Worst In Tagalog Mga Nobela at Kwento

ANDRIETTE "It's not like what you're thinking about!" He chuckled. "Then what?" I rolled my eyes before punching his shoulder. "Kumakain kasi ako, okay? Nakalimutan ko lang talaga kanina." "Kanina lang ba? You look so thin." For some people, that would be a compliment. Pero sa akin na mula bata ay hindi tumataba, hindi 'yun compliment. "Gagi ka ba? Dalawang linggo akong hind pinansin ng bestfriend ko, ano sa tingin mo ang magiging reaction ko, ha?"

"Bakit ka natatakot?" "Sabi kasi nila pag sobrang saya daw, kasunod nun ay sobrang lungkot naman." Paliwanag ko. Kinuha nito ang aking kaliwang kamay at marahang pinisil. "Don't overthink wife. Happiness is a choice. Minsan ang tao lang ang napapakumplikado ng sitwasyon. Overthinking makes things complicated." Ngumiti ako at muling tumingin na lamang sa daan.

anang Bing bago s******p sa hawak na soft drinks. " Tila baga ang kaharap ko ay ang napakakisig na si Ibarra. Napakamaginoo pa at kay lambing magsalita. Oh well, not bad akuin ang pagiging Maria Clara," maarte pa nitong wika. Nagmuwestra pa kunwa na may abaniko sa dibdib si Bing sabay namaypay sa napakamahinhing kilos. "

ahhh HAHAHAHA YAN PATAYIN MO HAHAHA SIGE PA GILITAN MO PA YAN SIGE HAHAHAHAH Yan sige huwain mo pa HAHHAHA HAHAHAHA pinatay kona siya hahha patay na siya hahaha Dapat walang makakita sakanya teka teka saan ko siya dadalhin? ?????doon doon Dapat ikaw ang inilalagay dito s drum..danasin mo ang hirap na dinanas ko sa mga kamay mo peeo kulang pa ang hirap ko sayo sa tagal ng panahon na pinagmalupitan mo ako..

Inosenteng sabi ni Lana. Lalo lamang natawa ang mga magulang ng bata. "Walang masamang mangarap, anak. Pero pakatandaan mo na hindi lahat ng prinsepe sa mundong ito ay mabuti. Mayroon din sa kanila na aabusuhin ka at sasaktan kaya mag-iingat ka sa lalaking mamahalin mo balang araw, ha?" Pangaral naman ng Papa niya.

Mukhang walang gustong humanap sa akin. Hinampas ako ng malamig na simoy ng hangin at nakaramdam ako ng lamig. Niyakap ko ang aking sarili. Tapos may naglagay ng jacket sa likod ko. ​ "I miss my family, pwede na ba akong umuwi?" Wika ko habang nakaharap sa kanya. "I'm sorry, hindi muna sa ngayon." Bulong niya habang hinahawakan ang mukha ko at hinalikan ang noo ko.

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

Gusto nila akong bumalik sa pag-aaral pero umayaw ako. How can I go to school if I'm a mess? Heartbroken and shattered into fragments? Wala akong silbing guro kapag bumalik pa 'ko at ganito ang kalagayan ko. I'm useless. I thought that losing my parents is my greatest heartbreak but I guess God is punishing me so bad. Hindi ko alam kung ano ang naging kasalanan ko sa mundo at pinaparusahan ako nang ganito.