Who Really Am I Novels & Stories

pahabol niya pang salita at saka tuluyan na ngang nilisan ang kwarto. Agad na napabangon ako at napasapo sa sariling noo. “Psychologist.” natatawang sambit ko. “Damn. Oo nga pala, dahil sa kanila nagulo ang mundo at pagkatao ko. Ngayon hindi ko na alam kung sino ba talaga ako. Putcha.”

Because that— That was the truth. “You make everything harder,” I said. Adrian’s gaze softened slightly. “And he makes everything easier?” I didn’t answer. Because I knew what “easy” meant now. It meant silence. Control. A life chosen for me. “I don’t even know who I am anymore,” I admitted. My voice barely above a whisper. Adrian’s expression shifted. Something deeper. Something real. “You’re still you,” he said. “No, I’m not.” “Yes, you are.” “How would you know?” I snapped.

Pero hindi, naiiwan ako. "Who am I? Paige ba talaga ang pangalan ko? Hindi mo alam kung ilang beses kong kinuwestyon yan sa sarili ko. Funny, hindi ba? Ni sarili ko mismo ay hindi ako sigurado. You don't understand me. You will never understand me!" I stormed out of the kitchen.

"Ano ba yan! Kainis ka naman sagutin mo kasi ako ng maayos!" Sigaw ko sa kanya at nagulat ako ng tignan nya ako. Katulad kanina ay cold parin ang mga mata nya pero andodoon ang tapang sa kanyang mga tingin. "When I say I don't know I really don't know. I just woke up one day and I'm here. Even who am I, I really don't know. My personality, my family, if I had friends I don't know" Natahimik ako sa sinagot nya

Pero habang nakatingin ako sa makinis kong balat at sa kwintas na laging suot ko, lalo lang dumami ang tanong sa isip ko. Why do I act like this? Why do I speak like this? Why do I feel like I don’t belong here… kahit mahal ako ng pamilya ko? Pinisil ko ang pendant. May pumatak na luha sa gilid ng mata ko. Hindi ko alam kung sino ako noon. Pero ngayon, ako si Celeste Amara Valdez. Ate. Anak. Kahit mahirap, ito ang pamilya ko. Ito ang tahanan ko. Ito ang pagmamahal.

Pakiramdam ko ay hindi ko na kilala ang sarili ko sa pagkakataong ito. Ang puso ko ay tinatraydor ako sa hindi ko malamang dahilan. Umaagos ang mga katanungang hindi ko alam kung saan ako sasalok ng sagot para lamang tumigil na ang pagdaloy ng katanungan sa aking isipan. "Who are you?" wala sa sariling tanong ko.

Huminga ng malalim si Daemon at kinalma ang sarili. "Silang apat lamang ang nakakaalam ng totoo mong pagkatao at sure kang hindi ka nila sasaktan at lolokohin. Hm... Baka may tao silang pinagsabihan ng identity mo? Like kaibigan? Kapamilya? Ito na lang, paano kung isa-isa mo silang tanungin about dito? Baka kasi aksidente nilang naisabi ang pagkatao mo sa iba."

I'm now looking for something new. "This is not so you, Lesbian." Mahinang sabi niya at akmang hahawakan ako nang iniwasan ko siya. Tinabig ko ang kamay niya at pekeng tumawa. "Huwag kang magkunyari na nag-aalala ka sa akin. Yes, this is not so me. Hindi ko na nga kilala ang sarili ko dahil sa pagpapanggap na mga ginawa ko ma-belong lang sa lipunan na 'to. I didn't know where my real me is. Hindi ko alam kung saan ko naiwan o nailagay. Imposible nang maibalik ko 'yon kasi natambakan na ng mga peke." Nagulat ako nang pitikin niya ako sa noo.

Hindi ko rin alam kung sino ang kalaban. Sa totoo lang, hindi ko nga alam kung sino ako. Bakit parang kahit ilang beses kong tingnan ang sarili ko sa salamin, hindi pa rin sapat para maalala ko kung anong klaseng tao ba ako noon? Ganito ba talaga ang mundong kinabibilangan ko? Bakit parang ang hirap mabuhay dito?

And now I'm really frustrated because of a kiss. ...that I initiated! Where is the real me? The snobber, silent, harsh, heartless, conscienceless, the real me na walang pakialam sa nararamdaman ng iba? Bakit hindi ko nakikita ang sarili kong iyon kay Apple?