Novel & Cerita When Life Sucks

Bakit parang ang unfair? I wiped my tears, tumayo at tinitigan muli ang mga nagdaraanang sasakyan sa baba. They're too little. Pinahiran kong muli ang pisngi ko nang may naramdaman akong nahulog na luha galing sa mga mata ko, while staring straight below. Kapag nahulog ba ako galing rito, will I die? My life has been sh*tty since the day Ciara came to my life. What's the point of living when life only inflects pain on me? What's the point of living kung hanggang ngayon, Ciara's making me her shadow?

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

sambit nito sakin. Hindi ba Ako umimik iniisip ko nalang kung anong maarong nangyari sakin, hays nakakalungkot isipin na napaka gulo ng buhay ko marami namang iba diyan pero bakit pa sakin ibinigay Hindi ko alam kung ano pa bang gagawin ko para maging maayus Naman ng konti itong buhay ko na wawalan tuloy ako ng pag asa na maging maayus pa ang buhay ko.

Mabilis kong pinunasan ang luhang pumatak sa aking mga mata I don't want to be here anymore. This is freakingly suffocating the hell out of me. Please, someone get me out of here. My heart still pounding so hard. I hate this kind of feeling! I don't want this. I'm fine now, I started to move on... to live my life without him. Ci, get me out of here. But why the freaking freak am I crying?

Hindi ko maintindihan! At ano ang solusyon na naiisip niya? Ang magpakasal ako?! Iyon na lang ba ang halaga ko sa pamilya namin? Ang maging materyal para lumago at mabuhay ang kumpanyang mahal na mahal nila? This is bullshit! Nanginginig ako sa lamig, galit, at sakit... Hindi ko na alam kung ano pa ang uunahin. I am also suffering, Papa. Can't you see? I am suffering alone here! I am close to dying because I feel like I lose my purpose in this life!

Hindi niya alam kung paano siya nabubuhay gayong ni isa sa mga gusto niyang gawin ay hindi niya nagagawa. Ang sabi kasi sa isang libro, 'Life is not life if you can't do anything you want.' at naniniwala siyang totoo iyon. Hindi buhay ang buhay na mayroon siya ngayon. Mas gugustuhin niya atang h'wag na lang mabuhay nang sa gayon ay hindi na siya nahihirapan ng ganito. Gusto na niyang magpahinga sa lahat ng bigat at pasakit na dinadala niya, pero paano siya magpapahinga kung ang buhay na mayroon siya ngayon ay hindi dapat sa kanya? Muli, ay bigla na naman niyang naalala ang pagkamatay ng binatang nagparamdam at nagpakita sa kanya na karapat-dapat siyang mahalin kahit na mahirap at maraming ha

Mapait na lang akong ngumiti bago tumingin sa ilalim ng puting ilaw, sa dilaw na buwan, "Huwag mo nang alamin. Baka kasi hindi ka maniwala. Totoo 'yung sinabi kong gusto ko ng mga tagapagmana. Who knows kung kelan ako mamamatay? Ayokong matengga lang sa bank accounts ko ang mga yaman ko. O kaya manakaw sa akin. Wala na kasi akong makitang tatanggapin ako sa kung ano ako. Sa kung sino ako. Kahit wala nang lalaki sa buhay ko, basta nandiyan 'yung tatlo at may mga junakis ako, sapat na sa akin 'yon. Napapagod na din kasi akong mabuhay---" "Tigilan mo nga 'yang drama mo sa buhay mo! Life is short, okay? Enjoy while you're living!" Galit na sabi niya at hinawakan ako sa braso at hinarap sa kaniya

Tanong naman ni Tucker. "Sana ay pinabayaan n'yo nalang akong mamatay! Wala na rin namang silbi ang buhay ko!" Aniya habang patuloy na umiiyak. Napalabi naman ako dahil sa narinig. Hindi ko man alam kung ano ang pinagdadaanan n'yang mga problema pero alam kong mabigat ang mga pasanin n'ya.

sabi niya kaya agad akong tumingin sa gawi nya, nakataas ang tingin niya sa bubong. "Huy! Pinagsasabi mo riyan! Ang sarap kayang mabuhay," lalo na kapag nakakasama 'yung mahal mo sa buhay, ang kaibahan nga lang wala na 'yung sa kaniya, but he still have Clave and his friends. "For me, this is the very worse life that I experienced. Even if I'm dead if I'm with my family, I'll be happier then, than this life. I am alive but I'm not with my family, I am not fucking happy."