When Life Sucks Novels & Stories

"Sa tingin mo ba papayag ako na 'yon lang ang makukuha ko sayo? No... Pwede ka namang mag panggap habang buhay na hindi bumalik ang memorya mo para mag sama kayo hanggang sa tumanda kayong dalawa. Hindi kasi masasabing kayo hanggang kabilang buhay, lalo na kung... anak ka ng greedy at ikaw mismo na anak, magaling mang loko... Why not sulitin mo na? Malay mo kahit pareho nyong nakita isa't isa after life, iba pilihin nya..." Mag panggap? Nag papanggap lang si Axcel? After all of this? Hindi... Hindi, ayaw nyang maniwala. Napa iling-iling sya. Siguro, sa sobrang pagod nya lang ay iba na ang kanyang naririnig o hindi naman kaya ay nananaginip lang sya. "Fvck..." malutong na mura nito, "we have

Napahilamos na ito sa mukha dahil sa frustration. Niyakap niya ito ng mahigpit at inalo-alo ito, "Mas mabuti kung wala ka na lang alam. Don't worry, ikaw lang ang babae sa buhay ko. Mahal na mahal kita Aliyah. Without you, my life is miserable and empty. Trust me and hold on."

"That's how you will survive, Mrs. Fernsby. In our world, we're all dangerous hungry animals. And in order to live more... We have to destroy each other's life." "Why you choose to live that way? Don't you want a normal job? A normal life?" sunod-sunod kong sabi, hindi ko kasi maintindihan... Ang dami-daming tao ang may kapansanan, nahihirapan, at mga taong katulad ko na sobrang strict ng magulang na gustong magkaroon ng normal na buhay... Pero hindi namin magawa, kaya hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong pinipili ang magulong buhay... Kung saan pwede pa silang mamatay.

( SANTA POV) Ako si Santa Fe Molles dalawangpot taong gulang, 15 year's old palang ako pumasok na ako sa buhay bayaran. Hindi iniisip ang sinasabi ng iba para lang mabuhay at makapag tustos sa pamilya. At mapagamot ang kapatid kong may sakit kahit mahirap. Masakit lalo na't marinig ko kung paano nila ako laitin dahil sa trabaho ko. Hindi naman ako mabubuhay sa hiya e kaya kinapalan ko na ang mukha ko. Wala na akong pakialam sa mga taong mapang husga hindi rin naman sila ang nagpapalamon sa'kin oh sa pamilya ko. Tulad ng sabi nila kailan man hindi mabuti ang pagbibinta ng sarili para lang makahaon sa hirap. Hindi ba't hindi rin mabuti ang mabuhay ka sa mga nakaw? Magkaiba man kong basahin per

Naririnig ko ang mga halakhak nila. Ilang beses kong sinubukanag kitilin ang buhay ko pero hindi ako nagtatagumpay. I don't want to live this miserable life anymore. I hate that I was born. I hated myself, I hated my body, I hated my face. I hate everything about me. I want to end this fucking life.

Bakit parang ang unfair? I wiped my tears, tumayo at tinitigan muli ang mga nagdaraanang sasakyan sa baba. They're too little. Pinahiran kong muli ang pisngi ko nang may naramdaman akong nahulog na luha galing sa mga mata ko, while staring straight below. Kapag nahulog ba ako galing rito, will I die? My life has been sh*tty since the day Ciara came to my life. What's the point of living when life only inflects pain on me? What's the point of living kung hanggang ngayon, Ciara's making me her shadow?

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

sambit nito sakin. Hindi ba Ako umimik iniisip ko nalang kung anong maarong nangyari sakin, hays nakakalungkot isipin na napaka gulo ng buhay ko marami namang iba diyan pero bakit pa sakin ibinigay Hindi ko alam kung ano pa bang gagawin ko para maging maayus Naman ng konti itong buhay ko na wawalan tuloy ako ng pag asa na maging maayus pa ang buhay ko.

Mabilis kong pinunasan ang luhang pumatak sa aking mga mata I don't want to be here anymore. This is freakingly suffocating the hell out of me. Please, someone get me out of here. My heart still pounding so hard. I hate this kind of feeling! I don't want this. I'm fine now, I started to move on... to live my life without him. Ci, get me out of here. But why the freaking freak am I crying?