Back From The Brink Novels & Stories

Muli ay tahimik pa rin. Beeeeep— Hanggang sa biglang bumalik ang linya. Mahina, ngunit malinaw. “Pulse restored. Continue monitoring,” sabi ng Adrian at malalim na napabuntong-hininga. Sa labas, halos sabay-sabay na napaluha sina Ember, Melanie, at Meryll. Hindi iyon katiyakan, ngunit sapat na para kumapit sila sa kaunting liwanag.

"Kung nagising ka ng mas maaga ay malamang naabutan mo pa sila." Dismayadong napangisi at napa-iling si Scott. Hindi siya makapaniwala na itinago ito sa kaniya ni Tina, na may balak pala itong umalis at iwanan nalang siya ng walang pasabi. Malalim siyang napa-buntong hininga, at tumayo na nang maramdaman ang pamamasa ng kaniyang magkabilang mata. "Babalik na ho ako sa rantso. Magandang umaga Mang Hector." Saad niya bago ibinalik sa kaniyang ulo ang sambalilo.

Then it all started again. Parang sa lumilipas na araw ay mas lalo niya itong minamahal. Kaya nga nagpasya siyang bumalik ng bansa para dito. At mas lalo siyang natuwa ng makita niya ito sa party ni Travis. Nalaman niyang single pa din ito kaya nga mas nagkalakas siya ng loob na manligaw dito. Ngunit parang unti-unting gumuguho ang pag-asa niya.

“Hindi ako babalik sa mundong iyon. After what I had to go through, I should fight my own fight.” Pero sa likod ng matitigas na salitang iyon, may isang katotohanang ayaw niyang harapin— Hindi man siya bumalik sa mundo ni Adrian, parang ang mundo niya ang unti-unting pinapasok nito. At sa unang pagkakataon mula nang maghiwalay sila, naramdaman ni Lia ang isang bagay na matagal na niyang hindi pinapansin.

Pagkatapos ng lahat ng nangyari, may isang tanong na madalas itanong sa mga taong minsang nagpunta roon. [Will you go back to Euphoria?] Ngumiti si Bernard at saglit na nagkatinginan sila ni Vance. Bernard: “Maybe not for the same reason anymore… but yes. Because sometimes, the place where you were broken is also where you were rebuilt.” Vance: “Euphoria gave me a chance to be loved the way I dreamed of. So yes… I would go back. Not to escape life but to remember where ours began.” —END—

Hindi rin naman ako masyadong nakakalayo pa dahil natatanaw ko pa rin ang aming palasyo. I continued walking hanggang sa marating ko ang parte ng gubat na nababalot ng hamog. Mula rito ay hindi ko na matanaw ang aming palasyo. Ibigsabihin ay nasa malayo na ako. Nagsisimula na rin mag iba ang pakiramdam ko sa lugar. Nakalabas na ako sa barrier ng Vampire World. Ngayon ay hindi ko na alam kung ano ang maaari kong makasalamuha sa daan.

Sinulyapan ko si Lucas. Tinaasan ko siya ng kilay. Kumalas ako sa pagyakap at hinarap sila. Bumangon ako sa pagkakahiga. Hinawakan ng babae ang aking kamay. "How are you feeling, anak? We didn't know you came back to the Philippines," the woman asked me worriedly. She touched the bandage on my arm. "Britney, you should inform us before you come back here. You can't travel alone!" matigas na sabi ng kaniyang asawa sa akin.

Halos dalawang linggo na din akong hindi nagpapakita sa kanya, kahit na anong aya n'ya saakin lumabas at magkita ay tinatangghan ko, natatakot kasi ako na baka kapag nita ko ang mukha n'ya ay magback-out na lang ako bigla at hindi tumupad sa usapan namin ng tatay n'ya. Magaling na din si Mommy at halos bumabalik na ang buhay namin noon. Oo, ganon kabilis kaming natulungan ng tatay ni Christelle, ganon kabilis bumalik ang buhay namin sa dati dahil sa tulong n'ya. "Are you ready?" Walang emosyon kong taong kay Sabrina. S'ya lang ang tanging tao na alam kong makakatulong saakin at hindi lingid sa kaalaman kong may gusto s'ya saakin.

Dahil sa kaniyang pagbabalik sa sinumpaang tungkulin ay doon na siya nabihag ng mga bandido… “Sh*t!” Pinagpawisan ng malapot si Bryle nang pati ang nakakalunos na nangyari sa kanya sa kuta ng mga bandido ay bumalik sa ala-ala niya na hindi niya sinasadya. Nanginginig siya na hindi na naman niya mawari. Takot na takot na naman siya. “Kailangan kong uminom ng gamot,” aniya nang nabahala na siya. Baka susumpungin siya.

Inside – Elijah Biglang nag-off ang device. Tumahimik ang paligid. Walang sumabog. Walang nangyari. Pero ramdam niya— Hindi ito tapos. “I’m leaving,” sabi niya. “Go,” sagot ni Yuhei. Walang pumigil. Return Paglabas niya ng building— Iba na ang pakiramdam. Hindi na siya nag-iisa. Hindi na rin siya safe. Back to Base Pagbalik niya—