What Is My Name Novels & Stories

Naipikit ko ng mariin ang aking mga mata, at tumayo ng tuwid bago ko ito sinagot. "Ehem," tikhim ko muna. "My name is De." Sagot ko dito at iniba ko ang tono ng boses ko para hindi n'ya ako makilala. "At?" tanong pa rin nito. "Monyoka. De Monyoka, yan ang buo kong pangalan, Mister." sagot ko ulit dito ng hindi parin ako lumilingon sa kanya, pinapanalangin ko na umalis na sana ito.

Ayaw ko ng atensyon ng mga tao pero kailangan ko nito para magpatuloy ang plano ko. "Ano nga palang pangalan mo?" aniya para muli niyang mabawi ang mga mata kong abala sa pagtitig sa mga taong nakabantay sa amin. "I'm Erin Estallane," ani ko. I used my middle name as my last name.

Ngumiti ito na para bang nahihirapan bilang tugon nito sa pag hingi ko ng pag umanhin dito. “M-May I know your name?” Napipilitang tanong ko dito para maibaling na sa iba ang nakakahiyang pangyayari. “I’m Gab. And you?” Balik tanong sa akin nito. “Mylene.” Sabi ko sabay ngiti dito ng alanganin. “Nice to meet you ‘Myles’.” Sabi nito sa akin na ipinagtaka ko. Mali ata ito ng rinig ng pangalan ko.

Mukhang ngayon lang nakarinig ng ganun kaikling pangalan. "Ah Oo" Tsk. Sa ngayon Oo but my real name is Aniah Carlotta Castro Quapenco. "Ako na lang ba talaga ang hindi nausuhan ng maikling pangalan?" Sumimangot pa siya at napakamot sa sintido. Ang cute niya porkchop! What did just I say? Cute?! "Bakit naman?" Naguluhan din ako sa tanong niya. Hindi ko alam kung seryoso ba talaga siya sa tanong niya pero sinakyan ko na lang.

“What’s in… November?” I chuckled. Nakuha na nito ang atensyon ko. “You want to know my name, right? That’s my name.” “November? For real?” “Yep.” “No cap?” “No cap at all. That’s my name. Ask my father if you want to.” “Wow… Pretty name. Just like you.” I rolled my eyes. “Bradley, right?” pagkaklaro ko sa pangalan ng lalaki, at kung tama ba ang dinig ko.

"Hindi ko pa alam ang pangalan mo." "Ah," natawa pa ito. "Ako si Luminaries. Lumina nalang for short, weird ng pangalan ko noh?" Natawa pa ito. "Huwag kang mahiya sa akin hindi ako maarte. At madali lang din akong makapalagayan ng loob." "Buti naman, pasensya kana nahihiya pa talaga ako."

"Seat." Dahan dahan naman akong nag lakad at naupo roon. Bumuntong hininga ako at humarap sakanya. "What's your name?" tanong niya habang nakatingin sa akin. "Nadia Zeriyah Helquino." "Tell me about yourself."

She asked. "Why?" She awkwardly smiled at me. "Well, I was just curious because– because you looked like someone I used to know. Can you answer my question? If it's not too much to ask." "Uhm… Well, everyone calls me Jane. " I answered. "Uhm… Is that a second name or that's only your real name?" "It's Fatima Jane, actually." I said and smiled. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya saka napatitig sa akin ng deritso.

Muntik na 'yon, ah! "A-Ako po si..." Hindi ko matuloy-tuloy ang sasabihin ko dahil nahihirapan ako makahanap ng pangalan. Shit. Wala talaga akong maisip. Pero mabuti nalang nakisama ang utak ko pagkalipas ng ilang segundo. "M-Mario. Mario po ang pangalan ko," pagpapakilala ko sa kanila. Ramdam ko ang panginginig sa boses ko kaya napapautal pa ako.

Pero hindi naman ako galit sa parents ko— nagtatampo lang ng slight tuwing naiisip ko ito. Ako nga pala si Aria Austra Lindsei. People call me by the name Aria, only my parents are allowed to call me Austra. I don't like hearing people calling me Austra, especially kung hindi ko naman sila kaano-ano. It is my special name that is very personal and important to me as a person.