การให้อภัย

"อย่ารู้สึกกับฉันเกินกว่าสถานะที่เธอมี" "ใครกันแน่ที่กำลังรู้สึกแบบนั้น"

ในอดีตเขาสร้างรอยแผลและความเจ็บปวดให้ฉันและไม่คิดจะหันมาเหลียวแลแต่ห้าปีผ่านไปเขากลับมาอยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า พี่โบว์...ผมรักพี่

"ชื่อเล่นว่าเดียร์เหรอ...เดียร์ที่แปลว่าที่รักใช่มั้ย" แรก ๆ ก็ต้องปากหวานไว้ก่อน แต่หลังจากนั้นน่ะเหรอ "มีผัวฝรั่งต้องทำใจนะหมวย!" ว้ายยยยย ทำใจอะไรดีล่ะ "ไม่อยากได้บนเตียง ขอระเบียงแทนได้มั้ย?" งั้นก็อย่าหนักไปนะพี่เรย์สงสารเด็ก .......................................... เมธากร หนุ่มลูกครึ่งไทย - ฝรั่งเศสหรือท่านประธานหมื่นล้านแห่งประทานชัย กรุ๊ปกับไดอาน่า สาวหมวยลูกครึ่งไทย - ฮ่องกงหญิงสาวผู้มีชีวิตเรียบง่ายไม่เคยทะเยอทะยานเกินตัวต่างจากแดเนียลพี่ชายฝาแฝดของเธอ แดเนียลเป็นเจ้ามือโต๊ะบอลรายย่อยของแก๊งมาเฟีย วันหนึ่งแดเนียลก่อเรื่องไว้แล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวจนทำให้ไดอาน่าตกอยู่ในอันตราย ไดอาน่าได้รับความช่วยเหลือจากเมธากร แต่เธอตระหนักได้ว่าเมธากรคือนักธุรกิจและของฟรีไม่มีในโลกธุรกิจ เธอไม่มีอะไรตอบแทนเขาสักอย่างจะมีก็แต่เรือนร่างที่ยังบริิสุทธิ์อยู่และหัวใจ...

คนตายด้านความรู้สึก อย่าง ‘แจน’ วิศวกรรมเครื่องกลปี 3 ทายาทมาเฟีย กลับมีความรู้สึก ปะทุร้อนเพราะเห็นเขา ‘เวลล์’ แพทย์ปี 5 เพียงทั้งคู่สบตา ก็เกิดคืนอันเร่าร้อนไฟลุกโชนในชั่วข้ามคืน

"นางมะลิต่อไปนี้มึงต้องขึ้นมาหากูทุกคืน" "ทุกคืนเลยเหรอจ๊ะ" "ใช่ทุกคืนมึงมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" "ไม่มีจ้ะแต่ว่าไม่ทุกคืนไม่ได้เหรอจ๊ะ" "ต่อไปนี้มึงจะต้องมาให้กูดูดนมมึงทุกคืนก่อนนอน"

การแต่งงานของเราเกิดจากความรักของเธอเพียงฝ่ายเดียว หากเขาต้องการจะหย่า เธอก็พร้อมจะไป "มนยอมแพ้แล้ว เรามาหย่ากันตามที่เวย์ต้องการเถอะค่ะ"

ด้วยใจบริสุทธิ์ “คณิต” ตั้งใจจะรักและดูแล “ลลิต” เด็กสาววัย 14 ปีในอุปการะอย่างหมดหัวใจ แต่เมื่อเหตุการณ์ดันอุบัติให้ความรู้สึกของเขาต้องเริ่มแปรเปลี่ยน คณิตจะทำอย่างไรเพื่อหักห้ามหัวใจ เขาจะต้องพยายามสักแค่ไหนเพื่อให้ลลิตได้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่ดีพร้อม ให้เธอได้มีทุกสิ่งทุกอย่างที่เด็กหญิงใจซุกซนคนหนึ่งพึงจะมีได้ เมื่อความถูกต้องคืออุปสรรคที่ขวางกั้นปรารถนาทั้งกายใจของเขาและเธอ เรื่องราวยิ่งวุ่นวายเมื่อครูสอนเปียโนของลลิตได้ก้าวเข้ามา หากเป็นไปได้ เขาจึงอยากจะขอเพียงให้วันวานได้หวนคืนมาอีกสักครั้งหนึ่ง เพื่อให้เขาแก้ไขให้ชีวิตได้ดำเนินไปอย่างหวานชื่นและสวยงาม

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา อาหารเย็นพร้อมแล้ว..แต่เขาไม่ได้กลับมาบ้านเลย ชีวิตคู่ของเราไม่เคยสร้างมาจากความรัก มีแต่เพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น สามปีผ่านไป ไร้บุตร แม่สามีที่ไม่เคยยอมรับฉัน สามีที่ห่างเหิน และกระนั้น... ฉันก็ยังรักเขา สามวันก่อน ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ เย็นนี้ ฉันหวังว่าจะได้บอกข่าวดีกับเขา แต่การแจ้งเตือนหนึ่งได้ทำลายทุกอย่าง: รูปถ่ายของเขา กำลังจูบกับพี่สาวของฉัน ฉันจำสถานที่นั้นได้ ฉันหยิบกุญแจแล้วออกไป ฉันกลับมาบ้านคนเดียว ฉันร้องไห้ตลอดทั้งคืน ในห้องถัดไป พวกเขาร่วมรักกัน และฉัน ตัวขดอยู่บนโซฟา ฉันถึงก้นเหวของหัวใจ เช้าวันรุ่งขึ้น แม่ของเขาปลุกฉันด้วยถังน้ำเย็นจัด เธอตะโกนใส่ฉันว่าฉันไม่ใช่ลูกสะใภ้ของเธออีกต่อไป ว่าฉันไม่มีสิทธิ์จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป แล้วฉันก็จากมา ตัวเปียกชุ่ม อับอายขายหน้า แตกสลาย แต่ในกระเป๋าของฉัน มีกระดาษย่นๆ ใบนั้น ชื่อของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉัน เมื่อคืนนี้ สายตาเดียวที่มองเห็นตัวฉันจริงๆ บางที นั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

"พี่ธาม..." "...พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นกับวาใช่ไหม พี่ไม่ได้หลอกวาใช่ไหม มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมคะ" เจ้าของใบหน้าใสยังคงถามคนตรงหน้าออกไปน้ำตาคลอ "อืม ฉันเข้าหาเธอ...ก็เพื่อสิ่งนั้นเท่านั้น" ทันทีที่ริมฝีปากหนาตอบความจริงกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเฉยชาก็ทำเอารุ่นน้องสาวร้องไห้ออกมาราวกับว่าทุกอย่างนั้นได้พังทลายลง "ฮึก พะ...พี่..."

“ก็ไม่เห็นต้องเสียเวลาคิดเลยนี่คะ ถึงคุณมาร์ตินจะติดใจลิษา แต่ก็ไม่ได้แปลว่าลิษาจะติดใจคุณมาร์ตินนะคะ”