Novel & Cerita กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน

"พ่อกลัวว่าถ้าชักช้าเดี๋ยวน้องจะกลับต่างประเทศก่อน" "ถ้าเธออยากกลับรั้งไว้ก็คงไม่อยู่หรอกครับ" "มันคือความหวังเดียวที่พ่อหวังกับลูก แค่นี้จะทำเพื่อพ่อไม่ได้เลยหรือไง"

“พ่อหวังว่าการที่ทิชากลับมาครั้งนี้จะไม่เสียเปล่านะ ค่อยๆ คิด อย่าใจร้อน สิ่งใดที่เคยทำพลาดไป ครั้งนี้อย่าเผลอทำอีก เพราะอาจจะไม่มีโอกาสให้เราได้แก้ตัวอีกแล้ว จำไว้นะฉัตร ทุกคนอยากได้ความรัก ทุกคนต้องการความใส่ใจ ไม่มีใครชอบโดนบังคับหรอก ลองทำให้เขาอยากกลับมาอยู่กับเ

ชายอื่น เขาเองต่างหากที่วาสนาไม่ถึง ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นได้แค่ ‘พี่ชาย’ เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านให้ความเย็นสบายชั่วครู่ แต่มิใช่บ้านที่นางปรารถนาจะพักพิง หัวใจที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังบัดนี้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี การเดินทางกลับเจียงหนานในครั้งนี้ จึงไม่ใช่เพียงการกลับบ ้านเกิด แต่เป็นการหลบลี้หนีหน้าเพื่อรักษาแผลใจที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้

แคว้นหนานฉีใหญ่โตเพียงนี้ คนที่ซุกซ่อนจิตใจคิดร้ายย่อมมีอยู่ไม่น้อย นางหวังว่าฮ่องเต้และฮองเฮาจะเสด็จกลับมาโดยเร็ววัน เพื่อให้แคว้นหนานฉีผ่านพ้นวิกฤตการณ์ครั้งนี้ไปได้โดยเร็ว

ความหวังดีของท่านพ่อ กลับกลายเป็นความสิ้นหวังของฉินหรู ยามนี้ในหัวของฉินหรูหวนนึกถึงค่ำคืนแรกที่เข้าหอกับเสิ่นหยาง ฉินหรูเฝ้ารอคอยเสิ่นหยางกลับมา นั่นก็เพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบอย่างชาติก่อน ทั้งยังเคยคิดอย่าง ‘ทำใจ’ อยู่ตลอด หากสามีกลับมาแล้ว นางคงหนีไม่พ้นต้องทำหน้า ที่ของภรรยา

" พระชายากลับไปแล้ว" " กลับไปแล้ว หมายความว่านางไม่ยอมช่วยสินะ เหอะ นี่ข้ากำลังหวังอะไรอยู่ ข้าน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านางใจดำ นางอิจฉานางริษยาม่านม่านที่ได้รับความรักจากข้า"

สักวันมันต้องมีวันที่หมดลง หลี่หมิ่นถังก็ได้แต่คาดหวังว่าเย่จื่อเฉินจะหันกลับมาเห็นใจ เหลียวกลับมามองเห็นถึงความจริงใจที่นางมีให้กับเขา หวังใจเหลือเกินว่าเขาจะแลเห็นมันก่อนวันที่นางจะหมดความอดทนและหมดสิ้นซึ่งความรักที่ตนเองมีให้กับเขามาหลายปี. แล้วนับจากวันนั้นหลี่หมิ่นถังก

จ้าวจินหม่ายยังคงโน้มน้าวอดีตสามีอย่างหน้าไม่อาย เธอรู้สึกเสียดายเขามากยิ่งนัก หลังจากที่ชายชู้คนนั้นตบตี ด่าทอเธอ ประหนึ่งสุนัข เธอจึงกลับมาเพื่อคืนดีกับเขา แต่ใครจะไปคิดว่าเขากลับเปิดใจให้เด็กสาวคนนั้นไปแล้ว “คุณไม่มีอะไรเทียบเธอได้เลยสักนิด จินหม่าย คุณอย่าหลงต ัวเอง ผมไม่มีวันกลับไปรักคุณ” หวังซานเย่บอกกับเธออย่างเหลืออด ตอนนี้เขาเสียสมาธิไปจนหมด เพราะรู้สึกห่วงเจินเจินขึ้นมาไม่น้อย “แต่ฉัน...”

เธอสวนกลับไป “ฉันก็แค่เตือนด้วยความหวังดี น่านเค้ามีคนที่เค้าชอบอยู่แล้ว เค้าไม่มีวันชอบเด็กอย่างเธอหรอก”

“ตอนนั้นใครพูดอะไรมันก็ไม่ฟังหรอก เพราะในใจมันยังหวังไง ว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้” “มึงหวังให้ความรักกลับมาเหมือนเดิม แต่เขาไม่ได้หวังแบบนั้นไง สิ่งที่เขาหวังคือหวังสี่เจ้าน่ะ” “แล้วมันก็ได้สี่จริงๆ น่ะสิที่สำคัญ”