Novel & Cerita Unique Motto In Life As A Student

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.

Nagulat ako sa mga nabasa tungkol sa parang motto ng school, may mga comments din nga mga magulang ng studyante na nag aaral dito. "Sino ba namang siraulo ang mag lalagay ng motto na ganito? Motto ba talaga to? Wanna Enroll And Enjoy Killing? HAHA gagu." Naiiling ako bago clinick ang rankings of students hindi naman pala subrang higpit ang paaralan nila ang kaso lang hindi ka pwedeng makalabas hanggat hindi ka pa nakapag tapos, hindi naman problema yun dahil may sarili silang mall sa luob may kainan din.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.

Wala kasing nagpupupunta sa parte na yun ng unibersidad dahil sa sabi-sabing may multo daw ng isang estudyante na nagsuicide doon. Hindi siya naniniwala sa gano'n, hindi rin naman siya takot kaya may lakas siya ng loob na magpunta doon. Everyone was actually gossiping about how weird she is. Wala siyang kaibigan. She might be beautiful but loner. To be honest, being alone turned to be her best friend. Her salvation. Yung sarili lang niya ang kaabah niya at walang ibang tao.

That’s impressive. He did not look like someone who enjoys Math and Science. He looked like someone who is so chill and loves to play around. Ang first impression ko nga sa kanya ay YOLO ang motto niya in life. Pero baka kailangan ko na ring gawing motto in life ‘yong “Don’t judge a book by it’s cover.”

I can do whatever I want. "Last walk, Kourtney, before we're done for the day." I was sent back, and I closed my eyes hard, knowing that I would be the girl they didn't believe I could manage. Not just for them, but also for me. I only have one life, and this opportunity comes just once in a lifetime. I'm going to graduate next year, so maybe I could try something new.

Kung hindi ka marunong humingi ng tulong sa iba, walang mangyayari kung sosolohin mo ng totoo. Ganito ang college life. Dapat i-practice mo na talagang makisama sa iba kung isa kang mahiyain tulad ni Azeria. Kahit pa ikaw ang pinakamatalinong tao, darating talaga iyong oras na kinakailangan mo ng tulong. Sa totoo nga lang, padaan daan rin ‘to sa feed ni Red e’ na sinasabi ng mga iba na sa college mo malalamang bobo ka. His thankful na may pinsan siyang naryan sa tabi niya, hindi tulad ng iba. Na alam nila kaya nila, tahimik na pinagmamasdan lang nilang tatlo ang ka klase nilang umiiyak sad ulo. Sinasabi nitong expect na raw nito ang pagkabagsak niya, ni wala siyang nasagutan may mga ilan lan

Ang tahimik kong buhay ay biglang nagulo. Kung iisipin ay hindi naman ganito ang buhay ko nung wala siya. I'm contented with my life, I'm happy to have only Zel as my one and only friend at walang pake sa sasabihin ng iba. I'm just a ghost in this school kahit malalaki ang grades ko di pa din naman ako sikat not until that goon entered the picture.

Nasaktan lang ako. My college life has been hard to me. I experienced bullying dahil sa physical kong anyo at sa estado ng buhay ko. They called me fat ass, pathethic, gold digger at kung ano pang gusto nilang maitawag sa akin. Nakapag-aral ako sa school na iyon dahil sa scholar at sipag ko.

Kanina pa ako wala sa sariling naglalakad sa gilid ng kalsada at hindi ko na alam kung saan pa ba ako idadala ng aking mga paa. Bumungad sa akin ang napakalaking unibersidad na may malaking karatulang Worth Life University. Nakaukit ito sa kaligrapiyang pamamaraan na may pinaghalong kulay asul at puti. Mas lalo itong nakakahalinang tignan dahil sa magandang unbersidad na nakaguhit sa likod ng naglalakihang letra. Binaling ko ang aking paningin sa mga estudyanteng labas-masok sa unibersidad na iyon tsaka sila wala sa sariling pinagmasdan. Dumaan sa harapan ko ang limang dalagita na masaya at tuwang-tuwang nagkwe-kwentuhan tungkol sa nangyari sa araw nila, mga binatang nag-uunahan at naghahabu