Walang Kamatayan Walang Katapusan นิยาย & เรื่องราว

"Kahit hindi mo na kami maalala..." "Sana matagpuan mo man lang ang kapayapaan ng isip na matagal mo nang nawala.”

Walang pagdududa na para talaga sa kanya ang babaeng ito. THE END

Lumapit ako nang isang hakbang, at nang hindi siya umatras, nagpatuloy ako. “Ang tunay na pabigat ay ang mabuhay nang wala ka. Ang tunay na kawalan ay ang makamit ko ang lahat ng yaman at kapangyarihan ngunit wala ka naman sa tabi ko. Ginawa ko ang lahat—hinarap ko ang aking pamilya, hinarap ko ang mga tao, at sinabi ko ang lahat ng katotohanan—dahil naniniwala ako sa atin. At kung ang dahilan kung bakit ka umatras ay dahil sa takot at kawalan ng tiwala sa iyong sarili, handa akong maghintay habambuhay upang ipakita sa iyo na ikaw ang pinakamagandang regalong natanggap ko.”

CHAPTER 84: _ "AAAAAHHHHHHH!" "Diyos ko po, ito na ba ang katapusan ng lahat?" Isang malakas at matinding pagsigaw hanggang sa maubusan siya ng boses. Ang bukod tanging kaya niyang gawin ng mga sandaling iyon. Kahit ayaw pa niyang isipin batid niyang ito na ang wakas. Ang katapusan ng lahat...

“Kapag naubos ang dugo, matatapos na rin ang lahat… hindi ba?” Dahan-dahan niyang hinila ang isang upuan at naupo, iniunan ang braso sa lababo—kalma, tila buong pusong naghihintay sa wakas. “Ang tinatawag na ‘kalayaan’…ay kamatayan. At ang kamatayan, parang walang katapusang pagtulog—hindi na nakakatakot dahil kung wala si Natalie sa buhay ko…ano pa ang silbi ng mabuhay?”

Sinasabi na nga ba! "You wants to kill me. Ihuhulog mo ang sasakyan sa pinakalapit na bangin. Mamatay ako at ikaw lang ang maka-survive then right after the accident, matagumpay mong mabibili ang lupain ko ng walang kahit anong balakid dahil hindi na ako makapagitna! No! Hindi iyon mangyayari! Over my dead body so please pull the car over kung ayaw mong—"

Agad na natigilan ang lahat, mukhang gulat na gulat. Pagkatapos ng lahat, walang sinuman ang maglalakas loob na gumawa ng isang bagay na tulad nito pagkatapos na mabihag. Ito ay walang pinagkaiba sa isang hakbang ng pagpapakamatay! 'Gusto bang mamatay ng lalaking ito?!'

I was just really desperate to disappear from his sight and I'd never return. Bahala na kung wala man akong mapuntahan o matirhan. Bahala na kung saan ako mapunta, kung pupwede nga lang itapon ang sarili ko sa dulo ng mundo ay ako na mismo ang gumawa. Bahala na kung wala akong ibang kasama, nasanay na ako sa nakalipas na mga taon mag-isa at nagdudusa. Wala na akong iba pang hiling kung hindi ang makalayo at matahimik ang buhay mula kay Arist.

At may isang maikling mensahe: "Ang pag-ibig ay ang huling pundasyon. Ngayong gabi, isa sa inyo ang kailangang sumuko, isa ang kailangang mamatay, at isa ang kailangang maghari. Ang orasan ay nagsisimulang tumakbo... muli."

Mas matamis. Walang salitang kailangan. Hindi namin kailangan magsimula ng araw. Dahil sa bawat halik, bawat tingin, bawat bulong… Kami pa rin ang simula’t dulo ng lahat. Hindi ko na alam kung ilang beses kaming naghalikan. Paulit-ulit. Mabagal. Malalim. Parang wala nang katapusan ang pagitan ng mga labi namin.