Tungkung Langit Mga Nobela at Kwento

Ang mga manonood ay tumahimik, hindi mapalagay. Matapos ang matagal na paghinto, may nagsalita sa wakas. "Alam mo, ang mga taong walang pakialam sa hiya ay kadalasang nagpapatuloy sa buhay. Ang pagmamataas ay maaaring pigilan ka." "Siguro madaig ng Subject One ang lahat at magtagumpay," Nag aalinlangang sabi ng isa. Kalat kalat ang mga bulungan ng pagsang ayon. Karamihan ay nagsumite ng nakikiramay na mga tingin sa direksyon ko.

Dalawang kulay pulang guhit ang tumambad sa pregnancy test ni Trisha. Ngunit sa halip na saya, matinding takot ang bumalot sa kanya—dahil hindi ang bago niyang asawa ang ama ng batang nasa sinapupunan niya, kundi ang stepbrother nito! Akala ni Trisha ay nahanap na niya ang wagas na pag-ibig kay Alex. Nagtanan sila at nagsumpaan ng wagas na pag-ibig. Ngunit sa mismong ikalimang anibersaryo ng kanilang kasal, nadiskubre niyang tatlong taon na pala siyang niloloko nito. Dala ng labis na sakit at nasirang tiwala, walang pag-aalinlangang pinirmahan niya ang divorce papers na inilatag nito at lumayo. Upang makabangon at maipaghanti ang nawasak na puso, tinanggap niya ang kagustuhan ng kanyang mg

At bakit may tibok ng puso? Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata at ang unang bumungad sa akin ay ang perpektong panga ni Lucas Villamor. Nakahiga pa rin siya sa tabi ko, nakatagilid, at ang isang kamay niya ay nakatukod sa kanyang ulo habang nakatitig sa akin nang may malambing na ngiti. Ang gulo ng buhok niya, ’yong tipong just woke up like this ang datingan. Bakit gano’n? Kapag ako ang bagong gising, mukha akong hinabol ng sampung itik at sinabugan ng dinamita ang buhok. Pero siya? Mukha pa ring model ng mamahaling pabango! Hustisya naman sa bansang Pilipinas! Tumingin ako sa bintana at napansin kong medyo madilim na ang sikat ng araw. Ang kulay ng langit ay unti-unti nang nagigin

Lumi POV Nung bandang alas singko ng hapon ay unti-unti nang nagbago ang kulay ng langit. Mas marami na ring tao ang nasa beach front. Ang daming naghihintay doon, na para bang may shooting na magaganap ang isang sikat na artista. ‘Yung langit, grabe sa kakaiba dito sa Boracay. Mula kasi sa matingkad na kulay bughaw ay bigla itong naging kulay ginto.

Sumandal ako sa bibig ng fountain at tumingala sa kalangitan. Pinakinggan ko ang paglagaslas ng tubig mula sa fountain habang nakatitig sa kalangitan. Ang pagiging kahel nito ay napapalitan na ng kadiliman. It's starting to get dark and later on, stars twinkle in the sky.

Tumatawa ngunit masuyo nitong pahayag upang alisin ang tampo ng dalaga. Sa halip na matuwa ay lalo lamang nainis ang dalaga sa narinig. "Kailangan pa talagang ipaalala na marami na siyang nahawakang bundok na mala Mount Apo?" nagngi-ngitngit ang kalooban na bulong niya sa kanyang sarili. "I guessed it was 32A cap, right?"

My nights are still lonely and my days are still sad because you were never in my side anymore. I looked at the sky and see nothing but darkness. Walang buwan sa gabing ito. Wala ring mga bituin. Parang uulan pa nga. Ah, nakikisimpatiya siguro ang nasa taas sa akin. Mabuti naman kasi maraming beses na rin nilang hindi dininig ang mga panalangin ko.

Kasalukuyang taon... MUNDO NG MGA TAO Tahimik ang gabi, isang uri ng katahimikan na hindi karaniwang dumarating. Wari’y ang hangin ay huminto sa paghinga, ang mga dahon ay tumigil sa paggalaw, at ang langit ay tahimik na nanonood mula sa itaas. Ang buwan at mga butuin ay nakabitin sa kalangitan na parang mata nagmamasid habang nakangiti.

Mabilis kong minulat ang aking mga mata at napabangon sa aking higaan saka humagulgol ng iyak habang yakap-yakap ko ang sarili. Why is this happening? Bakit lahat ng malapit sa akin… Nawawala… Kinukuha… Magiging mag-isa na naman ba ako? Natulala ako sa labas ng aking bintana. Pinunasan ko ang aking luha at kinalma ang sarili saka bumaba sa aking kama at nagtungo sa aking bintana. Binuksan ko ito at dumungaw patingala sa mga bituin sa langit. Taimtim kong pinagmasdan ang nagkikinangang mga bituin sa langit. Marami sila. At kapag marami raw bituin sa langit, sabi nila ay hindi raw uulan kinabukasan. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nakatingala sa kalangitan.

Para silang nakakita ng langit o bumaba sa impiyerno! "Ito ay ... sumpain ito, ito ay magma!" “Ah!” Sa sobrang takot ni Park Sora ay tinakpan niya ang kanyang mukha ng kanyang mga kamay at patuloy na nakatakas mula sa lava na nahulog mula sa langit. Siya ay napakaganda at labis na nagmamalasakit sa kanyang hitsura. Alam na alam niya na kapag tumama ang lava sa mukha niya, mapapangiti siya agad!