Unang Pag Ibig Ni Rizal Mga Nobela at Kwento

Maging ang kasakiman ng mga taong hindi marunong makuntento sa bagay na mayroon sila, kasakiman sa kapangyarihan, at buhay na walang hanggan. (Sirka 1550-Sirka 1588) Si Raha Sulayman (Rá·ha Su·lay·mán) ang kinikilalang unang bayani ng Maynila para sa pagtatanggol niyá ng kaniyang kaharian laban sa mga mananakop na Español.

Dinig ko ang tilian ng tao sa aming paligid subalit hindi ko sila tinapunan pa ng pansin dahil para sa akin nasa harapan ko na ang pinakamamahal kong tao na hinding hindi mapapalitan ng kahit na sino. "I hid my feelings for you for a long time, love. I guess it's time for me to be honest with my feelings. Mahal kita, mahal na mahal," wika ko at marahang hinimas ang kanyang ulo pagkatapos ay muli siyang niyakap. "She's mine!!!" sigaw ko sa lahat na siyang naging dahilan ng pagpalakpak ng mga tao. Lumapit sa amin ang aming pamilya at sila Yael at Yacob ay nakipag apir sa akin, "Proud of you, man," wika ni Yael.

"Oh, really?" "Yeah, really. Pwede kitang sampulan ngayon, ma'am. Pero sa ngalan na nirespeto ko ang pakiusap ng kaibigan ko, palalampasin ko muna ang inis at galit ko para sa inyo. Ang hiling ko lang sana, kahit man lang katiting na pagmamahal sa anak mo ay tumubo diyan sa puso mo," matapang na sagot ni Rizel sa tila hindi makapaniwalang Ginang.

“Paano ko sasagutin kung maya't maya naman ang tawag at text niyan ‘kin. Niyaya lang ako ng mga amiga ko maki fiesta sa anak ni Rizal na barangay captain. Akala ni Ate Alona, nakipagtanan na ako kay Rizal kasi nga iyan ang tsismis sa mga kapitbahay namin.” “Isang sana all na lang po ako Tiya Agnes, pumapag-ibig na,” natatawa na lang ako. “Ang Ate Alona masyado lang advance mag-isip. Sa tanda kong ito gagawin ko pang makipagtanan? At saka kung lalandi ako. Dapat noon pa sana hindi ngayon na matanda na ako tuyo’t na ang bahay bata ko. Nanligaw ‘yan si Rizal. Kilala mo naman diba barangay tanod sa kabilang barangay pero binasted ko iyon.”

"Of course! Madami na akong friends ma, pero alam mo mas masaya kung kasama ka namin..." "Ano ka ba? Masanay ka nang wala ako, tutal tumatanda ka na." Napangiwi naman ako sa sinabi niya at niyakap ulit siya. Hindi ko alam ang gagawin ko sa buhay ko kung hindi ko kasama si mama, siya na ang tumayong magulang at kaibigan ko noong nasa Rizal pa kami, never nagkulang sa alaga, paalala at pagmamahal 'yan. Kaya ang dahilan ko para mag aral ng mabuti ay para mabigyan siya ng buhay na deserve niya.

Bagay na ikinakabilis ng tibok ng puso ko. "Baka kasi magsawa ka na sa akin eh" paglalambing ko. Napahinga ito ng malalim na hinaplos ako sa pisngi. "That won't happen baby. Mula unang kita ko sayo sa resthouse niyo sa Rizal ay alam ko sa puso ko, ikaw na ang babaeng gugustuhin kong makasama sa tanang buhay ko. Ang pag-aalayan ko ng lahat-lahat sa akin. Yaman, apelyedo, pagmamahal, at puso ko. Sayong-sayo ang lahat ng ito.....Shantal"

Kilala niga kasi iyong gentlemen sa babae at may malaking galang kaya nga nahulog nang husto ang loob niya dito. "Maganda ka, mapera at bata pa kaya hindi mo deserve ang ma reject ng isang tulad ko." Pagpatuloy ni Arthur. Nakagat ni Rizza ang ibabang labi at kahit papaano ay pampalubag loob ang binata sa kaniya. "Hindi ko rin aa kung nakit pero unang kita ko pa lang sa iyo noon ay gusto na kita." Pag amin niya sa binata.

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.

she snapped at him. "At ano ang masama sa salitang binibini? Sabi nga ni Bonifacio, ang hindi magmahal sa sariling wika ay masahol pa ang amoy sa malansang isda. Pa-ingles-ingles ka pa, eh, sa Manila ka lang naman galing," pang-aasar niya pa. She rolled her eyes upwardly. "It was Rizal who said that, for goodness' sake!" He smiled inwardly. Siyempre, alam niya ang tungkol doon. Puro man siya kalokohan sa buhay ay hindi naman siya ganoon kabobo. It was just that, he loves irritating this lady.

Ngumiti na siya sa akin at may dinukot lang din sa bulsa niya. "Pero ang ganda mo sa totoo lang, Riz. Hindi nga kita nakilala e. . . Pero aanhin mo naman ang gandang ito, kung hindi ka nakikilala ng taong mahal mo?" Nguso niya at napakurap ako. Pilit na tinatago ang totoong nararamdaman ko. "Picture muna tayo. Remembrance ko sa isang mestisa na tanga sa pag-ibig!" kantyaw niya at napangiti akong lalo.