ขี้อาย Novels & Stories

การหมุนปากกาหมึกซึมในมือของลู่หวยชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาแผ่ซ่านไปด้วยไอเย็นยะเยือก “หึ เขาใจป้ำดีนี่” วิลเลียมคนพี่ฟังออกถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของลู่หวย เขาตกตะลึงไปหลายวินาที

ตอนนี้ฉันได้แต่ก้มหน้าหลบความอาย จะไม่ให้อายได้ยังไงเพิ่งเล่าให้เขาฟังว่าเคยไปขับรถชนคนอื่นเล่าแล้วก็เขินจนหน้าแดง เขาไม่รู้เลยมั้งคะว่าฉันหมายถึงตัวเอง จำได้ขนาดนี้เขารู้หมดแล้วล่ะว่าฉันแอบชอบ T_T “ยาหยี...” อย่าเรียกชื่อได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~ เฮ้อ! อย่าเรียกชื่อหนูเถอะนะพี่หน ูขอร้องแค่นี้หนูก็อายจนจะตายเป็นซากศพอยู่ในรถพี่อยู่แล้ว

ถึงแม้ฉันจะไม่เข้าใจว่าอะไรคือชอบอะไรคือไม่ชอบ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันรู้สึกหวั่นไหวกับคุณลุงจ้าวจริง ๆ ไม่อย่างนั้นอาการก็คงไม่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงนี้ ฉันก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว ความอับอายปกคลุมไปทั่วร่าง "หนูขอโทษค่ะแม่ หนูมันต่ำทราม หน้าไม่อาย"

ฉันทั้งรีบเดินและรีบห้ามพี่เขา “ไม่ได้หรอกเมียคนเดียวต้องเปย์หนัก ๆ พี่จะให้หนูน้อยหน้าคนอื่นไม่ได้” พี่เควินหันมาพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังมาก แต่คนได้ฟังเขินแล้วนะ ทั้งเขินทั้งอาย อายคักอายแน >///< (อายคักอายแน = อายมาก)

สีเข้มตาวาว “มาดูดให้หน่อยสิ” เดชใช้มือลูบหัวค... แอ่นแท่งเขื่องให้คนอยู่ไกลตัวสั่น เขาเองก็สั่นไม่แพ้กันตอนนี้ นึกถึงรูเยิ้มๆ ของเมย์แล้วอดเด้าเอ็นใส่มือตัวเองไม่ได้

ฉันตอบเขาด้วยความมั่นใจแล้วก็ท้าทายเขากลับ “พี่ไม่ทำตรงนี้หรอกอายคน” “...” ฉันได้แต่อึ้งในความ...ของเขา อึ้งจนพูดไม่ออก อายคนเหรอ? ควรอายตัวเองก่อนไหมที่มีสันดานแบบนี้

ฉันสงสัย “ก็ทีผมอายุเยอะกว่าคุณยังไม่เรียกผมพี่เลย” คนขี้น้อยใจพูดอ้อมแอ้มออกมา

‘เอ่อ…แล้วน้องอายได้ต่อสู้กับมันไหม’ เขาฉลาดพอที่จะเลี่ยงคำว่าขัดขืน เพราะกลัวว่าคนฟังจะสะเทือนใจ ‘อายขัดขืนเท่าที่ทำได้ แต่แขนขาอายเหมือนไม่มีแรง พอถูกเขาแตะต้องก็ร้อนรุ่ม แล้วก็เคลิ้มไปกับเขาง่ายๆ’ เธอก้มหน้าอุบอิบอย่างละอายเหลือคณา

32 “เข้ามาก่อนสิ” ฉันยังรู้สึกอายจนถึงตอนนี้ อยากได้ปี๊บสักใบจะรีบเอามาคลุมหัวทันทีเลยยยย

หัวเราะโคตรอารมณ์ดี สนุกมากสินะที่ได้แกล้งให้ฉันอายจนไม่รู้จะอายยังไงได้ “หยาจะแอนตี้พี่กราฟ” ฉันบ่นอุบอิบออกมา ส่วนไอ้พี่กร๊วกก็หัวเราะเบาลง