Unang Pag Ibig Ni Rizal Novels & Stories

“Pag-ibig ay pag-ibig. Ano’ng ibig mong sabihin sa ‘maagang pag-ibig’? Sa tingin mo ba may pinipiling edad ang pag-ibig?” Biglang nagbago ang mukha ni Aleisha. Itinaas niya ang kamay at itinulak siya palayo. “Aleisha?” “Hmph!” Malamig na umirap si Aleisha at sumimangot sa kanya. “Hindi ko akalaing si Mr. Arizcon pala ay isang malaking babaero. Kapag may nagustuhan, gusto agad!” Napahawak si Raphael sa sentido at walang magawang naglahad ng dalawang kamay. “Sinabi ko na sa iyong huwag nang magtanong, pero ipinilit mo. Alam kong magagalit ka rin naman.”

Alam din ni Princess na habulin ng mga babae ang fiance niya at maraming taong naiinis sa kanya noon nang maging sila ng smart, rich, and famous na si Rayver Madrigal, pero bakit kailangan pa siyang tawagan ng isa nitong admirer? "Yes, it's kind of a long engagement. Wait why am I even discussing this with you? If I remember, hindi naman tayo close." She knew it would piss the other person off pero hindi niya napigilan ang sarili. Naiirita siya kapag tinatanong siya ng mga tao tungkol sa boyfriend niya. It was like she was losing her own identity. Mas interesado pa ang mga tao sa nobyo niyang mayaman, gwapo at matalino kaysa sa kanya na natatabunan ang mga achievements sa buhay.

"Habang pinapanood ko si Rajiv nang malapitan, naisip ko, deserve ng kaibigan kong to yung pag-ibig na pure intention din. I want you to love him even if you don't know what he did. Kaya naman kahit nang magpakasal kayo, hindi ko sinabi sayo ang tungkol sa lahat ng mga ginawa nya. Gusto kong kapag mahal mo na sya, doon mo malaman ang lahat ng yon. "But then you also became my friend. Nang umalis tayo ng bansa at nakita ko ang lahat ng ginawa mo para lang maalagaan ang anak nyo, kahit nasaksihan ko mula sa malayo ang mga sakripisyo at pagod mo, nung makita at malaman ko paano ka pa rin nasasaktan dahil sincere ang pag-ibig mo sakanya, naisip ko ring... deserve mo rin yung pag-ibig tulad ng gu

"Oh, really?" "Yeah, really. Pwede kitang sampulan ngayon, ma'am. Pero sa ngalan na nirespeto ko ang pakiusap ng kaibigan ko, palalampasin ko muna ang inis at galit ko para sa inyo. Ang hiling ko lang sana, kahit man lang katiting na pagmamahal sa anak mo ay tumubo diyan sa puso mo," matapang na sagot ni Rizel sa tila hindi makapaniwalang Ginang.

"Of course! Madami na akong friends ma, pero alam mo mas masaya kung kasama ka namin..." "Ano ka ba? Masanay ka nang wala ako, tutal tumatanda ka na." Napangiwi naman ako sa sinabi niya at niyakap ulit siya. Hindi ko alam ang gagawin ko sa buhay ko kung hindi ko kasama si mama, siya na ang tumayong magulang at kaibigan ko noong nasa Rizal pa kami, never nagkulang sa alaga, paalala at pagmamahal 'yan. Kaya ang dahilan ko para mag aral ng mabuti ay para mabigyan siya ng buhay na deserve niya.

Bagay na ikinakabilis ng tibok ng puso ko. "Baka kasi magsawa ka na sa akin eh" paglalambing ko. Napahinga ito ng malalim na hinaplos ako sa pisngi. "That won't happen baby. Mula unang kita ko sayo sa resthouse niyo sa Rizal ay alam ko sa puso ko, ikaw na ang babaeng gugustuhin kong makasama sa tanang buhay ko. Ang pag-aalayan ko ng lahat-lahat sa akin. Yaman, apelyedo, pagmamahal, at puso ko. Sayong-sayo ang lahat ng ito.....Shantal"

Kilala niga kasi iyong gentlemen sa babae at may malaking galang kaya nga nahulog nang husto ang loob niya dito. "Maganda ka, mapera at bata pa kaya hindi mo deserve ang ma reject ng isang tulad ko." Pagpatuloy ni Arthur. Nakagat ni Rizza ang ibabang labi at kahit papaano ay pampalubag loob ang binata sa kaniya. "Hindi ko rin aa kung nakit pero unang kita ko pa lang sa iyo noon ay gusto na kita." Pag amin niya sa binata.

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.

she snapped at him. "At ano ang masama sa salitang binibini? Sabi nga ni Bonifacio, ang hindi magmahal sa sariling wika ay masahol pa ang amoy sa malansang isda. Pa-ingles-ingles ka pa, eh, sa Manila ka lang naman galing," pang-aasar niya pa. She rolled her eyes upwardly. "It was Rizal who said that, for goodness' sake!" He smiled inwardly. Siyempre, alam niya ang tungkol doon. Puro man siya kalokohan sa buhay ay hindi naman siya ganoon kabobo. It was just that, he loves irritating this lady.

Ngumiti na siya sa akin at may dinukot lang din sa bulsa niya. "Pero ang ganda mo sa totoo lang, Riz. Hindi nga kita nakilala e. . . Pero aanhin mo naman ang gandang ito, kung hindi ka nakikilala ng taong mahal mo?" Nguso niya at napakurap ako. Pilit na tinatago ang totoong nararamdaman ko. "Picture muna tayo. Remembrance ko sa isang mestisa na tanga sa pag-ibig!" kantyaw niya at napangiti akong lalo.