Novel & Cerita Way Back Then

That’s why when I learned about— Huminga ako nang malalim at saka naisip ang mabilis kong paghusga na naging dahilan ng paghihiwalay namin. The past isn’t important anymore. I am here now to right my wrongs and I will win her back.

sabi nito habang malayo ang tingin. It was a nostalgic feeling… Ang matamlay nitong pagtitig sa karagatan ay tila ibinabalik sila sa taon na una silang nagkakakilala. Ang malungkot nitong awra ang muling namumutawi ng gabing iyon. “But I am not. Material things won’t last.”

sabi ko na may panghahamong tono. “Wag kang palusot, Mia.” “Oh, yun ba? Uhmmm…. Baka gusto mo ang e throwback din natin yung nahuli mo akong nakahiga sa kama ni Sir Phin. Uhhhm.. ano pa ba?” umakto akong nag-iisip, “Ikaw yung nag boluntaryong maghahatid sa kaniya ng kape tuwing umaga, Bani, pumayag naman ako diba?”

Dahil natuklasan niyang hindi lahat ng nangyari sa pag-travel back to the past niya ay totoo gaya ng mukha ni Amanda na iba ang mukha nito sa present. "Tawagan niyo na lang po ako sa kung ano ang result, Boss," mahina ang boses na wika niya sa may-ari ng shop. Nang tumango ito ay laglag ang mga balikat na naglakad siya pabalik sa kinapaparadahan ng kanyang kotse.

Sigaw ko sa kanya habang pilit pa din kumakawala sa kanya pero mas naging mahigpit lang ang pagkakahawak n'ya saakin "Wala kang problema pero bumabalik ka nanaman sa dati?! Akala ko ba maayos ka na?! Ang lakas ng loob mong magyabang na maayos kana tapos nawala lang kami ng ilang linggo bumalik ka nanamn sa dating ikaw!" Gigil n'yang balik saakin at kaunti na lang ay masasapak na n'ya ako. "Hey, that's enough!" Awat saamin ni Dash pero hindi namin s'ya pinansin.

Sandali itong tumigil bago marahang nagtanong, "So tell me... What were you thinking back then?"

Inis din nitong sabi sabay sumimangot, natawa naman ako sa etchura nito. (End of flashback) _ Hayst...may araw din talaga na gustong balikan, na gusto mo na sana bumalik ako sa araw na 'yon, hindi dahil may gusto kang baguhin kundi dahil na mi-miss mo ang mismong mga araw na yun.

Huminga ako nang malalim bago isinigaw ang gusto kong sabihin. “I WANT TO BACK NOW!” “PLEASE, BRING ME BACK WHERE AM I FROM!” “YOU SEE ME CHANGED, SO PLEASE. LET ME GO NOW!” Napaupo ako sa punong nakahiga at huminga nang malalim. Muling bumalik ang araw kaya nasilaw ako nang tumingin ako sa kalangitan. Napapikit ako bago nahiga sa punong kinauupuan ko. Nakangiting ipinikit ko ang aking mata at hinayaang dalawin ng antok.

Hindi ko dapat iyon isipin dahil magiging hadlang lang iyon sa akin. "Can we go back to what we were before?" Lumingon ako kay Marcus at kita ko sa mukha niya ang kagustuhan niyang bumalik kami sa dati. Ako ba gusto ko bang bumalik pa si Marcus sa buhay ko? "Para ano pa, Marcus?" "To continue our friendship."

Na kaya niyang pakawalan ito. Aniya sa isipan habang naglakad-lakad sa loob. Sa sobrang occupied ng isipan niya ay hindi na niya namamalayan na nakalayo na pala siya sa mga kaibigan. Turnin' back the time, back when you were mine (all mine) So, this is heartache?