Walking Pad Philippines Novels & Stories

Natigilan si Don Generoso. Ang Palawan ang pinakamalaking probinsya sa Pilipinas. Sakop ito ng MIMAROPA region, at may sukat na apat na raan at limampung (450) kilometro ang haba at limampung (50) kilometro ang lapad. “Saan tayo magsisimula ng paghahanap?” Tanong ni Cory. “Pumunta muna tayo sa mga presinto ng pulis. Doon tayo magsimula ng pagtatanong.”

NINE YEARS — that’s how long it took for Vesper before she finally got the courage to set foot in the Philippines again. Salamat sa magaling niyang ama. Huminga ng malalim si Vesper bago tuluyang humakbang palabas ng arrival area habang tulak-tulak ang cart kung saan nalagay ang kanyang apat na malalaking maleta. Kaagad siyang sinalubong ng mainit na klima ng Pinas pati na rin ng maingay na paligid.

"Sigurado kang ito ang first time mong rumampa ng gan'yan ang heels?" "Oo nga po!" natatawang sagot ko sa kanya at muling pinanood ang sarili sa phone niya. "Pwes kung gano'n, ang galing mo! Mostly kasi, nanginginig at parang lalake maglakad. Pero sa 'yo, relax at smooth lang pero kumakabog!" Dahil do'n ay napangiti ako at sumang-ayon na dadalo sa mga practice na gaganapin sa Manila.

ROSENDA'S POV: "That's it, good job Cupcake," saad ni Wade habang inaalalayan niya akong maglakad-lakad sa garden. Naka wheeled walker ako na siyang suporta upang makapag lakad. Tuwing umaga ay ganito ang ginagawa namin upang maka recover at ma-exercise ang tuhod at paa ko. "Konting practice pa, mukhang makakalakad ka na ulit," saad ni Wade na nakangiti sa akin.

Kabanata 15 A RUSH OF EXCITEMENT was running through her the moment her feet touched at the tarmac at Phuket International Airport. Dala lamang ang isang Osprey Porter backpack ay bumiyahe ang dise-otso anyos na si Sheeva mula Skopje, North Macedonia patungong Phuket, Thailand upang bisitahin ang matalik n’yang kaibigan at kababata noon sa Paco, Manila na si Suzannah o nakasanayan n’yang tinatawag sa palayaw na Swannie.

“It's an all-paid expense trip. Sagot ng Duello ang gagastusin papunta sa ano mang bansa na gusto nila. Mayroon din silang guards from Cascara Grounds for added security. Ang importante lang ay maialis sila rito sa bansa bago ang nalalapit na giyera.” Radleigh could only stare at his sister in shock. Kapag lumipad papuntang ibang bansa ang mga magulang niya, ibigsabihin lang nito ay kasama rin siya. Malalayo siya sa piling ni Lori. At iisa lang ang ikinababahala niya—kung magkakaroon pa ba ng tyansa na magkita pa sila ulit pagkatapos ng lahat-lahat. “Kuya… I need your help to convince mom and dad to leave the Philippines,” pagmamakaawa ni Evony. “Hindi ko maaatim na nandito lang sila sa Pili

Parang ganun. Wala akong masyadong makitang mga sasakyan na tumatakbo pero marami akong nakikitang naglalakad na mga banyaga at may iba pa na nagjojogging. Parang isa lang itong village sa Maynila. "Sila yun mga turista dito. Malalaman mo naman kasi iba sila sa karaniwan." Saad ulit ni Jopay at hinila na ako nito para tumawid kami sa daan.

Isang eroplano na nagmula sa bansang Amerika ang lumipad patungong Pilipinas. Sa airport, marami mang mga tao ang naroon ay may isang matangkad na babae ang halos maka-agaw ng atensyon ng lahat mga taong naroon. Nakasuot siya ng mahabang itim na windbreaker na may slim black v-neck vest, ripped jeans at puting sapatos. She was only wearing casual clothes but she sported it like she was a real idol.

Gusto ko na lang isipin na matatanggap kami nila Daddy. Matapos sa mushroom factory niya ay dinala niya pa ako sa plaza ng lugar. "That is the Capas National Shrine. The Philippine's Giant Pencil, Baby." Seeing how giant it is, kusang namimilog ang mga mata ko. I never liked history and never listen to my teacher. Kahit anong subject ay hindi ako nakikinig. It's amazes me now after hearing that this pencil is the memorial for Filipino and American soldiers who died because of Bataan Death March. It is 70meter monolith stand.

Mabigat ito sa kamay—mas parang metal ang materiales nito kaysa papel. Umupo si Charlie sa bench na naroon, hinaplos ni Charlie ang naka-emboss na letter E. Tiningnan niya ang likod at may qr code dito. Kinuha niya ang cellphone niya at pag-scan niya, bumungad sa kanya ang isang isla. Namangha si Charlie sa nakita at ang mas kinatuwa niya pa ang isla na iyon ay nasa Pilipinas. May dahilan na siya para makabalik sa bansang nilisan niya ng dalawang taon. "Mr. Veducci kung sino ka man, salamat sa'yo." Napasilip si Charlie sa itaas at pinagsiklop niya ang palad niya.