Wreck In Tagalog Novels & Stories

Mukhang unti-unting naglalaho ang tahimik na bakasyon na nasa isip niya. 'Farewell, peaceful vacation!'

Agad na nagpulasan ang mga ito matapos niyon, partikular si Alejandro Montenegro na agad sumakay sa magarang sasakyan at tumalilis. Balak sanang akyatin ni Aki ang barko pero huli na nang mapansin niyang nakataas na pala ang hagdan niyon, at ngayon nga ay papaalis na. Napailing na lang siya sabay labas sa pinagtataguan. Malalaman ko rin ang ginagawa mo, Alejandro Montenegro! ani Aki sa sarili habang nakakuyom ang kamao at sinusundan ng tingin ang papalayong cargo ship.

Mamamatay tao ba siya? At dahil sa naaawa si Leigh sa lalaking binugbog nito ay kinuha niya ang kanyang phone at tumawag sa 911. "Hello, may nangangailangan po ng tulong dito. Urgent po! Nag-aagaw buhay na po siya andito po sa San Roque Street pakipuntahan naman po siya. Please! Salamat po," dali-dali niyang sabi at nang matapos niyang maibigay ang impormasyong ay agad ni Leigh pinatay ang tawag.

Sanay na siyang makatanggap ng mga ganoong klase ng titig noon pa man kaya hindi na siya naiilang pa. Pumara ng jeep si Mirka at pinasakay ang dalaga na halos masuka sa amoy ng mga taong nasa loob ng jeep dahil halu-halo na ang amoy doon. Lihim na natawa si Mirka sa reaction ni Adalina na halatang hindi pa nakasakay sa jeep. "Sabihin mo, 'para po'." Utos ni Mirka sa dalaga. Dahil sa kagustuhang makababa na sila sa jeep na 'yon ay sinabi na niya ang 'para po' sa slang way na ikinatawa ng mga taong sakay ng jeep. Adalina rolled her eyes bago bumaba.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Na lalong ikinahigpit nang yakap ko dito. At least merong tao na nakahalata. “Ano ba pinagsasabi mo? Mamimiss ko lang ang luto mo. Mga bunganga mo sa akin. Hahaha. Walang hulog-hulog nang loob sa amo mong baliw.” @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

tawag niya sa'kin at bahagyang lumapit pa, "Ano bang ginagawa mo d'yan?" Napa-iling naman ako, "Wala naman. Tinitignan at hinihintay ko lang kung kalian talaga babagsak ang ulan. As you can see, makulimlim na nga siya at medyo maambon na," I said and sighed, "Siguro ay mamaya pa talaga babagsak 'to."

sabi niya pa. "Pupunta ako, asan ka?" tanong ko. Kinakabahan akong tumingin kay Lanche. Hindi ko magawang makagalaw sa narinig ko. "What happened?" tanong niya sa akin. "Nag-crashed ang eroplano na galing Japan," sabi ko. "Fuck!" sabi niya ata agad na tumayo. "Hon, kailangan kong pumunta doon," sabi ko sa kaniya.

Subalit hindi niya maaaring itaya ang kanyang kaligtasan sa basang kalsada ng siyudad. Talamak ang mga aksidente sa kanilang lugar. Kadalasan pa sa mga napapahamak . . . ay nasasawi. Umatras siya nang dumaan ang isang behikulo. Ang ilan pang lusak ng tubig-ulan na pumondo roon ay tumalsik sa kanyang lugar. [ lusak - puddle ] Mariin siyang napapikit nang pulang ilaw niyon ang bumungad sa kanyang mga mata.

Wala na 'yung takot, puro poot na lang. "Sa... sa North Harbour! Warehouse 12! Doon siya magtatago bago sumakay ng barko pa-Palawan!" hiyaw nung lalake habang namimilipit sa sakit. Binitawan ko 'yung kutsilyo. Nalaglag ito sa sahig na may tunog ng bakal sa semento. Humakbang ako pabalik, hingal na hingal. Tumingin ako sa mga kamay ko. May mantsa na ng dugo 'yung daliri ko at pati 'yung laylayan ng blouse ko.