ขี้อาย Novels & Stories

ฉันรีบปฏิเสธพร้อมทั้งถอยห่างจากจี‍จี้อย่างกับจับของร้อนและแน่นอนไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้น ทั้งสองสาวไม่ว่าอัยย์หรือนิ‍ชาก็มีอาการไม่ต่างกัน “พี่รัณขา ช่วยจี้ด้วย นางชะนีไม่มีนมมันแกล้งจี้” แน่นอนว่าชะนีไม่มีนมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฉัน ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้นที่อายแต่คนฟังอย่างเขาเ องก็อายไม่ต่างกันหูแดงมาถึงคอแล้วนั่น เก็บอาการหน่อยพ่อคุณ

"ไม่ได้โกรธหรอกค่ะ แค่อาย" "อายทำไม" "ก็อายเรื่องที่เจ้าขาพูดต่อหน้าพี่ไงคะ" "ถ้าเป็นเรื่องนั้นอย่าคิดมากเลย พี่ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย" "พี่ไม่คิดแต่โบนัสคิด ขอตัวนะคะ"

🎵My NOTH : ตอนนี้อายรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ไหมครับ อ๊ะอายมองข้อความนั้นอยู่นาน แล้วก็พิมพ์ตอบ 👗@ EYE : รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ค่ะ 👗@ EYE : อายกลัวอยู่นะคะ แต่ไม่ได้กลัวความรัก 👗@ EYE : อายกลัวว่าความรักที่อายมีต่อคุณ มันจะทำให้คุณเสียหาย เงียบไปสักพัก

"อายทำไม" "ก็อายที่ฉันงี่เง่า" เพิ่งเริ่มรู้สึกอายผู้ใหญ่ ไม่ได้อายแค่ผู้ใหญ่หรอกอายเพื่อนด้วย เป็นบ้าอะไรไม่รู้ทำตัวงี่เง่าไปได้

"อายทำไม" "ก็อายที่ฉันงี่เง่า" เพิ่งเริ่มรู้สึกอายผู้ใหญ่ ไม่ได้อายแค่ผู้ใหญ่หรอกอายเพื่อนด้วย เป็นบ้าอะไรไม่รู้ทำตัวงี่เง่าไปได้

"และไม่คำนึงถึงความรู้สึกของฉันด้วย ฉันรู้สึกต่ำต้อย" คุณยายจ้านพูดกับเขาว่า "หากเธอรู้สึกต่ำต้อย จงไปทำให้รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอเรียบเนียนขึ้น แม้แต่หยางหยางเอง เมื่อเห็นหน้าของเธอ เขาก็ยังไม่อยากให้เธอกอดเขาเลย แต่นั่นเป็นเพราะหยางหยางเป็นคนกล้าหาญ หาก เขาขี้อาย เขาอาจจะกลัวเธอจนตกใจและร้องไห้ไปแล้ว ถึงขนาดฝันร้าย และกรีดร้องเมื่อเขาเห็นเธอ"

"ไอ้บิลมันตื่นเอาน้องมึงไปเก็บดิ ยิ้มสยองแล้วเนี่ย" ยังไม่ทันที่อะอายจะพูดจบกายก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับเขย่าแขนบิลลี่ แต่บิลลี่กลับปัดมือเขาทิ้งอย่างรำคาญ อะอายก็หันไปมองกายตาขวางที่บังอาจมาว่าเธอ "พี่กาย! ..เอิ้ก..เห็นอย่างนี้อายดูแลตัวเองได้นะ"

แล้วชายหนุ่มก็ได้พูดเอ่ยตามเมียตัวเล็กของเขาทันที เพราะตอนแรกน้องยังกลัวว่าจะลงไปช้าเดี๋ยวโดนเพื่อนแซว แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้น้องยังไม่อยากลงไปง่ายๆซะแล้วสิ “ ใครซนกันคะ ยูก็แค่ อยากกินไอติมเท่านั้นเอง โดนเพื่อนแซวก็โดนไปสิ ”

"เห้อออ" "ถอนหายใจทำไม" "ผมเครียดอ่ะ" "เครียดเรื่องอะไร อายุแค่สิบขวบมีเรื่องเครียดด้วยเหรอเรา หื้ม"

เพียงแต่ เทียบกับพูดว่าถูกทำให้โมโห ไม่สู้พูดว่าครึ่งหนึ่งก็ทำให้รู้สึกเขินอาย! ขณะที่รู้สึกละอายใจและโมโห ฉู่เสวี่ยเยี่ยนก็แอบรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเช่นกัน อาการที่จางหยวนกล่าวถึงนั้นเหมือนกับโรคที่เธอเป็นทุกประการ!