Romans & histoires การแต่งงาน

"What God joins together, let no one put asunder. Now I pronounced you husband and wife. You may now kiss your bride, Cyril.” Nagpalakpakan ang lahat ng bisita. She’s wearing an ivory wedding gown partnered with a vail. Dahan dahang hinarap ni Cyril ang asawa at marahang inalis ang belo na suot nito. Both of them are wearing a very bright smile. “I hope you are now at ease knowing that I am tied to you, forever.” Itinaas pa ni April ang kamay kung saan nandoon ang kanilang wedding ring.

Kailangan din niya ng lambing ni Kina para ganahan sa mga gawaing bahay araw-araw. Pero pati si Kina ay mukhang gusto rin namang huwag munang madaliin ang kanilang pagiging buhay mag-asawa. Gusto nitong ikasal muna sila sa simbahan kaya hindi rin naman ito tumutol kay Caroline. Isa pa ay kakatapos lang nila ng kolehiyo kaya ang pagkakaroon ng anak ay wala parehas sa kanilang bokabularyo.

"Okay po. Ano naman po'ng mangyayari kapag nalaman na? Magpapakasal na po ba ako kaagad, Daddy?" Mas lumakas ang tawa niya. "Hindi pa, baby. Hindi pa. Makikita rin ni Lou Wisesun ang taon ng magiging kasal mo. Saka lang tayo maghahanda kapag malapit na. Paano mo pala nalaman 'yang kasal na 'yan, ah?" Kiniliti niya ako. "Sa Barbie po, daddy. Laging may kasalan sa ending." Gusto kong kasal ang kagaya ni Cinderella! Magsusuot ako ng blue gown at bibili ng sasakyang gawa sa kalabasa at horses na mouse.

“Mas masaya talaga kapag maraming tao sa bahay. Kaya mula ngayon, madalas na kayong umuwi rito.” Napuno ng tawanan ang hapag, at tuluyan nang naiba ang usapan. Kinabukasan, nag-leave si Cassie sa law firm. Una niyang naisip na yayain si Ariane na samahan siyang mamili ng gown. Ngunit naalala niyang simula nang magpakasal ito, halos hindi na niya mahagilap. Palagi itong abala sa paghahatid ng pagkain at halos wala nang oras para sa ibang bagay.

DANICA Isang linggo ang lumipas simula ng mangyari 'yon ay talagang asar na asar ako at hindi maka-move on hindi ako nagpakita sa kaniya kahit pa panay ang hanap niya sa akin at ngayon nga 'ay wala na akong magagawa dahil ito na ang araw ng kasal namin. Wala ako sa mood ngayon at hindi ko feel ang magandang wedding gown na suot ko. Imbes na dahan-dahan akong maglakad dahil ito ang instructions sa akin hindi ko sinunod binilisan ko ang lakad ko habang hawak ang laylayan ng suot kong gown. Mga napatayo ang iba at hindi makapaniwala sa ginawa ko may nakangiti at panay ang kuha ng larawan sa akin. "Excited na siguro siyang makasal,"

-Beatrice- The wedding unfolded like a dream. Every detail was perfect. The soft glow of the chandeliers bathed the hall in golden light, the music swelled at just the right moments. Lahat ng mga mata ay nakatuon sa amin na para bang kami ang larawan ng happy couple na may forever. Little did they know na arranged marriage lang itong kasal na nagaganap. Pero sisiguraduhin ko an magiging forever kami ni Vaughn.

Ang hirap magpaliwanag. Hindi naman kasi niya ramdam na nag-asawa na siya dahil hindi naman sila ikinasal sa simbahan. Nagsuot lamang siya ng damit pangkasal sa mundong iyon at pagkatapos ay inihatid sa bahay ng kanyang mapapangasawa. Ganoon lang kadali at kasimple. Walang seremonyas at walang basbas mula sa maykapal. Kakaibang wedding tradition. Sa tunay na mundo ay walang kahit sinong babae ang papayag sa ganoong set-up.

Dagdag pa niya, “In two days, pupunta ako sa Simbahan at maghahanap ng Pare para alamin ang tamang petsa ng kasal ninyo. Sisiguraduhin kong magiging panghabambuhay ang pagsasama ninyo, laging nagkakaisa at nagmamahalan.” Alam ni Jessica na ang marriage certificate ay bagay lamang na umiikot sa pagitan nilang dalawa, samantalang ang mismong kasal ay isang simbolo—isang pormal na pagpapakilala sa kanilang pagsasama, hindi lamang sa pamilya kundi sa lahat ng tao sa paligid nila.

Dahan-dahan kong binasa. “This marriage is a business arrangement.” “No emotional attachment.” “No interference in Aldridge operations.” “The wife will follow the authority of Trenton Maxime Aldridge.” Unti-unting lumamig ang pakiramdam ko. Hindi ito kasal. Isa itong kontrata. Isang kasunduan. Isang kulungan. “May problema ba?” tanong ni Trenton mula sa likod ko. Huminga ako ng mabigat. “Wala pong love?”

FRANNY Isang Linggo Pagkatapos ng Desisyon Ang pagpaplano ng kasal ay naging isang buhawi ng kagalakan at organisasyon. Sa loob ng isang linggo, tila ba nagkaroon ng sariling buhay ang aming bahay, puno ng mga magazine tungkol sa kasal, mga sample ng tela, at ang aming mga notebook na puno ng doodle ng mga posibleng disenyo. Si Maria, na mukhang nabunutan ng tinik dahil sa "sa wakas" ay magaganap na ang kasal, ay naging aming hindi inaasahang wedding planner, puno ng mga ideya at tradisyon na ibinabahagi niya mula sa kanyang kultura.