روايات وقصص ضمن Tungkung Langit

Hindi masukat na mahika at mana ang kaniyang inilalabas. “Aaack!” daing ko, nang bigla akong hinambalos sa ibabaw ng napakatigas na bato nagmistulang haligi. Ramdam ko ang pagkabali ng aking mga buto. Nanlalaki lang ang aking mga matang nakatingin lamang sa kalangitan. Bilog ang buwan at may pagka-kulay asul ito.

Habang tinitingnan ko ang bawat detalye ng kaniyang ginawa ay maya-maya’y nakita ko siyang lumapit sa akin. “Sa iyo na iyan,” aniya. “Ha? Bakit?” “Basta.” “Eh?” “Tanggapin mo na,” sabi pa niya bago tumingala sa langit. “Mukhang uulan.” “Um?” Agad din akong tumingin sa taas at nakita kong wala ngang mga bituin sa langit. “Paano ba iyan, kailangan ko na ring umuwi. Baka kasi mabasa ako kung aabutin ako ng ulan sa daan.”

Ngunit tumigil ito sa tamang oras. Pabagsak siyang humiga sa kama at kinuha ang paboritong unan na si tweety bird. Niyakap iyon at ibinaon ang mukha roon habang nagtitili sa sobrang kilig na kanyang nadama.

Tiningnan ko ang madilim na kalangitan. It seems like the sky won't be in my side right now, huh? At hindi nga ako nagkamali dahil hindi pa man nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan. Buti na lamang at medyo malaki ang waiting shed rito kaya naman hindi ako nababasa.

Bumaba sila mula sa bundok at siguradong bumuhos ang malakas na ulan. Madilim ang langit. Alas tres pa lang ng hapon, ngunit ang kalangitan ay kasing dilim ng kalangitan sa dulo ng mundo. Napatingin si Ben sa ulan na bumabato sa bintana. Naging basa ang kanyang mga mata.

Hindi mo ba iniisip na maganda ang mood? Sa sandaling iyon, isang maliwanag na buwan ang sumikat sa madilim na kalangitan. Ang mga mabulaklak na paputok ay sumabog sa mga bituin habang ang mga makukulay na ilaw ay kumikinang nang maliwanag sa magkabilang panig ng ilog. Ang buwan, mga paputok, at mga makukulay na ilaw ay sumasalamin sa kumikinang na ilog na kanilang nilayag, malayo sa pagmamadali at pagmamadali ng lungsod. Nakatayo laban sa hangin sa ilog na ito, parang ang mundo ay gumaganap para sa kanila. Natigilan si Christian. "Hindi ka ba marunong sumayaw ngayon?"

“Tapos ka na bang kumain?” Tumango si Klaire. Ngunit bago pa sila makatayo, ang maliliit na patak mula sa langit ay biglang lumaki na parang butil ng mais. Kasabay ng mga kidlat na animo’y naghahati ng langit patungo sa karagatan.

Ang mga manonood ay tumahimik, hindi mapalagay. Matapos ang matagal na paghinto, may nagsalita sa wakas. "Alam mo, ang mga taong walang pakialam sa hiya ay kadalasang nagpapatuloy sa buhay. Ang pagmamataas ay maaaring pigilan ka." "Siguro madaig ng Subject One ang lahat at magtagumpay," Nag aalinlangang sabi ng isa. Kalat kalat ang mga bulungan ng pagsang ayon. Karamihan ay nagsumite ng nakikiramay na mga tingin sa direksyon ko.

Lumi POV Nung bandang alas singko ng hapon ay unti-unti nang nagbago ang kulay ng langit. Mas marami na ring tao ang nasa beach front. Ang daming naghihintay doon, na para bang may shooting na magaganap ang isang sikat na artista. ‘Yung langit, grabe sa kakaiba dito sa Boracay. Mula kasi sa matingkad na kulay bughaw ay bigla itong naging kulay ginto.

Kung ito na yung langit na sinasabi nila ay parang ayoko ng bumaba pa. to be continued...