กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน นิยาย & เรื่องราว

" พระชายากลับไปแล้ว" " กลับไปแล้ว หมายความว่านางไม่ยอมช่วยสินะ เหอะ นี่ข้ากำลังหวังอะไรอยู่ ข้าน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านางใจดำ นางอิจฉานางริษยาม่านม่านที่ได้รับความรักจากข้า"

สักวันมันต้องมีวันที่หมดลง หลี่หมิ่นถังก็ได้แต่คาดหวังว่าเย่จื่อเฉินจะหันกลับมาเห็นใจ เหลียวกลับมามองเห็นถึงความจริงใจที่นางมีให้กับเขา หวังใจเหลือเกินว่าเขาจะแลเห็นมันก่อนวันที่นางจะหมดความอดทนและหมดสิ้นซึ่งความรักที่ตนเองมีให้กับเขามาหลายปี. แล้วนับจากวันนั้นหลี่หมิ่นถังก

จ้าวจินหม่ายยังคงโน้มน้าวอดีตสามีอย่างหน้าไม่อาย เธอรู้สึกเสียดายเขามากยิ่งนัก หลังจากที่ชายชู้คนนั้นตบตี ด่าทอเธอ ประหนึ่งสุนัข เธอจึงกลับมาเพื่อคืนดีกับเขา แต่ใครจะไปคิดว่าเขากลับเปิดใจให้เด็กสาวคนนั้นไปแล้ว “คุณไม่มีอะไรเทียบเธอได้เลยสักนิด จินหม่าย คุณอย่าหลงต ัวเอง ผมไม่มีวันกลับไปรักคุณ” หวังซานเย่บอกกับเธออย่างเหลืออด ตอนนี้เขาเสียสมาธิไปจนหมด เพราะรู้สึกห่วงเจินเจินขึ้นมาไม่น้อย “แต่ฉัน...”

หวังจุนเหยารีบลูบหลังภรรยาตัวน้อยที่กลายร่างเป็นแม่เสืออีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว “ฮึ! คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกค่ะ ใครก็ไม่สามารถพาฉันกลับไปได้ถ้าฉันไม่เต็มใจ อีกอย่างนะ ฉันรักคุณกับคุณย่ามากกว่าคนพวกนั้นที่ไม่เคยสนใจฉันมาก่อน”

เธอสวนกลับไป “ฉันก็แค่เตือนด้วยความหวังดี น่านเค้ามีคนที่เค้าชอบอยู่แล้ว เค้าไม่มีวันชอบเด็กอย่างเธอหรอก”

“ตอนนั้นใครพูดอะไรมันก็ไม่ฟังหรอก เพราะในใจมันยังหวังไง ว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้” “มึงหวังให้ความรักกลับมาเหมือนเดิม แต่เขาไม่ได้หวังแบบนั้นไง สิ่งที่เขาหวังคือหวังสี่เจ้าน่ะ” “แล้วมันก็ได้สี่จริงๆ น่ะสิที่สำคัญ”

มันถึงเวลาแล้วหรือยังที่เธอจะกลับคืนสู่ถิ่นฐานบ้านเกิด แล้วทิ้งทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ไว้ให้มันเพียงความฝัน รวมทั้งผู้ชายใจร้ายคนนั้นซึ่งเธอพยายามลบเขาออกจากความทรงจำและหัวใจที่ไม่รักดีของตนเอง แม้ในขณะนี้ก็ยังโหยหาอ้อมกอดของคนใจร้ายอยูมิเสื่อมคลาย “น้องมุก...น

“ใครหวังให้เจ้ากลับมา!” หวงหวั่นเอ๋อร์ที่โดนแฉความคิดก็หน้าแดงขึ้นมาแล้ว นางเพิ่งคิดจริง ๆ ว่าเฉินฝานทิ้งนางเดินทางกลับเมืองหลวงไปก่อนแล้ว ในใจรู้สึกผิดหวังถึงขีดสุด

ร่างบอบบางเดินทางกลับและอยู่บนรถโดยสาร เป็นอะไรที่เธอชอบมากเวลาได้นั่งรถชมวิวทิวทัศน์สวยๆ การกลับมาอยู่บ้านเกิดของแม่ดวงใจในครั้งนี้ ทำให้เธอมีความสุขมากจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นใจ จนคิดว่าการให้คำมั่นสัญญาว่าจะกลับไปที่บ้านอนันต์ธการณ์ตามที่คุณท่านร้องขอเอาไว้ มันไม่ได้มีอยู่ในหัวของเธออีกเลย และท่านเพียงเอ่ยเปรยๆเท่านั้นว่าหากเขมราชมาง้อเธอ แล้วคืนดีกันอะไรทำนองนั้น ท่านจึงรอคอยอยู่อย่างนี้เอง

หลี่เจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสีหน้ายินดี มีความหวังที่จะได้นางกลับคืนมาอีกครั้ง “แต่ข้าไม่อาจกลับไปเดินบนเส้นทางเดียวกันกับท่านได้อีก” “ที่ข้าให้อภัยท่าน เพราะไม่ต้องการให้มีเรื่องติดค้างคาใจระหว่างกันเท่านั้น” หว่านหนิงเอ่ยน้ำเสียงจริงจังสีหน้าเรียบเฉย