ขี้อาย Novels & Stories

ผัวเริ่มคิดเเผนกลั่นเเกล้งเมียให้เขินอาย "อ่ะๆๆๆ~ ยะ" คนขี้อายรีบตอบอย่างไวกลัวว่าผัวจะทำให้เธอค้างอีก ทว่าเธอพูดออกมาไม่ชัดถ้อยชัดคำนักเพราะเธออายเกินไปที่จะขอผัว

ฉันหลบตาด้วยความอาย “ฮ่า ๆๆ ไม่เห็นต้องอายเลย ยังไงก็ต้องมีไม่ใช่เหรอครับ พี่ไม่ได้เอาเล่น ๆ นะนับเงิน”

ฉันดุเขาเบาๆ "อายทำไมครับพี่ไม่อายหรอกเพราะพี่อยากทำให้พวกมันรู้ว่าพี่รักนกยูงมากขนาดไหน^^"

เหมือนจะอาย​ แต่ไม่ใช่ความเขินแบบหญิงสาวที่ถูกเย้าแหย่ แต่มันคือความอายที่รู้ว่าถูกมอง เห็น​ และบางทีอาจกำลังถูกตัดสินอยู่เงียบ ๆ ในขณะเดียวกัน​ ความโกรธเล็ก ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในอก เพราะเขาพูดอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่น

ถามว่าฉันอายไหมที่มีคนรู้เรื่อง อายค่ะฉันอายมากแต่อารมณ์อยากระบายกับใครสักคนมันมีมากกว่าความรู้สึกอายก็เลยยอมพูดมันออกมา “มันเป็นใคร” กายพูดออกมาด้วยเสียงที่รอดไรฟันเหมือนพยายามข่มเสียงไม่ให้มันกลายเป็นตะคอก

โอ๊ย! คนบ้า ถ้าไม่ติดว่าฝนกำลังตกหนัก เธอคงวิ่งหนีไปแล้ว วายุยกยิ้มมุมปาก เห็นคนขี้อายแล้วหยิกแก้มเบาๆ

"เอ้าก็ไหนบอกชอบคนตัวสูง ผมสั้น ๆ ตาคม ๆ ถ้าเธอไม่พูดพี่เขาก็ไม่รู้หรอกนะยัยบ๊อง!" . "ไม่รู้ก็ไม่ต้องรู้ดิ! กินหนมเหอะไม่เอา! ไม่พูดเรื่องนี้~!" . แทงไม้เสียบลูกชิ้นทะลุถุง! น้ำจิ้มไหลเยิ้มเปรอะโต๊ะมาหินเต็มไปหมด นี่แหละคือคาแร็คเตอร์ของอาย นอกจากชื่อเธอจะแปลว่าลูกตาท ี่เล็กหยีเป็นเส้นตรงทุกครั้งเวลาที่เขินแล้ว อายยังหมายถึง "อับอาย" เพราะพฤติกรรมสุดโก๊ะของเธอจะโพร่งออกมาทุกทีเวลาเจอคนที่ชอบ มินเห็นเข้าทีไรก็อดขำไม่ได้ทุกที

ราตรีตอบเขินๆ… แม้ว่าหล่อนจะอยู่ในอารมณ์อยากสุดๆ แต่ทว่าก็ยังมีความกระดากอายหลงเหลืออยู่บ้าง แค่ต้องมานอนถ่างขาให้บิลลี่จับกระแทกเมื่อครู่ หล่อนก็รู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่นี่ถึงขนาดจะให้หล่อนขึ้นขย่มเอง “เถอะน่ะ… โถ… โดนขนาดนี้แล้วยังจะต้องอายอีกหร ือ… มาเถอะครับ”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ บรรยากาศรอบตัวเขาในตอนนี้ไม่สู้ดีนักหรอก ให้ความรู้สึกหดหู่มากกว่าจะมีความยินดีปรีดา ทั้งที่หมอค่อนข้างให้ความหวังกับการทำ IUI “งั้นผมไปนะครับ” ตุลย์บอกกับผู้เป็นย่า แล้วเดินออกมาจากห้องเพราะมีสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยในช่วงบ่ายจนถึงค่ำ

สาวใช้ตอบเสียงสั่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมาใหม่หรือเปล่า แต่ดูเหมือนนางจะขี้อายมาก เซี่ยเชียนฮวันหยิบชามยาขึ้นมาดม