Why Does Gojo Wear A Blindfold นิยาย & เรื่องราว

Shein malapit sa tenga ni Lorelay. She nodded. “But with you in a blindfold,” dagdag ni Mr. Shein. Agad naisip ni Lorelay ang itsura niya na may piring sa mata. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, mas lalo siyang na excite nang maisip niya iyon.

Mas malakas na yata ang hiyawan kumpara kanina. Ano ba talagang meron? “So, the bride is already here.” Akmang kukunin na sana niya ang blind fold pero agad na may pumigil sa kaniya. Pilit siya nitong pina-upo sa isang plastic na upuan kaya wala siyang nagawa kun’di sundin ang sino mang herodes na nagpaupo sa kaniya. “Kailan niyo ba tatanggalin ang blind fold?” untag na naman niya pero wala nang sumagot sa tanong niya. Tumahimik na lang si Sharon at nakiramdam.

Isang banda ng kadiliman ang tumakip sa aking mga mata. Kinakabahan kong dinampi ang dulo ng aking mga daliri sa blindfold. Ang texture na tela ay malasutla—sigurado ang kanyang kurbata. "Bakit mo ito ginagawa?" "Tinuturuan kitang magtiwala sa akin. Maaari ba akong magtiwala na hindi mo ito tatanggalin?" Speechless, tumango ako. Bahagya niyang hinalikan ang likod ng aking leeg. "Nakuha mo lang ang iyong unang 'A.' Mas nakakarelax ka ba?"

Mariin ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamao, nag-aalab ang kanyang mga mata habang nakatitig nang galit sa kanila. Ngunit hindi ang presensya nila ang pinakamalalim na sugat—kundi ang katotohanang pinutol na ni Jiggo ang mismong ugat ng kanyang lahi. Bagama’t taglay pa rin niya ang apelyidong Jones sa buong Kyoto, ang kapangyarihan niya’y hindi na maihahambing sa hawak ni Jiggo. At ngayon, matapos mawala ang ikatlong bahagi ng kanyang mga armas, tuluyan nang napilayan ang kanyang posisyon.

Lumingon ako sa kaniya, naghihintay ng paliwanag, pero sa halip ay isang pilyong ngiti ang ibinigay niya sa akin. “Lalagyan kita ng blindfold,” aniya, sabay kuha ng itim na panyo mula sa compartment. Napakunot ang noo ko. “Ha? Bakit?” “Para mas ma-excite ka sa sorpresa ko,” sagot niya, tila nag-e-enjoy sa reaksyon ko. “Trust me, Wifey.” Napalunok ako at nag-aalinlangan, pero sa huli ay hinayaan ko na lang siya. Mabilis niyang iginapos ang panyo sa mga mata ko, tinakpan ang aking paningin.

“Sinabi ko na sayo Claire. My world isn't the ordinary one... At ngayong nakapasok ka na sa mundo ko, wala ng labasan ito” Ramdam kong namumula ako sa sinabi niya, pero sinagot ko siya ng tango. “at hindi ako natatakot, handa akong alamin lahat ng yan!.” Ngumiti siya, at sinunod niyang kinuha ang isang blindfold. Dahan-dahan niya itong hinawakan, at ipinaliwanag, “Ito ay para... mas maramdaman mo ang lahat. Kapag natatakpan ang mga mata, mas nagiging intense ang bawat haplos, bawat tunog.”

The voice seems near, yet so far. Dahan-dahan akong nahiga sa kama. Nakapatay na ang ilaw. Sobrang dilim at talagang wala akong makita dahil sa piring sa aking mga mata. I braced myself. I know he could see me from the candles around me. He could see me wearing nothing but this blindfold covering my eyes.

"Where's my blindfold?" Mas lumakas ang tawa niya, hindi na siya nagpumiglas dahil alam niyang di talaga siya makakatakas sa mahigpit na pagkakatali ng kumot sa buong katawan niya. "Anong gagawin mo sa blindfold?" "I will cover your eyes so you won't look to other man, again." Pumasok ito sa walk in closet nito, paglabas may dala na itong panyo. "Stop making me jealous."

NAPALUNOK si Amber at halos pigil ang hininga nang tumungo ang kamay ng lalaki sa likod ng kanyang ulo. Sa loob ng ilang segundo ay nagawa nitong alisin ang piring sa kanyang mga mata gamit ang dalawang kamay. Kumurap-kurap pa siya, in-adjust ang matang lumabo dahil sa blind fold bago napatingala. Bulto ng isang lalaki ang nasa harap niya, naka-denim pants ito at white t-shirt na napapatungan ng black jacket, nakasuot din ito ng balaclava mask.

Nakikita ko kung paano magsuntukan ang magkapatid pero wala kaming magawa kung hindi ang manuod. Bawat galaw nila ay pinagmamasdan ko kaya naman hindi nakatakas sa paningin ko ang ginawang pagpulot ni Jiro sa baseball bat. Napahawak ako sa bibig dahil sa binabalak niya and without even thinkingㅡpumasok na ako loob. Hindi ko hahayaang gawin ni Jiro ang bagay na iyon. He’s too desperate to win this fight, he can’t control himself anymore. Masiyado na siyang kinakain ng pride at galit. “Jiroㅡ” Hindi pa man ako tapos sa sasabihin ay naramdaman ko na ang pagtama ng baseball bat sa ulo ko and just like that... Everything went blurred. I can’t hear anything.