Novel & Cerita Tula Sa Pangarap

Buhay na puno ng pag-ibig, pag-asa, at mga pangarap para sa kinabukasan na magkasama. End of my fantasy sako marahang iminulat ang aking mga mata. Napakasakit isipin na hanggang sa imahinasyon na lamang ang pagpapantasya ko maging sa pangarap na kasal. Dahil taliwas lahat ng nangyayari sa realidad. Malabo at hinding hindi na kailanman mangyayari ang pinangarap ko. At ang higit na mas masakit ay ang realidad na hinding hindi na rin ako kailanman mamahalin ng lalaking siyang tanging minamahal ko.

"Hindi imposible kung gusto mo talaga! Ngayon, sagutin mo ang tanong ko, gusto mo ba talagang makatuluyan ang kuya Nigel mo?" Tila may pag-aalangan pa nang tumango-tango si Lyka. "Magaling! Makinig kang mabuti, matutulungan tayo para pareho nating maabot ang mga pangarap natin, naintindihan mo ba?" Muling tumango-tango si Lyka. "Basta't pakinggan at gawin mo lang ang mga ipagagawa ko." . .

07-03-18 20:01 PM Bakit lagi na lang ganito? Nakakasawa na. They give me big expectation but no motivation. Bakit parati na lang sila ang uunahin ko? Bakit lagi nilang pinapasa sa akin iyong mga pangarap nila hanggang sa iyong pangarap na nila ang maging pangarap ko? Nakakasawa na. Kung ganito pala ang maging isang anak, sana pala hindi na lang ako binuhay. -Sining.

Or is this just a tease of a thing called fire of temptation? Bumaba ang halik nito sa aking panga, iminulat ko ang aking mga mata, natagpuan ko na lamang ang sarili na napayakap na rito. Bakit ba kayhirap pigilan ang nararamdaman kong 'to? Kung nasa harapan ko si Delilah siguradong babatukan ako no'n. Sobrang rupok ko.

Ikinuwento ko sa kanya ang mga pangarap ko noong bata pa ako gaya nang pangarap na makapag-aral sa Maynila, ang pangarap na maiahon ang pamilya ko, at ang pangarap na makita ang taong nasa harap ko ngayon. "Kiket," tawag niya sa aking palayaw, isang pangalang dati ay parang hindi mabigkas ng kanyang mga labi nang maayos. "Do you think we can make this work? I mean, the real world out there... it’s cruel. Pagbalik natin, babalik din ang mga mata ng mga tao sa atin. Ang mga camera, ang mga intriga, ang mga negosyo."

mahina niyang dugtong. Nagpakawala si Vera ng buntong-hininga at ngumiti rin sa kanya. Yumapos ito sa kanyang braso gaya ng nakagawian nitong gawin noong mga bata pa sila. "We have a different level and kind of happiness now. Hindi naman natin ito maipagpapalit sa nakaraan. We have successes that we promised to fulfill. Pero nga lang, 'yung mga taong pinag-alayan natin ng ating mga pangarap ay hindi na nakita ang pagkakatupad ng mga iyon. Kaya sa ngayon, maging masaya na lang tayo at ipagpatuloy ang pagtupad ng mga pangarap natin, hindi para sa mga taong nawala na, kun'di para sa'ting sarili."

nahihiya nitong sagot. Tumango-tango siya. Alam niyang hindi pa huli ang lahat para rito. Alam din niyang may maganda pang buhay itong kahaharapin kung ititigil na nito ang ganitong gawain. "Hayaan mo, tutuparin natin ang mga pangarap mo." Tiningnan lang siya ito at hindi na nagsalita pa. Nang maubos na niya ang pagkain ay lumabas na rin ito para hindi maghinala ang ibang mga bantay.

"...wala ka bang pangarap para sa sarili mo? Passion? Personal na pangarap na gusto mong maabot?" Natigilan ako sa tanong ni Clark. Hindi ako makasalita kasi hindi ko alam kung anong isasagot. Mahigpit ang hawak ko sa lata ng beer habang napagtatantong wala nga talaga akong personal na pangarap sa buhay. Ang pangarap ko ay para sa mga kapatid ko lang, na hindi nila maranasan ang mga bagay na naranasan ko dati. Maliban doon ay wala na akong ibang gustong gawin o maabot sa buhay. Nakakatakot. Somehow, nakakatakot palang isipin na baka hanggang dito na lang ako, na hanggang dito na lang ang mararating ko.

"Kung ano man yang pinagdadaanan mo ngayon, malalampasan mo yan at isa pa, hindi pa naman huli ang lahat para sa pangarap mo. Iba-iba ang panahon ng bawat isa. Ang iba sa atin nauuna, meron namang nahuhuli pero kahit mahuli ka, hindi naman ibig sabihin nun bigo ka na." Parang may mainit na bagay ang humaplos sa kanyang puso dahil sa mga katagang binitawan ni Aling Lena. Sana nga magkaroon pa siya ng pagkakataon na matupad ang pangarap niya pero paano niya gagawin ang bagay na iyon gayong masyadong kumplikado ang sitwasyon niya? "Good Morning..."

Palusot ko. "Kilala kita, hilain ko dila mo ng dumaretsyo pananalita mo e." Pagsusungit nito. "So san nga galing? Mukhang mamahalin ah?" Panguusisa nito. "M-may nagbigay b-birthday present.." saad ko. "Ahh ganon ba." Saad naman nito, wow parang di narinig na birthday? Ni hindi man ako ginreet kahapon tsk! May iba na kasing pinagkakaabalahan!