Tula Para Sa Pangarap นิยาย & เรื่องราว

ELIHA "Self, kapag nahihirapan ka ngayon na gusto mo nang sumuko ay isipin mo na may bukas pa. Kapag nahirapan ka bukas ay isipin mo na may bukas pa rin. At kapag mas nahirapan ka bukas ay isipin mo ulit na may bukas pa. Hanggang sa kakaisip mo na bukas ka na lang sumuko ay magugulat ka na lang dahil nalagpasan mo ang bawat araw na gusto mong sumuko." Kinukumbinsi ko ang sarili ko ngayon habang ako ay nasa loob ng kulungan dahil nawawalan na ako ng pag-asa na magkita kami ni Keegan. Lumipas na kasi ang isang buwan ngunit hindi pa rin nila tinutupad ang kanilang pangako na ibabalik ako sa mansyon ng mga Vampyres. Pumasok sa kulungan ko ang kamukha ni Lera na maid. "Magpalit ka raw ng suot."

Tumingala si Sandy at pinakatitigan ang mga bituin sa kalangitan na nagniningning habang katabi ng mga ito ang bilog na bilog na buwan. "Laging may pag-asa, Angelo. Hangga't hindi pa sumusuko ang isang tao, laging may pag-asa. Lahat naman ng gusto natin bago natin makamit ay dadaan muna tayo sa hirap at sa pagdadalawang-isip, pero hangga't nagtitiwala ka pa rin sa sarili mo ay makukuha mo iyon kahit anong mangyari. Tapang lang ang kailangan sa lahat ng desisyon sa buhay."

Wala nga ba siyang pangarap? Tumingin siyang muli sa langit, "Inay, gusto ko pong maging Arkitekto, gusto kong magdisenyo ng mga gusali, gusto kong makita na maging totoo ang lahat ng disenyo ko," aniya saka ngumiti. Simpleng buhay man ang gusto niya ay may pangarap pa rin siyang gustong maabot. Tumayo siya saka pinagpag ang likuran ng shorts, nagpaalam na siya sa inang bituin at nagtungo na sa bahay.

Third Person's POV Tulala at hindi pa din siya makapaniwala na natanggap siya nang walang kahirap-hirap sa trabaho na iyon. Hanggang sa makauwi siya ay para bang lumilipad ang utak niya. "Mommy!"

Ang importante tuloy ang pangarap! Halos mapaluha ako sa tuwa. Akala ko talaga—sa wakas—maayos na ang lahat. Akala ko natapos na ang mga alalahanin ko at malapit nang matupad ang pangarap kong makaahon sa hirap. Nagmadali akong mag‑ayos at bumalik sa mansyon, puno ng pag‑asa sa puso ko.

AMERY HEART POV TULALA akong naglakad palabas ng banyo. Ang akala ko pa naman maiibsan na ang sama ng loob na nararamdaman ko dahil nakaiyak na ako pero mas lalo pa yatang nadagdagan. Hindi ako materialistic na tao pero masakit pala. Sobrang sakit na ang akala ko sa akin siya magpo- proposed pero sa ibang babae pala. Para sa ibang babae ang singsing na iyun at hindi para sa akin

Pailing-iling niyang sabi dito Tska marami pa akong pangarap sa buhay sakit lang sa ulo at puso yan, and to help you sa mga business nila dad at para naman makapag asawa kana, tumatanda kana kasi tignan mo kumukulubot kana. At sabay silang nag tawanan... Para naman hindi ako ang pagiisipan mo ng ganyan, akala ko ba ayaw mokong mag-asawa tapus ngayon parang pinag tutulakan muna ko. I rolled my eyes

Balik ni Erla kay Jessie. Napangiti si Tamara, “Sobrang talented niyo naman, alam niyo, maganda iyang mga pangarap niyo kaya pagbutihan niyo ang pag-aaral ah? Unahin niyo ang sarili niyo, ang pangarap niyo, ang pamilya niyo dahil kapag puso ang pinairal niyo walang kasiguraduhan kung iyong pagmamahal mo ay sapat para maging masaya ka sa kapiling ang taong minamahal mo o kung may pagmamahal rin ba siya sa'yo tulad ng pag-ibig mo.” Nagkatinginan si Erla at Jessie.

Halos mag-walling ako dahil sa nararamdaman ko. “Kaoree! Ikalma mo! Marami ka pang pangarap sa buhay okay? Hindi ka pa handang maging ina.” Sa ngayon, pangarap ko ay maitawid si Lucky ng college saka makapagpatayo ng bahay ni Lola. Sa Mama at Papa ko na nasa langit, ayan na nagbigay na ng sign, pero huli kong ibibigay ang apo na gusto niyo.

mahina niyang dugtong. Nagpakawala si Vera ng buntong-hininga at ngumiti rin sa kanya. Yumapos ito sa kanyang braso gaya ng nakagawian nitong gawin noong mga bata pa sila. "We have a different level and kind of happiness now. Hindi naman natin ito maipagpapalit sa nakaraan. We have successes that we promised to fulfill. Pero nga lang, 'yung mga taong pinag-alayan natin ng ating mga pangarap ay hindi na nakita ang pagkakatupad ng mga iyon. Kaya sa ngayon, maging masaya na lang tayo at ipagpatuloy ang pagtupad ng mga pangarap natin, hindi para sa mga taong nawala na, kun'di para sa'ting sarili."