Wreck In Tagalog 소설 & 이야기

tawag niya sa'kin at bahagyang lumapit pa, "Ano bang ginagawa mo d'yan?" Napa-iling naman ako, "Wala naman. Tinitignan at hinihintay ko lang kung kalian talaga babagsak ang ulan. As you can see, makulimlim na nga siya at medyo maambon na," I said and sighed, "Siguro ay mamaya pa talaga babagsak 'to."

sabi niya pa. "Pupunta ako, asan ka?" tanong ko. Kinakabahan akong tumingin kay Lanche. Hindi ko magawang makagalaw sa narinig ko. "What happened?" tanong niya sa akin. "Nag-crashed ang eroplano na galing Japan," sabi ko. "Fuck!" sabi niya ata agad na tumayo. "Hon, kailangan kong pumunta doon," sabi ko sa kaniya.

Subalit hindi niya maaaring itaya ang kanyang kaligtasan sa basang kalsada ng siyudad. Talamak ang mga aksidente sa kanilang lugar. Kadalasan pa sa mga napapahamak . . . ay nasasawi. Umatras siya nang dumaan ang isang behikulo. Ang ilan pang lusak ng tubig-ulan na pumondo roon ay tumalsik sa kanyang lugar. [ lusak - puddle ] Mariin siyang napapikit nang pulang ilaw niyon ang bumungad sa kanyang mga mata.

Wala na 'yung takot, puro poot na lang. "Sa... sa North Harbour! Warehouse 12! Doon siya magtatago bago sumakay ng barko pa-Palawan!" hiyaw nung lalake habang namimilipit sa sakit. Binitawan ko 'yung kutsilyo. Nalaglag ito sa sahig na may tunog ng bakal sa semento. Humakbang ako pabalik, hingal na hingal. Tumingin ako sa mga kamay ko. May mantsa na ng dugo 'yung daliri ko at pati 'yung laylayan ng blouse ko.

Hindi siya sigurado kung ito ay dahil sa lamig o dahil muntikan na siyang mamatay, “B-bago bumaba ang barko, si Mark… itinulak niya ako sa nag-iisang floating plank. Sapat lang ito para buhatin ang bigat ng isang lalaki. Hindi ko alam kung bakit niya ginawa iyon. Hindi ko alam kung bakit hindi niya ako hinayaang mamatay! Masyado akong nabigla kaya hindi ako nakapag-react. Napakalamig ng tubig... Hindi niya ito nakayanan kaya lumusong siya sa ilalim... Inutusan ko ang mga tauhan na simulan ang search and rescue at iligtas ang pagkawasak ng barko. Pe-pero masyadong mabato at magulo ang dagat ngayong gabi. Kilala ang parte ng dagat na iyon na isang mapanganib na area. Hindi na ako umasa pa. Pat

Puro mga nonsense naman ang mga nakikita at nababasa niya. Hanggang isang viral video ang umagaw ng atensyon niya. Umabot na halos two million views ang naturang video sa loob lamang nang tatlong oras. "Isang bangkay ang natagpuan sa ilalim ng dagat na pinagigitnaan ng Sulu Sea at Celebes Sea. Dinala ang bangkay sa Munisipalidad ng lungsod Jolo upang mabusising pag-aralan. Bagamat wala pang komento ang ating gobyerno rito. May haka-hakang, ang naturang bangkay ay di umano'y isang Mummy? Totoo nga ba ito? Alamin sa mga susunod balita. BTS NEWS, KAREN ANGELES nag-uulat."

Agad kaming nagsigawan nang makasama siya sa amin. "Have fun with us, please." Naka-ngiting sabi ko at inabot ang kamay ko. Malamig niya lang akong tiningnan, pero hindi kalauna'y tinanggap rin ang kamay ko na siyang nagpa-ngiti sa aming lahat. "The boat is sinking! I need---FIVE!" "Fuck! Hoy, Bansot! Dito! Dito!" "Waaaaah! Sa amin ka DEATH! Tayo-ayo dapat girls ang magkakasama!"

naluluha na naman siya habang nakatingin sa dagat na maalo mula sa bangin . "by the way .yung mga bangkay ng mga Yaya ng anak mo ay nai uwe na sa bansa natin .Natagpuan na rin ang driver ng kotse .Nakita nilang kulang kulang na ang katawan dahil mukhang kinain ng isda ang ibang parte nito!" napahawak siya sa kanyang dibdib at hindi tanggap ang mga pumapasok sa kanyang isip .

"Hindi... hindi totoo 'yan. Rad is a good driver. He's safe. Baka dinala na siya sa malapit na clinic o ospital!" "Bea, nakarating na ang Coast Guard doon," pabulong na sabi ni Frost. "They found the wreckage. Pero Bea... hindi mahanap ang katawan ni Radleigh sa dagat. Masyadong malakas ang alon dahil sa masamang panahon kagabi. The current was too strong." "A-Anong hindi mahanap?!" sigaw ko habang lumuluha. "No! Hindi totoo 'yan!"

Basta, nagsisimula ata sa M. To be fair, I'm really bad with names, at ilang taon na rin nang huli kong makita ang karamihan sa mga narito. When Dave invited me to a high school reunion, akala ko ilang mga classmates lang. Instead, pagkapasok ko sa function hall, I was met with a bunch of familliar looking faces I barely recognized.