Novel & Cerita กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน

มันถึงเวลาแล้วหรือยังที่เธอจะกลับคืนสู่ถิ่นฐานบ้านเกิด แล้วทิ้งทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ไว้ให้มันเพียงความฝัน รวมทั้งผู้ชายใจร้ายคนนั้นซึ่งเธอพยายามลบเขาออกจากความทรงจำและหัวใจที่ไม่รักดีของตนเอง แม้ในขณะนี้ก็ยังโหยหาอ้อมกอดของคนใจร้ายอยูมิเสื่อมคลาย “น้องมุก...น

“ใครหวังให้เจ้ากลับมา!” หวงหวั่นเอ๋อร์ที่โดนแฉความคิดก็หน้าแดงขึ้นมาแล้ว นางเพิ่งคิดจริง ๆ ว่าเฉินฝานทิ้งนางเดินทางกลับเมืองหลวงไปก่อนแล้ว ในใจรู้สึกผิดหวังถึงขีดสุด

ร่างบอบบางเดินทางกลับและอยู่บนรถโดยสาร เป็นอะไรที่เธอชอบมากเวลาได้นั่งรถชมวิวทิวทัศน์สวยๆ การกลับมาอยู่บ้านเกิดของแม่ดวงใจในครั้งนี้ ทำให้เธอมีความสุขมากจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นใจ จนคิดว่าการให้คำมั่นสัญญาว่าจะกลับไปที่บ้านอนันต์ธการณ์ตามที่คุณท่านร้องขอเอาไว้ มันไม่ได้มีอยู่ในหัวของเธออีกเลย และท่านเพียงเอ่ยเปรยๆเท่านั้นว่าหากเขมราชมาง้อเธอ แล้วคืนดีกันอะไรทำนองนั้น ท่านจึงรอคอยอยู่อย่างนี้เอง

หลี่เจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสีหน้ายินดี มีความหวังที่จะได้นางกลับคืนมาอีกครั้ง “แต่ข้าไม่อาจกลับไปเดินบนเส้นทางเดียวกันกับท่านได้อีก” “ที่ข้าให้อภัยท่าน เพราะไม่ต้องการให้มีเรื่องติดค้างคาใจระหว่างกันเท่านั้น” หว่านหนิงเอ่ยน้ำเสียงจริงจังสีหน้าเรียบเฉย

ชายอื่น เขาเองต่างหากที่วาสนาไม่ถึง ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นได้แค่ ‘พี่ชาย’ เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านให้ความเย็นสบายชั่วครู่ แต่มิใช่บ้านที่นางปรารถนาจะพักพิง หัวใจที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังบัดนี้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี การเดินทางกลับเจียงหนานในครั้งนี้ จึงไม่ใช่เพียงการกลับบ ้านเกิด แต่เป็นการหลบลี้หนีหน้าเพื่อรักษาแผลใจที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้

นางกลับเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน จากสตรีเรียบร้อยอ่อนหวานช่างเอาอกเอาใจอยู่ด้วยแล้วมีความสุขกลับกลายเป็นสตรีขี้หึงเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์คราวนี้ยังถึงกับไม่ฟังผู้ใดแอบไม่ดื่มยาห้ามครรภ์จนตั้งครรภ์ขึ้นมาแค่ให้นางดื่มยาขับเลือดนับว่าเขายังเหลือหนทางรอดให้คนเคย รัก

“ข้ามิได้เอาแต่ใจ เซี่ยชิงเยี่ยน แต่ไหนแต่ไรเป็นท่านเองที่บอกว่าคนที่ท่านรักมิใช่ข้า ข้าก็หลีกทางถอยตำแหน่งให้สมดั่งใจปรารถนาของท่านแล้ว ยามนี้ข้ามีชายในดวงใจ จึงไม่มีทางกลับไปรักท่านได้ดั่งเช่นวันวานอีก” เซี่ยชิงเยี่ยนเพิ่งหวนคืนจากสมรภูมิ ทั่วร่างยังคงตลบอบอวลด้วยไอ

ชายหนุ่มเอ่ยตะกุกตะกักอย่างตื่นเต้น เมื่อฟังแล้วคล้ายกับว่าเขานั้นกำลังจะมีความหวังเกิดขึ้นมาอีกหน "หนูจะลองกลับมา เป็น เหมือนเดิม" คนพูดก็เอ่ยอย่างเชื่องช้าและประหม่าอยู่บ้าง เธอยังคิดว่าตนอาจจะดูใจง่ายไปหรือที่จะให้อภัยเขาทั้ง ๆ ที่เขาทำเธอเจ็บหนักขนาดนั้น

"ไม่ใช่แค่เข็มคนเดียวหรอก ทุกคนที่รักคุณเขารอคุณกลับมาอย่างมีความหวังนะรู้ไหม" "เข็มขอให้คุณกลับมา และหายเป็นปกติไวๆ ถึงตอนนั้นเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว คุณต้องอยู่ให้ได้นะคะ "

เธอพูดช้าๆ ราวกับต้องการให้ทุกคำสลักลึกลงไปในใจของเขา "สิ่งที่ฉันรอมานาน...หวังว่ามันจะกลับมาอีกครั้ง และในที่สุด ฉันก็ได้เจอกับความหวังนั้นเสียที"