Tungkung Langit Mga Nobela at Kwento

Naglakad siya sa lansangan habang pinagmamasdan ang kalangitan na balutin ng dilim. "P-pasensya ka na anak, k-kailangan mong maranasan 'tong nararanasan ni mommy, ha." Hinalikan niya ang umiiyak na sanggol at napatingin siya sa kalangitan nang bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan.

Tumango sina Silvester at Helvius. Ng lumitaw ang isang malaking bitak sa kalangitan, hindi mabilang na mga hibla ng itim na aura ang nagkatotoo at bumalot sa buong lungsod. Ang milyun milyong magsasaka ay nabalot din ng dilim. “A-Ano yun?” "Ano ang nangyayari?" "Anong nangyari?" "May bitak sa langit!" Ang lahat ay napuno ng pagkabalisa.

daing niya habang napaupong hinihimas ang namumulang noo. "Aruy ku," mangiyak ngiyak ako habang kinakapa ang aking noo kung may dugo. Natatakot akong baka pumutok iyon o ano pa man. Ramdam ko ang bukol na umusbong doon na parang sungay ng unicorn!

At mas gusto ko ang side niyang ito. Nang matapos kaming kumain, nanatili muna kaming nakaupo roon habang humihigop ng mainit na tsaa. Ang langit ay tuluyan nang binalot ng kadiliman, at unti-unti ng naglilitawan ang mga bituin na tila mga diyamanteng nakakalat sa langit. Napatingala ako. “Ang daming stars.” “Hmm.” “Mas kitang kita sila rito kaysa sa Manila.”

Nasa langit na ba ako? Dahan-dahan kong iminulat ang aking mata, tumambad sa akin ang puting paligid. Nasa langit na nga yata ako. Iginala ko ang aking tingin, pamilyar sa akin ang sky blue butterfly na kurtina at ang mabango na amoy na hinding-hindi ko makakalimutan.

Hindi masukat na mahika at mana ang kaniyang inilalabas. “Aaack!” daing ko, nang bigla akong hinambalos sa ibabaw ng napakatigas na bato nagmistulang haligi. Ramdam ko ang pagkabali ng aking mga buto. Nanlalaki lang ang aking mga matang nakatingin lamang sa kalangitan. Bilog ang buwan at may pagka-kulay asul ito.

Habang tinitingnan ko ang bawat detalye ng kaniyang ginawa ay maya-maya’y nakita ko siyang lumapit sa akin. “Sa iyo na iyan,” aniya. “Ha? Bakit?” “Basta.” “Eh?” “Tanggapin mo na,” sabi pa niya bago tumingala sa langit. “Mukhang uulan.” “Um?” Agad din akong tumingin sa taas at nakita kong wala ngang mga bituin sa langit. “Paano ba iyan, kailangan ko na ring umuwi. Baka kasi mabasa ako kung aabutin ako ng ulan sa daan.”

Ngunit tumigil ito sa tamang oras. Pabagsak siyang humiga sa kama at kinuha ang paboritong unan na si tweety bird. Niyakap iyon at ibinaon ang mukha roon habang nagtitili sa sobrang kilig na kanyang nadama.

Bumaba sila mula sa bundok at siguradong bumuhos ang malakas na ulan. Madilim ang langit. Alas tres pa lang ng hapon, ngunit ang kalangitan ay kasing dilim ng kalangitan sa dulo ng mundo. Napatingin si Ben sa ulan na bumabato sa bintana. Naging basa ang kanyang mga mata.

“Tapos ka na bang kumain?” Tumango si Klaire. Ngunit bago pa sila makatayo, ang maliliit na patak mula sa langit ay biglang lumaki na parang butil ng mais. Kasabay ng mga kidlat na animo’y naghahati ng langit patungo sa karagatan.