Way Back Then Novels & Stories

naka ingos na kwento ni Waylen. Tumawa kaming lahat, I remember those time also. When we are still in our prime as a hot childish one. When we are still emerging our business? Masaya kami noon na puro basag ulo lang ang ginagawa at puro party. I miss those time. Hindi na gaya ngayon an puro na lang problema ang inaatupag. Kita ko sa mga hitsura ng aking mga kaibigan na masaya habang inaalala ang mga yun.

tanong naman ni Andrea. "I don't know, Andrea kasi komplikado ang lahat at mas lalong nagiging komplikado sa pagbabalik ng mga tao sa nakaraan namin ni Zandy," balik ko. "What do you mean pagbabalik ng mga tao sa nakaraan ninyo?" usisa ni Andrea. "Hey! Work! Work! Work! Tama na ang pagiging marites."

Imbis na makalimot ako isa isang pumasok sa isip ko ang mga problema na kinahaharap ko naalala ko pa ang tumawag saakin kanina. Flashback Cring cring cring Hello? Kabilang linya Sir you need to back here ang ating company ay nalulugi na dahil walang maayos na pamamalakad nag aalisan na ang mga employee dahil unti unti ng bumabagsak ang company.. Okay sige sa mga susunod na araw ay babalik ako dyan.. Kampanti ko iyong sinabi dahil ang alam ko mahuhuli na ang lalaki na pumatay kay mama..

Tumakbo na ko papunta sa direksyon nya. Maybe this time It'll be lovin' they'll find Maybe now they can be more than just friends She's back in his life And it feels so right Maybe this time, love won't end He stood there, waiting for me, with arms wide open. "Dwayne" tawag ko sa pangalan nya ng maramdaman ko na ang bisig nyang nakayakap sakin. She's smilin' like she used to smile way back then She's feelin' like she used to feel way back when

O baka naman sadyang kinalimutan na niya dahil wala na siyang balak tuparin? Tipid akong ngumiti sa kaniya at muling ibinaling sa harap ang tingin. Siguro nga kailangan ko na ding kalimutan ang mga pangako niya noon. Siguro nga mga bata pa kami noon kung kaya hindi pa talaga aware sa mga sinasabi namin at di naman talaga niya siniseryoso iyon... Huminto kami sa isang seesaw. “Can you still remember? We often rode here back then. Can we ride here again? I just want to relive what we used to do when we were kids?”

CASSANDRA’S POV Akala ko handa na ako sa kahit anong pagsubok. Na pagkatapos ng pagkakanulo, pagkatapos ng pagligpit sa mga traydor, wala nang mas matindi pang haharapin. But I was wrong. A message arrived on my private line. No greeting, no sender ID — just two words: “We’re back.” --- SCENE: THE GHOST FROM THE PAST The message shook me more than I wanted to admit.

I wish I could travel back to the time where his heart is still beating for me, where he look at me with those captivating eyes, where he holds me in his arms while whispering sweet nothings to my ear. Pero hanggang isang malaking sana na lang ang lahat. It was all in the past now. Kahit anong gawin ko, hindi na ako makakabalik pa sa panahong 'yon. Siguro naka-move on na siya, samantalang ako, patuloy na nabubuhay sa nakaraan at binabalik-balikan ang masasayang alaala namin.

Nagising akong mahigpit na nakayakap sakin si Gerald. Biglang nag-flashback sakin yung mga nang yari kagabi. Pakiramdam ko ay nag- init bigla yung mga pisngi ko pero napangiti in ako malaunan. We did it. Yes we did.

Yung luma, mananatiling remembrance na lang namin sa nakaraan. Nagsimula siyang magsalita. Habang tinititigan ko si Janine parang flashback lang ang nangyari sa nakaraan. Parang bumalik pati yung matinding pagmamahak ko sa kanya. Para lang kaming nahimbing sa mahabang panahon at ngayon na magkaharap kami, hawak niya ang daliri kong pagsusuutan ng singsing.

sabi ni Justin habang ngumunguya ng bibingka. “Tama ka,” sagot ko. “Pero at least, nakakatuwa na mas marami nang nagbebenta ngayon.” Patuloy naming nilibot ang buong bayan, hindi alintana ang paglipas ng oras. Para kaming bumalik sa nakaraan, pero sa pagkakataong ito, mas masaya, mas buo, at mas sigurado sa isa’t isa. Habang naglalakad kami pabalik sa motor, mahigpit ang hawak ni Justin sa kamay ko.