Novel & Cerita Way Back Then

Shit, ang ganda pa rin niya. Huminga siya ng malalim. Alam niyang nakita na siya nito kaya hindi na siya pwedeng mag-back out. Pero bakit ba ang lakas ng kaba niya? Feeling niya nababalik sila sa panahon nuong high school pa lang sila.

Maiksing sagot ko. Diniin niya ang kanyang labi saka sumulyap sa mata ko, “Pwede ba akong pumunta? Gusto ko kasing mag-unwind.” “Syempre naman.” Ginalaw niya ang kanyang mata at nagtama ang tingin namin. Nagkatitigan kami at parehong nakangiti. Biglang nagflashback sa aking isip ang magagandang alala namin ni Mj. Nakakamiss din kasi ang titigan siya ng ganito pero huli na ang lahat, binitiwan niya ako kaya pinalaya ko siya.

Doon na bumuhos ang lahat ng luhang kanina ko pa pinipigil. Habang nakasandal sa balikat ni Mommy, biglang bumalik sa alaala ko ang lahat. Ang bawat hirap at saya ng buhay namin simula nang tumapak kami sa ibang bansa... ~~ Flashback 6 years ago ~~ “Mommy, aahhh! Ang sakit!”

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

Bahagyang napasinghap sila at napaatras na parang mga dagang nakakita ng isang pusang gutom at handa silang sakmalin. I’m back! Yes, I’m back! I’m back for my revenge. So better be wise enough to play because this is much more exciting than her game.

Pasagot na ako ng maramdaman ko na lang ang paghampas n'ya ng hawak n'ya sa batok ko "Welcome to The Black Brother Assassination Group, XJ." Huli kong narinig sa bago ako tuluyang nawalan ng malay. END OF FLASHBACK Itong eksenang 'to. Gantong ganto rin 'yung eksenang nangyari sa'kin dati 13 years ago. Pagkagising ko nu'ng umagang 'yon, lahat sila ay nakatingin sa'kin habang awa awa.

Minsan, kapag may event lang kami nagkikita but not as often as before. How I miss those days. It's always nice to reminisce those moments were laughter subsides despair. When youth was beautiful vibrant. When they always bully me whenever they want to and when we are each other's strengths and weaknesses. How nice it is to go back to that time where I was busy building my own life but still those people I treasured stayed. Masyado kasi ako noong naka-focus sa pag-aasam kay Brent na nakalimutan ko na ang tao sa paligid ko.

Hinintay ko muna si Erie sa kanila bago ako tumuloy sa school, hindi rin nagtagal ang paghihintay ko dahil kakapasok ko pa lang sa gate nila ay ang paglabas niya rin. Ang gaan ng pakiramdam ko dahil unti-unti nang bumabalik na sa dati ang lahat. Ang nostalgia ng mga nangyayari, at gusto ko iyon. Parang bumabalik kami sa panahon na highschool student pa lang kami. Mga panahon na sinusungitan ko pa siya at ginugulo niya pa ang tahimik kong buhay. Sobra kong na-miss ang mga sandaling 'yon.

Ramdam niya ang lambong ng aliwalas at ginhawa, parang inihele pabalik sa kanyang nakaraan. Hayyyysh*t ang saya bumalik sa pagkadalaga! Parang bumalik ako sa dati kong mundo… este, sa dating pagkadalaga ko pala, naisip niya habang nakatihaya, nakapikit, at nilalasap ang bawat saglit ng katahimikan. Noon, simple lang ang buhay—hihilata sa kapaguran, tapos gigising lang kapag tinatawag siya ng kanyang Inay para tumulong sa paglalaba.

nangingiting wika pa nito na parang walang nangyari. " I'm sorry but i- i can't do that," malungkot niyang turan. " W-what do you mean?" Muling sumungaw ang luha nito sa mata. " Mas lalo lang tayo mahihirapan pag ipinagpatuloy pa natin 'to, let's accept that we will never go back to the way we were before!" " No! Maibabalik pa natin iyon, mahal natin ang isa't-isa 'di ba, hon? Katulad lang naman 'to ng dati, we can pass through all this!"