Way Back Then Novels & Stories

Awkward. If I could take it all back, I still want you by my side If only I could bring you back to me If I could go back in time, Promise we won't say goodbye, I never really moved on, No not in time. "Alam mo bang..simula pagkapanganak namin magkaibigan na kami." dagdag niya at hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kanya. "Namimiss ko na nga 'yung mga ginagawa namin nun eh." siya pa rin yan

dagdag niya. Napatingin ako sa kaniya. "I feel comfortable when I'm here. Back then, when you were not here, this was the place where I could feel cozy. As if this had been my refuge." Napakunot nang bahagya ang noo ko. Ano ang ibig sabihin niya sa "back then, when you were not here"? Bago ako dumating, dito pala siya pumupunta kapag gusto niyang mapag-isa?

Sana lang ay walang makakita sa amin dahil baka kung ano ang isipin. Ginamit namin ang kotse niya papunta roon. Walang umiimik sa aming dalawa kaya pinikit ko ang mga mata ko para sana umidlip sandali pero hindi ko na namalayan na nakatulog pala ako. "I will do everything just to take you back." "Pinagbigyan kita sa gusto mong umalis ng bansa. But now that you're back I will never let you go again. No, never."

Pagtataka niya habang pinagmamasdan ako na magtakip ng bibig. "Naalala ko lang noon, nung mga bata pa tayo. Lagi kang pumupuslit ng mga bangkang kagaya nito at inaaya mo pa ako para panoorin ang migration ng mga butanding pero pagdating sa laot wala naman tayong naaabutan." Saad ko sabay hawi sa mga hibla ng buhok kong humaharang sa mukha ko dala ng malakas na hangin. "Tapos sa inis ko ay itutulak kita sa dagat!"

Para akong nandun sa nakaraan para akong bumalik sa nakaraan. Bumagsak ang balikat ko ng maalala ko ang mga nangyari noon at sino ang batang lalaki na ‘yun. Hindi ko mapigilan ang hindi umiyak ng husto. Gusto ko sumigaw pero hindi ko magawa walang lakas ang katawan ko. Naramdaman ko na ang malamig na semento hindi ko namalayan na bumagsak na ako. THEODORE CEVANCCI “She knows now.. we need to go back..” matagal na panahon din ang ginugol ko para mahanap ang lahat ng ugatnito.

Maraming taon na silang magkakilala kaya alam nito ang mga nangyari noon. Unti-unti itong napangiti. Ngunit may bahid ng pangungutya ang ngiting iyon. “After all…” Bahagya itong tumigil bago binitawan ang mga salitang nagpahinto sa paghinga ni Nevaeh. “You two were practically engaged back then.” Sa loob ng cubicle, biglang nanigas si Nevaeh. Parang may malamig na kamay na dumaklot sa kanyang puso.

malungkot niyang kwento sa ina. "Napakabilis ng aking tagumpay, 'Ma", dugtong ng binata "Hindi ko po akalain na sa ganitong edad ay unti-unti ko nang naaabot ang aking mga pagarap. Pero sa tuwing uuwi ako sa aking apartment, malungkot pa rin ako, may hinahanap pa rin ako...."

Paano ko itatanggi ang katotohanan? Ang katotohanang nagpabalik sa aking isip patungo sa nakaraan.. ___ =FLASHBACK= "Martin ano ka ba, hindi ba si Cassandra ang tumatawag bakit hindi mo sagutin?" Hindi ko alam kung anong nangyayari kay Martin ngayon?

Huminga ako nang malalim bago isinigaw ang gusto kong sabihin. “I WANT TO BACK NOW!” “PLEASE, BRING ME BACK WHERE AM I FROM!” “YOU SEE ME CHANGED, SO PLEASE. LET ME GO NOW!” Napaupo ako sa punong nakahiga at huminga nang malalim. Muling bumalik ang araw kaya nasilaw ako nang tumingin ako sa kalangitan. Napapikit ako bago nahiga sa punong kinauupuan ko. Nakangiting ipinikit ko ang aking mata at hinayaang dalawin ng antok.

Hindi lang hustisya ang gusto ko, hindi lang ebidensya para malinis ang pangalan ko, kundi gusto kong maibalik 'yong pagmamahal nina Mommy na naglaho. I miss my old family. I miss those times when Mommy hugged me so tightly. I miss Ate Lorraine's teasing me. I miss the serious but happy conversations between Daddy and me. I miss going back to the times when they loved and appreciated me. I miss the happy family I used to have. All this time, I was alone. "