กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน 소설 & 이야기

กลับบ้าน นี่คือคำที่ตอนนี้ฉางหลีชอบได้ยินมากที่สุด เธอมองสองพ่อลูกด้วยแววตาเปี่ยมรอยยิ้ม ก่อนจะจับมือเขาแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ได้ เรากลับบ้านกัน”

ชาตินี้นางทำใจกลับไปเป็นบุตรสาวที่ทำตัวว่าง่ายและคอยออดอ้อนบิดาไม่ได้อีกแล้ว พอนางทำตัวเย็นชาความรักใคร่เอ็นดูที่ชุยวั่งชูเคยมอบให้นางในชาติที่แล้วจึงไม่มีให้นางแล้วเช่นเดียวกัน สิ่งเดียวที่เขายังคงคาดหวังกับนางก็คืออยากให้นางเป็นคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีที่เขาสามารถเชิดห

บอกลาเธอทั้งน้ำตาและหวังว่าในสักวันหนึ่งเธอกับเขาเราจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง คารอสปรารถนาอย่างนั้น ขอให้เราวนกลับมาเจอกัน ในเวอร์ชันที่เราต่างเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม (end) ************

บทนำ ปฐพี ทวีชัย หรือ ดิน เดินทางกลับประเทศไทยหลังจากทำตามความปรารถนาของผู้เป็นแม่จนสำเร็จทั้งได้เติมเต็มความฝันของตนเอง ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีภายในใจยังคงคะนึงหาและเฝ้ารอ การกลับมาครั้งนี้นับว่าถึงเวลาที่เขาจะทำตามความปรารถนาของหัวใจตัวเองและถือเป็นการรักษาคำพูดท

เธอบอกไปตามความรู้สึก อยู่ที่โน่นก็ดี แต่ที่บ้านเราก็ดีไม่น้อย "ป้าล่ะอยากให้ลูกสาว พี่ของเจ้าเพชรน่ะกลับมาอยู่ที่นี่จริง ๆ แต่เค้าไม่ยอมมา ป้าคิดถึงเค้าก็เลยต้องไป ๆ มา ๆ ระหว่างกรุงเทพ ฯ กับอุดรบ่อย ๆ"

หนานกงโจวยิ้มกว้าง ความหวังจะได้กลับบ้านของเขาเรืองรองขึ้นอีกครั้ง ******************

จากที่คิดว่าแค่มาง้อให้เธอกลับไปเพราะรู้สึกว่าเธอดีที่สุดในบรรดาคนที่เขาคบด้วย แล้วยิ่งเขาเห็นเธอตอนนี้ยิ่งรู้สึกหมดหวัง ความรักที่เคยหายไปอยู่ ๆ มันก็กลับมาจนเต็มหัวใจ อยากให้เธอกลับมาอยู่ข้าง ๆ เหมือนแต่ก่อน "มันเกินกว่าคำว่าเกลียดไปแล้วล่ะคะ ไม่ต้องพูดถึงความ

กับชีวิตที่เปี่ยมล้นด้วยความรักและความสุข “มีชีวิตอยู่ต่อไปนะคะคุณโรม รอวันที่ฉันกลับมาให้คุณรักและรักคุณ” เรื่องที่ได้รู้มันเหลือเชื่อและอัศจรรย์มากพอแล้ว เน้นย้ำให้เธอเชื่อเรื่องกลับชาติมาเกิด ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเมื่อกลับมาใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่ให้ตัวเองกลายเป็นคนอ่ อนแอ ต้องทั้งเก่งและแกร่งเพื่อต่อสู้เคียงข้างโรม เป็นกำลังใจและเติมเต็มความรักซึ่งกันและกัน...ตลอดไป!

“ข้าเคยรักท่าน เคยรักมานานมากแล้ว แต่ตอนนี้ในใจข้ามีแต่ฉูฉาง แม้ท่านจะได้ครอบครองร่างกายของข้า แต่อย่างไรข้าก็ยังจะกลับไปอยู่กับฉูฉาง” หยางหว่านกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นเมื่อต้องเอ่ยคำพูดฝืนใจ ให้กงล้งตัดใจเสีย

“คุณคงจะดีใจที่จะได้กลับบ้าน มันเป็นความหวังที่คุณมีมาตลอด ผมเข้าใจ”