Without Seeing The Dawn Novels & Stories

Walang sutla, walang korona. Itim ang suot, kamay nakagloves, pero halata pa rin ang panginginig. At kahit gano’n — she looked every inch a queen. Pagdating namin sa burol, kita na namin ang Dawnspire. Gising na rin ang mga kalaban — mga kalasag, kabayo, apoy. “This is it.” mahinahon niyang sabi. “Yes,” sagot ko. “This is where we remind them who rules.”

And i guess that's all that matters right now. "I'm gonna miss you Dawn." Yun lang ang nabulong 'ko, alam kong mamaya aalis na si Dawn. Iiwanan na niya ko dahil kailangan na niyang bumalik sa panahong pinanggalingan nya. Mamimiss talaga kita Dawn. END OF BEATRIX POINT OF VIEW

The two of us is enjoying the dawn together like normal couples do. May our story will have a dawn like this. Na parang nagsasabing maganda ang sikat ng araw ngayong araw. Sana ay ganoon din ang mangyari sa amin despite of what happened in the past. May we have a bright dawn ahead of us. As a couple or as an individual. Whatever will happen within the two months, I should be grateful for all the learnings and memories. I will treasure it with an open heart at sana ay ganoon din si Sage.

May dugo na maaaring dumanak. May katotohanang mabubunyag. At may pag ibig na handang lumaban kahit sa pagitan ng kadiliman. Habang walang malay si Dorryn sa mga bisig ni Joseph, ang gabi ay patuloy na lumalim. At kasabay ng pagdilim ng kalangitan ay ang paglapit ng isang trahedyang hindi inaasahan ng sinuman. --- LMCD22

“Goodbye, Dawn!” Isang putok ang umalingawngaw sa parking lot kasunod ng labis na sakit na naramdaman ni Dawn sa katawan. Unti-unting nanghina ang kaniyang katawan hanggang maramdaman niya ang matigas at malamig na semento. “Dawn!” malakas na sigaw ng kaniyang Ina ang huli niyang narinig bago dumilim ang kaniyang paningin.

Parehong kadiliman lang naman ang aking nakikita at wala ng iba pa. Mas maganda pa nga kung nakapikit lang ang aking mga mata basta wala lang benda. Kapag nakapikit kasi ay talagang madilim ang mga mata ko at walang liwanag na makikita kasi nga nakapikit. Pero kapag nakadilat ang mga mata ko at madilim ang aking nakikita ay hindi ko pa rin maiwasang umasa na magkakaroon ng himala at bigla na lamang akong makakakita. Pero aasa pa ba ako sa himala na muli akong makakakita gayong pati aking mga magulang na siyang nagsisilbing liwanag ng aking mga mata ay kinuha na rin sa akin ng langit. "The doctor said that you can open your eyes now, Lauren," mayamaya'y sabi ni Uncle. Ilang segundo na kasi an

The stars can still be seen at the sky despite the sun rising. "As it sets at the end of a day, I think of you leaving me for good. And then my world would feel like full of darkness. But everytime it rises in the morning, it gives me new thoughts. That it is you, who is rising and giving light to my sunless world." He whispered right on my ear.

Inis na inis ako pero ano’ng magagawa ko? Kinuha ko ang flashlight sa gilid ng kotse dahil madilim na ang langit kahit alas-kuwatro y medya pa lang ng hapon. Tatawag sana ako ng tow truck pero walang signal ang cell phone. Could this get any worse?!

Tinignan ko ang orasan at nanlaki ang mata ko ng makita kong alas nuwebe na ng gabi. I missed dinner…

Tumango lang si Austin at napapikit ito kahit na may suot na shades. Ramdam niya ang sobrang panlalata, pakiramdam niya tumakbo siya buong gabi. Napabuntong-hininga siya nang maalala ang nangyaring kaninang umaga. Wala sa plano niya ang galawin si Mari, sa hindi malaman dahilan ay nangyari na lang ang bagay na iyon. Naaalala pa niya kung gaano sila kasaya kagabi, para lang silang magbabarkada. Nagkakatahan, nagiinuman, nagkakasiyahan, nagtatawanan, and suddenly everything is ruined by that one night's mistake.