Way Back Then Novels & Stories

Bahagyang napasinghap sila at napaatras na parang mga dagang nakakita ng isang pusang gutom at handa silang sakmalin. I’m back! Yes, I’m back! I’m back for my revenge. So better be wise enough to play because this is much more exciting than her game.

Pasagot na ako ng maramdaman ko na lang ang paghampas n'ya ng hawak n'ya sa batok ko "Welcome to The Black Brother Assassination Group, XJ." Huli kong narinig sa bago ako tuluyang nawalan ng malay. END OF FLASHBACK Itong eksenang 'to. Gantong ganto rin 'yung eksenang nangyari sa'kin dati 13 years ago. Pagkagising ko nu'ng umagang 'yon, lahat sila ay nakatingin sa'kin habang awa awa.

Minsan, kapag may event lang kami nagkikita but not as often as before. How I miss those days. It's always nice to reminisce those moments were laughter subsides despair. When youth was beautiful vibrant. When they always bully me whenever they want to and when we are each other's strengths and weaknesses. How nice it is to go back to that time where I was busy building my own life but still those people I treasured stayed. Masyado kasi ako noong naka-focus sa pag-aasam kay Brent na nakalimutan ko na ang tao sa paligid ko.

Hinintay ko muna si Erie sa kanila bago ako tumuloy sa school, hindi rin nagtagal ang paghihintay ko dahil kakapasok ko pa lang sa gate nila ay ang paglabas niya rin. Ang gaan ng pakiramdam ko dahil unti-unti nang bumabalik na sa dati ang lahat. Ang nostalgia ng mga nangyayari, at gusto ko iyon. Parang bumabalik kami sa panahon na highschool student pa lang kami. Mga panahon na sinusungitan ko pa siya at ginugulo niya pa ang tahimik kong buhay. Sobra kong na-miss ang mga sandaling 'yon.

Ramdam niya ang lambong ng aliwalas at ginhawa, parang inihele pabalik sa kanyang nakaraan. Hayyyysh*t ang saya bumalik sa pagkadalaga! Parang bumalik ako sa dati kong mundo… este, sa dating pagkadalaga ko pala, naisip niya habang nakatihaya, nakapikit, at nilalasap ang bawat saglit ng katahimikan. Noon, simple lang ang buhay—hihilata sa kapaguran, tapos gigising lang kapag tinatawag siya ng kanyang Inay para tumulong sa paglalaba.

nangingiting wika pa nito na parang walang nangyari. " I'm sorry but i- i can't do that," malungkot niyang turan. " W-what do you mean?" Muling sumungaw ang luha nito sa mata. " Mas lalo lang tayo mahihirapan pag ipinagpatuloy pa natin 'to, let's accept that we will never go back to the way we were before!" " No! Maibabalik pa natin iyon, mahal natin ang isa't-isa 'di ba, hon? Katulad lang naman 'to ng dati, we can pass through all this!"

Pakiramdam ko ay napakabago ng lahat. Ganito ba talaga ang meaning ng sinabi ko kay Gideon na bumalik kami mula sa umpisa? Pati ba yung pakiramdam ko sa bagay-bagay ay bumalik na parang umpisa? Nanlalamig ang kamay ko lalo na nang matanawan namin sila tito Warren at tita Louisa. Bago pa man namin mabati ang mga ito ay napatingin na sa gawi namin.

Napaatras ako nang dahan-dahan itong lumuhod sa harapan ko. "Matagal na panahon akong nangulila sa 'yo, sa pag-aakalang wala na 'kong pag-asa pa sa 'yo. Pero ngayon na bumalik ka, hindi ko na aaksayin pa ang pagkakataon na binigay sa akin ng tadhana. Cliche na kung cliche but I want you back, Nikita. I want you back, babe. I want us back." Turan nito habang nakaluhod. Tuluyan ng tumulo ang kanina ko pang pinipigilan na luha.

Na ikinatango ko naman. “Ah yeah, I remember now.” Ngiti kong wika sa kanya habang pinapaupo siya. napatingin naman ako sa mga kapatid ni Andrea na nakasimangot lang at b-bakit p-parang kamukha ko sila.

Pero wala akong mai-react. But when our happy memories came flashing on my head. That's when I start breaking down. I wanted to go back to those times. I suddenly want to beg Him to give me the ability to turn back time. Kahit saglit ko lang na mabalikan 'yung mga panahon na 'yon. Maramdaman ko lang ulit 'yung saya. Kasi kung alam ko lang na matatapos din pala ang lahat ng 'yon, sana nilubos ko na.