Walang Kamatayan Walang Katapusan นิยาย & เรื่องราว

Noong mga bata pa tayo, paborito natin ang mga kwentong may masayang katapusan. Iyong nagkatuluyan ang dalawang bida sa huli at masayang nagsama hanggang dulo. Pero hindi iyon ang gusto ko. Hindi ko gustong magkaroon ng katapusan ang kwento namin ni Arc. Gusto kong maging masaya kami at wala nang katapusan. Happy lang walang ending. Dahil aanhin ko pa ang masayang kwento kung may hangganan naman?

Hindi ko alam kung kaylan matatapos, hindi ko alam kung ano ang patutunguhan pero sana sa dulo ng lahat ng ito ay maganda ang katapusan. Dumaan ako sa maraming pagsubok. Sa lahat ng pinagdaan, baon ko ang pananampalataya na matatapos din ang lahat at ang kasamahan ay magwawakas. Makakawala ako sa grupong sinalihan ko at makakasama ko ang kapatid ko sa bagong umaga na malayo sa lahat. Magbabagong buhay. Aalis sa lugar na nagpapaalala ng pait at sugat ng nakaraan at sakit mula sa kasalukuyan.

“Sa isang iglap, pwedeng mawala ang buhay ng isang tao. Kahit napakarami mo pang gustong gawin dito sa mundo, kapag oras mo na ay oras mo na.” “That’s why there’s nothing permanent in this world. Because we take everything for granted that we didn’t know that we can lose it all of a sudden.” Hindi niya maiwasang huwag tumango rito dahil tama ang binata. Sa isang banda, hindi niya maiwasang huwag isipin na hindi rin iyon ganoon kadali. Ang makatakas sa isang sitwasyon ay napakahabang proseso. At sa bawat prosesong iyon, hindi imposibleng masusugatan at masasaktan.

Isang buhay na walang takot. Isang buhay na puno ng pagmamahalan. At isang buhay na— Magkasama sila habang buhay. THE END

Ngumiti siya nang bahagya. “Sa tuwing naaalala natin sila at ikinukuwento ang mga alaala nila, para bang nabubuhay silang muli.” Sandali siyang tumigil bago dahan-dahang nagsalita. “Ang kamatayan ay hindi ang wakas. Ang tunay na wakas ay ang makalimutan.” Tahimik na tumingin si Elijah sa kanya nang ilang segundo.

Kalimutan mo na. Yumuko ako at niyakap ang mga tuhod ko. Parang walang laman ang puso ko. Patay na ako. Hindi ako dapat umasa sa anumang bagay. Pero ang pinakamatinding hiling ko ay maparusahan ng batas si Xander at makulong. Lahat ng kasamaan ay mapaparusahan kinalaunan, kaya hindi makakatakas si Xander sa paghatol.

temporarily. Walang nagtatagal sa mundong ito. Lahat nagbabago at kung hindi naman, ay nawawala. Everything and everyone is temporary. Kaya naman habang may oras pa ako, susulutin ko na ang pagkakataong binigay sa akin ng tadhana para makasama ko ang mga mahal ko sa buhay. We don't know what may happen tomorrow. It could be the end of our lives... so we need to enjoy every moment that fate gives us.

Mahal na mahal ko siya. Before my story end. No-- my story will never be end. For better or worst our story-- our love story will keep continuesly going. Hays. Walang happy ending kumbaga, right? Tama. Siguro bukas hindi na masayang araw ang haharapin namin. Hindi kasi natin nakokontrol ang tadhana kaya kahit masakit at kahit di katanggap tanggap, haharapin ko yun. Reality to eh. Sa buhay mag-asawa posible na maghihiwalay din. THE END

malungkot na sagot ni Mommy “Mom, bakit ganun? Bakit hindi maubos-ubos ang problema naming mag-asawa? Wala na ba itong katapusan?” frustrated na tanong ko sa aking ina kaya naman inakbayan niya ako “Anak, ang pagsubok, hindi mawawala sa buhay! Pero maniwala ka na may katapusan din ang lahat. Isa pa, yan ang nagpapatatag sa atin bilang tao.” paliwanag niya sa akin

Doon na sila nagsimulang naging mayabang. Sana nga mamatay na ang lahat ng mga kurap sa mundo. Enjoy reading po! 🩵🌹🫶🏻