Tulang Pilipino Novels & Stories

ang mga salitang kusang nanulas sa kanyang mga labi. “Sa pagkakaalam ko kasi si Dr. Valencia lang ang nag-iisang doktor sa Pilipinas na kaya ang mga ganyang cases. Kasi ang totoo kung sakali man ay hindi ang Lolo Salvador ang unang pasyenteng may ganyang kaso na hahawakan niya,” pagbibigay-alam sa kanya ni Elaine.

ungol na wika niya habang hinihimas ang galit na niyang alaga. Simula nang dumating siya sa Pilipinas, wala pa siyang nakasex na ibang babae. He’s been celibate for a month now, at isang himala iyon para sa kanya. Kahit ka-one-night-stand, wala... Ang tanging kaulayaw niya lang ay si "Mariang Palad." Nagkakalyo na ata ang kamay niya sa kakasarili...

Bandang alas dos nang hapon ng dumating kami sa naturang lugar, nasa bandang dulo kami sa Gen Trias kung saan nakatayo ang isang abandonadong building. Sandali pang nagmatyag ang mga tauhan ko, hindi lang basta basta ang mga tauhan kong iyon dahil mula sila sa kung saan saan sangay ng gobyerno dito sa Pilipinas at sa US, some were ex navy seal na nagdecide nang mag stay sa Pilipinas. "There are thirty people inside, twenty are adults and ten are children including your son." paliwanag sa akin ni Albert na dating ex navy seal.

Buti na lamang ay hindi ako tuluyang nasakop nito dahil kung hindi ay baka nasaktan ko na rin pati ang aking mga kaibigan. Tumungo na kami sa pasilidad upang ipakita ang aming mga nakuhang ulo. Nagulat sila dahil sa dala naming ulo ng halimaw na tigre. Ang tigre na ito ay kilala sa tawag na Teghasus dahil sa taglay nitong pakpak. “Paano ninyo nakuha ‘yan? Bago palang kayo dito ‘di ba? Pero nakatalo na agad kayo ng Teghasus?” nagtataka nilang tanong.

Binuhat niya ako habang paakyat sa isang hindi naman kataasan na hagdanang kahoy. Iginala ko ang mata. Tree house? Malaki at sosyal na tree house? May ganito pala dito sa Pilipinas? Sa TV ko lang nakikita ang mga ganito. Inilapag niya ako sa isang malambot na sofa at binuksan ang mga blinds sa salaming bintana. Mula rito ay kita ang iba pang nagtatayugang mga puno at ang asul na dagat.

SOLARA'S POV: Makaraan ang ilang oras na byahe ay tuluyan na kaming nakarating sa Pilipinas. Sa bayang sinilangan ko. Sa lugar kung saan ako unang natutong mangarap at unang nasaktan.

“Rosaline! Lumabas ka dito!” Isinara ko ang sikretong pinto at nagtago sa likod nito kasama si Rosaline. “Nasaan ka na? Rosaline! Alam kong nandito ka!" Sigaw ng lalaki. Kinakabahan kong hinawakan ang kamay ni Rosaline at nakalimutan ko itong bitawan. Natahimik din si Rosaline. Pagkaalis ng lalaki, malamig niyang sinabi, "Kung gayon, hindi ka bulag."

“Naparito kami para lamang tignan kung ayos ba ang organization sa Pilipinas,” Nanlaki ang mga mata nila ng marinig ang pagtatagalog nito. Puro kasi salitang Russian lang ang naririnig nila mula dito noon pa ‘man kaya laking gulat nila ng magtagalog ito. Nagsimulang umugong ang bulungan sa paligid dahil doon. “Sabi ko sa inyo totoo ang balita noon!” “Hindi fake news! Galing sila sa Pilipinas!”

Medyo maalikabok pa ang baul at halatang matagal nang hindi nabubuksan. Binuksan niya ang baul at doon tumambad sa akin ang hindi ko mabilang na sandata. Iba't-ibang haba at disensyo. May inilabas siyang isang sandata. "Ito ang bolo na halaw sa ginamit ng mga sinaunang tao dito sa Pilipinas sa pakikidigma sa mga mananakop noon." aniya at ipinakita sa akin ang isang sandata.

Tangina. Tama. Siya iyong dalagang babae na nakita ko sa family picture sa tarpulin na iyon sa munisipyo ng Manila. Anak siya ng mayor na hindi ko malilimutan, si Mayor Khalix Dadonza, ang lalaking nagpakaladkad sa akin palabas ng munisipyo noon at sinabihan pa akong wala akong mararating sa buhay. Kung may isang tao sa mundong ito na gusto kong makitang nahihirapan, iyon ay walang iba kundi siya. First time kong maranasan sa buong buhay ko iyon. Pero ngayong nakatayo sa harapan ko ang anak niya, na kahit malaki na ang pinagbago, kilalang-kilala ko pa rin kasi talagang tinandaan ko ang mga mukha nila. Ngayon, hmmm, tumangkad na siya at naging sexy na.