP ME, COMMENT, AND GODBLESS!

"Ang tanga mo! Isang tanga na hindi mabitawan ang sarili sa mga bagay na hindi naman umi-exist." Kumulo ang dugo ko. Gusto niya yata makipagsabunutan sa akin. "Ano'ng tingin mo sa sarili mo, hindi ka rin ba tanga? Pinagduldulan pa rin ang sarili kahit hindi nito gusto." Kinagat niya ang mga labi. Namasa-masa bigla ang mga mata. Idadaan naman sa iyak para maawa ako sa kanya. "Mas tanga ka dahil–"

“Para ito sa sarili ko.” Dahil ipinanganak akong muli at nabigyan ng isa pang pagkakataon. Nagsalin pa ako ng isa pa, nakatingala sa kisame, at tahimik na nanalangin sa sarili. “Ria Canlas, ito’y tagay para sa iyo. Sana sa susunod mong buhay matagpuan mo ang iyong buwan na magbibigay liwanag sa kadiliman ng iyong buhay."

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

' tanong ko sa aking sarili. Hanggang hindi ko na mapigilan ang aking sarili, bawat dila nito sa aking tingkèl ay ikinaungol ko dahil sa kakaibang sarap na aking naramdaman, hanggang nararamdaman ko na lang na pinatigas nito ang kanyang dila saka tinutudyo nito ang aking lagusan, para aking nahihibang sa aking nararamdaman. Kaya agad kong hinawakan ang kanyang ulo.

Matalim ko silang tinitigan hanggang sa tuluyan silang makaalis. Mabilis akong tumayo at kinalma ko muna ang sarili ko bago ako nagpatuloy sa pagtakbo. “Umayos ka, Talulla. Walang mabuting maitutulong sayo at higit sa lahat wala kang mabuting patutunguhan kapag nagpadala ka sa emosyon mo. Umayos ka,” paalala ko sa sarili ko habang paulit-ulit akong humihihinga ng malalim upang payapain ang kalooban ko.

Hindi ko kailangang ipaliwanag ang sarili ko sa mga taong sarado ang utak para sa katotohanan. Huminto ako saglit sa may bintana. Mula roon, tanaw ko ang bakuran ng paaralan, ang mga batang masayang nag-uusap at ang mundong pinili kong paglingkuran. Para sa kanila, lalaban ako. Para sa sarili ko, maninindigan ako. Kung may darating mang unos dahil sa kasal ko, haharapin ko iyon nang nakataas ang noo.