กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน Novels & Stories

หยางเฟยอี้ส่ายหน้าไปมา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความดีใจเมื่อล่วงรู้ว่าสาเหตุที่ได้กลับมาไม่ใช่เพียงแค่แรงแค้นของนางในชาติอดีตเท่านั้นแต่มีแรงรักของอินอวิ๋นหยางที่ผูกพันธ์กับนางในความฝัน จึงทำให้สามารถหวนคืนกลับมาได้อีกครั้ง “หัวใจของข้าในตอนนี้ล่วงรู้แล้วว่า ท่านรักข้ามากมาย ยิ่งนัก ขอบคุณที่ท่านเรียกข้ากลับมาที่นี่เพื่อให้มีโอกาสได้รักท่านด้วยเช่นกัน” หยางเฟยอี้บอกพระสวามีของนางทั้งน้ำตา

ลิตาเอ่ย "ถ้ากลับมาแค่นั้น เะอไม่ควรกลับมาอีกลิตา!" ภีมที่คาดหวังว่าลิตากลับมาเพราะอยากกลับมาอยู่กับเขาและลลิส กลับมาเพราะความรักที่มีต่อเขาและลูก แต่เปล่าเลย ความผิดหวังรอบสองถาโถมเข้าใส่หัวใจที่เคยแกร่งของภีมอีกครั้ง เขาเอ่ยจบก่อนหันหลังเดินกลับออกจากบ้านมาทั้งเสียงร้อง ไห้ของลิตา

'เมีย : มาหาแล้ว ให้ของขวัญวันเกิดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่คิดถึง อยากกลับไปนอนกอดมากกว่า' ผมยิ้มรับกับข้อความที่เห็น ก็เธอน่ารักแบบนี้ ไม่ให้รักยังไงไหว 'ผม : ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะกลับแหละ แต่ก็รู้ตัวแหละ ว่าต่อให้กลับไป ใจก็วนกลับมาตรงนี้อยู่ดี รีบเดินออกมาดิ รออยู่ คิด ถึงเหมือนกัน'

สองวันต่อมานีนนาราอาการเริ่มดีขึ้น เธอเริ่มอยากกลับบ้านและบอกเรื่องนี้กับณรัฐตรงๆ “อยากกลับบ้านค่ะ คิดถึงลูกด้วย” เธอบอก

ชายอื่น เขาเองต่างหากที่วาสนาไม่ถึง ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นได้แค่ ‘พี่ชาย’ เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านให้ความเย็นสบายชั่วครู่ แต่มิใช่บ้านที่นางปรารถนาจะพักพิง หัวใจที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังบัดนี้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี การเดินทางกลับเจียงหนานในครั้งนี้ จึงไม่ใช่เพียงการกลับบ ้านเกิด แต่เป็นการหลบลี้หนีหน้าเพื่อรักษาแผลใจที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้

ตอนนี้เหมือนชนกันต์ได้ตกลงไปอยู่ในหุบเหวลึก ความรู้สึกของเขาจมดิ่งยากจะกู่กลับ ชนกันต์ให้ชีวิตอยู่บนความหวัง หวังว่าในสักวัน วันใหม่จะพาลูกกลับมาหาเขา แต่ยิ่งนานวันเข้าดูเหมือนว่าความหวังที่มีของเขามันริบหรี่ลงเรื่อย ๆ

ถึงจะยังทำใจยอมรับไม่ได้แต่ก็ต้องพยายามทำใจยอมรับ เข้าใจให้ได้ว่าลูกสาวไม่มีทางกลับมาหาพวกเขาอีกแล้ว แถมตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขจริง ๆ มีคนรักที่ดูจริงใจ มีบ้านให้กลับ แม้ใจอยากจะรั้งไว้ก็คงทำไม่ได้อีกแล้ว หวังลี่เผยยิ้มออกมาในที่สุด เอ่ยเสียงสั่นเครือ

แต่การที่ข้าวหวานเลือกเดินจากชีวิตของผมไปในวันนั้น มันก็ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองรักเธอมาก รักมากพอจะทำตัวให้ดีขึ้นระหว่างที่รอคอยเธอกลับมาอีกครั้ง การกลับมาของเธอเป็นความหวังเดียวของผมเลยเหอะ แต่วันที่เธอกลับมาแล้ว เธอก็ไม่ได้กลับมาเพื่อเป็นของผมอยู่ดี ข้าวหวานเจ็บแล้วจำ

นางเงยหน้ามองไปรอบตัว สิ่งที่เฉินเหรินเตรียมการให้ แม้ไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่นับว่าด้อยค่า “การกลับเมืองหลวงของเรา แม้จะไม่ยิ่งใหญ่เช่นที่คิด แต่อย่างน้อย ก็ไม่ได้กลับคืนเช่นนักโทษ ท่านพี่ ท่านก็อย่าเสียใจไปเลย” หวังหยงยิ้มแล้วพยักหน้าให้ผู้เป็นภรรยา ที่แม้ว่าตนจะตกอยู่ในสภาพ เช่นนี้ นางก็ไม่คิดเอาใจออกห่าง แม้ว่าสตรีผู้นี้จะเคยร้ายกาจมาก่อน แต่ในยามนี้นางกลับมีใจสัตย์ซื่อให้แก่เขา ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางเคยลั่นวาจาไว้จริง หวังหยงได้แต่พูดกับตนเองในใจ หากชีวิตนี้ได้กลับคืนร่างกายที่เป็นปกติอีกครา จะขอรักและดูแลนางให้ดีกว่าที่เคยเป็น

เพราะทุกครั้งที่มา เธอหอบความหวังมาเต็มเปี่ยม แต่ต้องกลับไปพร้อมความผิดหวังเสมอ แต่วันนี้ ในที่สุดเปลวไฟแห่งความหวังในใจเธอก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาต้องฟื้นขึ้นมาได้อย่างแน่นอน! เรื่องที่มือของซือเยี่ยนขยับรับรู้ถึงหูคุณย่าซืออย่างรวดเร็ว