Novel & Cerita กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน

หยางชินเอ่ยกับหญิงสาว ดวงตาของเขาราวกับมีความหวังเสมอ "ท่านกลับไปเถิด ขอบคุณท่านมาที่มาอวยพร ข้าเองก็หวังว่าท่านจะพบกับคนที่ท่านรักและเขาก็รักท่านด้วยใจจริง"

แม้ว่าสีหน้าจะแสดงถึงความรำคาญ แต่เขาก็ครางรับกลับมา นั่นทำให้ฉันแอบมีความหวัง “ขาล... อยากให้เรากลับมาเป็นพี่น้องกันจริงๆ เหรอ?”

“ฉันไม่คิดยังไงทั้งนั้นแหละ แต่ว่าฉันเตรียมตัวจะกลับจีนแล้วล่ะ ออกมาเที่ยวพักใจรอบนี้ก็บรรลุเป้าหมายแล้ว ฉันจะมัวแต่หนีปัญหาตลอดไปไม่ได้หรอก” “อีกอย่าง ฉันก็ค่อนข้างคาดหวังกับชีวิตในอนาคตของตัวเองอยู่เหมือนกัน” เซี่ยหนานซิงพยักหน้าเห็นด้วย “โอเค งั้นฉันกลับไปพร้อมเ ธอ”

ว้ในใจเริ่มถูกสั่นคลอนเสียแล้วละสิ จากที่ตั้งใจว่าเขาจะต้องกลับไปยังแคว้นฉีซึ่งเป็นบ้างเกิดของตัวเองให้ได้ ยามนี้เขากลับเกิดความลังเลขึ้นมาในใจ เมื่อหวนคิดถึงรอยยิ้มหวานๆ ของฉางเล่อ คำถามก็เกิดขึ้นมาในใจทันทีว่าหากเขายืนกรานว่าจะกลับแคว้นฉี เขาจะไม่เสียใจทีห ลังแน่หรือที่ทอดทิ้งเธอไปเช่นนั้นน่ะ

รู้แค่ว่าตอนนี้ชอบไปแล้วจริง ๆ … "เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? ให้โอกาสพี่ได้ไหมยี่หวา" เขาเอ่ยขอร้องเธอด้วยเสียงที่เบาลงอย่างเห็นได้ชัด ใจหนึ่งเขากลัวเธอปฏิเสธและเกลียดเขาไปแล้ว แต่อีกใจก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง

ีเต็ม เพราะเรื่องเข้าใจผิด เขาทั้งเจ็บปวดและเสียใจ น้ำค้างเองก็คงไม่ต่างกัน “…” น้ำค้างไม่ได้เอ่ยคำพูดใดเพียงแค่พยักหน้าก็เป็นคำตอบของทุกอย่างแล้ว เธอเองก็เคยหวังแบบนี้เช่นกัน หวังว่าจะมีสักวันที่ได้กลับมารักกัน เธอไม่คิดว่าจะง่ายดายเช่นนี้ แต่ทว่าชีวิตคนเรามันก็ไม่ได้ยืนยาวขนา ดนั้น จะทำให้เป็นเรื่องยากก็คงไม่ใช่

เสี่ยวหวั่นเอ่ยอย่างมีความหวัง กลับบ้านหรือ กลับไปเข้ากรงทองซึ่งมีแม่เลี้ยงใจร้ายกับน้องสาวที่ไม่รักกันหรือ ไม่ นางไม่อยากกลับไป

ทว่าชีจิ่นไม่เชื่อคำพูดนี้เลย ยามออกมานั้นง่าย แต่หากต้องการจะกลับไป ก็ไม่ง่ายแบบนั้นแล้ว ในใจของนางโกรธเกรี้ยว จนเหมือนกำลังหลั่งโลหิตออกมา นางหวังพูดเสมอว่ารักนาง เห็นนางเป็นดั่งของวิเศษล้ำค่า ภายหลังที่รู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิด นางหวังก็ยังเป็นลมไปหลายหน

งรู้สึกอิจฉา” หยวนหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะความกดดันในชีวิต เธอคงอยากกลับไปประเทศจีนนานแล้ว แต่น่าเสียดายที่รากฐานที่วางไว้ในอเมริกาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เธอไม่กล้ากลับไปตามอำเภอใจ เพราะการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย “อย่างเช่นอะไร?” หานซานเฉีย นถามอย่างสงสัย

'กลับค่ะ หนูต้องกลับไป' 'ทำไม ในเมื่อฉันก็อธิบายทุกอย่างให้เธอฟังอย่างชัดเจนแล้ว' 'หนูต้องกลับไปจัดการปัญหาที่ยังคงค้างคา หนูทิ้งปัญหาทุกอย่างมาอยู่ที่นี่อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หนูไม่อยากให้คนที่หนูรักและหวังดีต้องมาเดือดร้อนเพราะหนู' 'แล้วเธอคิดจะกลับมาที่นี่อีกไหม'