Without Seeing The Dawn Novels & Stories

Before Dawn Drake's POV Hindi ako natulog. --- Paano ako makakatulog? --- Kung ang babaeng nasa tabi ko ngayon... Ay siya ring babaeng kailangan kong iwan pagdating ng umaga. --- Tahimik ang buong villa. --- Tanging mahinang tunog ng alon ang maririnig mula sa labas. --- At sa gitna ng katahimikang iyon...

Ang tanging naririnig na tunog ay ang banayad na hampas ng alon sa mga poste ng villa at ang mahinang huni ng hangin. Ang paglubog ng araw ay isang masakit na alala para kay Yvee noon. Dahil sa papgkamatay ng ina ay naging mahirap sa kanya pagmasdan ang magandang tanawin na iyon. Ngunit nang makilala si Gideon ay nagbago ang pananaw niya sa bawat paglubog ng araw. Naging simbolo iyon ng isang pag-asa. Panibangong araw… at ngayon ay isa na yata iyon sa paboritong gawin ni Yvee—ang pagmasdan ang papalubog na araw.

“You know, a heart can be broken, but it keeps on beating, just the same." ----- Fannie Flagg, Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe The beeping of my alarm clock woke me up, its 5:00 am at kailangan ko pang maglinis, I groaned still too tired but then I remembered na ngayon na ang first day of work ko at kailangan ko pang ipagluto si Sandro. I looked at my hands at nakita kong may kunting pasa ito, wala rin si Sandro sa tabi ko, san kaya siya natulog? akala ko bumalik siya kagabi. I suddenly felt a pang in my chest thinking about the incident last night.

Ashton Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, hindi ko masyadong maaninag ang aking paligid kaya naman kinusot-kusot ko ang aking mata at muling inilibot ang aking paningin sa paligid, agad na nanlaki ang aking mata nang makita ko si Zuck na nakahiga sa aking tabi, mukhang kanina pa ito gising at parang manyak na pinagmamasdan ako. Sanay na naman ako na magkatabi kami ni Zuck na natutulog sa iisang kama pero ang kaibahan lang ngayon ay kapwa kami nakahubo't hubad, napalunok na lamang ako ng laway nang makita ko ang malaking alaga nito at mukhang may morning woods ito ngayon dahil tigas na tigas ang alaga nito at sumasaludo sa aking harapan ngayon.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

"Madilim narin mamaya . . . We can't go there" "Why not?"tumaas ang kilay ko. "Well you can't enjoy the view of it's too dark"I rolled my eyes. "Don't they have a . . . Lights?"tinampal niya ako bigla. "Of course they do!But . . You'll appreciate the whole view the most if you can see the real colours of it ,in broad daylight"

Ang liwanag ng araw ay tumatama sa kanyang mukha, nagbibigay ng kakaibang init sa malamig niyang puso. Napailing siya. Ang kanyang plano ay simple sa teorya, pero komplikado sa realidad. Kailangan niyang maghintay, mag-obserba, at maging maingat. Si Dawson ay hindi basta-basta lalapit sa kanya. At si Farah, ang babaeng kasalukuyang nasa buhay ni Dawson, ay isang hadlang na hindi puwede balewalain.

matigas kong sabi. Unti-unti nang nawawala ang kulay kahel sa langit. Natatabunan na ito ng magkahalong asul at itim. Nakabukas na rin ang mga ilaw sa lamp posts at mga gusali. Pilit kong minamasdan ang paligid upang malibang. The conversation is suffocating me. I looked at the sky instead. Paulit-ulit akong namamangha, dahil kaya nitong maging maganda kahit anong kulay pa. Sa simula man o wakas, maganda pa rin. Lagi akong naniniwala na ang hangganan ay may maganda ring dahilan, kagaya ng paglubog ng araw. Pero itong pagwawakas ng araw na nasaksihan ko, sobrang bigat sa puso. Hindi pa ako handa sa pagbitaw pero kailangan. Gustuhin mo man o hindi, wala kang ibang pagpipilian. Sabi nga ni mama

Dawn POV "Dawn!" Napasinghap ako at napabalikawas ng bangon mula sa kinahihigaan ko nang may marinig akong malakas na sigaw kasabay rin no'n ay ang ingay ng pagbukas ng pinto. Ngunit halos mawalan ako ng lakas sa nakita kong taong bumunggad roon. Hinihingal ito ngunit ang panlalaki ng mga mata nito ay sapat na para makaramdam ako ng matinding hiya at kasama na rin doon ang guilt.

Tch. I climbed down slowly, making sure that I won't create unnecessary commotions and creaking para hindi magising ang roommate ko. Hindi ko talaga alam kung ano ang pinaggagagawa ni Ivy kapag hindi kami nagkikita nito. I went outside to see the dawn. Semidarkness was blinding the sky kaya hindi ko masabi kung maganda ba ang umaga kasi mukha pa namang gabi. And, I could still see the moon's half part.