คลั่งรักคั่นเวลา Novels & Stories

โฉมงามเอื้อมมือไปปาดน้ำตาของเจ้าคุณที่มันไหลลงมาหลังจากจบประโยคของเธอ “ถ้ากูไม่รักกูก็ต้องใช้ชีวิตอยู่กับมึงสิ” “สามปีกว่าแล้วมึงจะสามารถรักคนคนหนึ่งที่หลับมานานได้จนถึงทุกวันนี้เลยเหรอ มึงก็รู้ว่ากูเป็นพวกขี้เสือกเรื่องของคนอื่นโดยเฉพาะกับเรื่องของคนที่กูบอกว ่ารัก”

เพลงรัก. ฉันแค่แกล้งงอนพี่ไทม์เท่านั้นเอง ฉันไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นสักหน่อยถ้าฉันมัวแต่งอนแต่โกรธเวลาที่เขาติดต่อคุยงานกับผู้หญิงคนอื่นฉันคงไม่ต้องทำอะไรพอดี คือฉันแค่อยากรู้ว่าถ้าฉันงอนเขาจะง้อฉันอยู่ไหมจะว่าฉันงี่เง่าหรือเปล่า

ตอนที่ 78 กระชับรัก (18+) ลมหายใจร้อนผ่าวของภาคภูมิลดต่ำลง สู่เนินอกอวบอิ่มของปรายฟ้า ริมฝีปากหยักลึกดูดดึงยอดอกสีชมพูระเรื่ออย่างรุนแรง สลับกับลิ้นร้อนที่ตวัดเลียสร้างความเสียวซ่านจนปรายฟ้าต้องบิดเร้ากาย ปล่อยเสียงครางหวานลั่นห้อง มือเรียวลูบไล้แผ่นหลังกว้างของเขา สัมผั สกล้ามเนื้อที่เกร็งกระตุกเป็นจังหวะ

สอนให้พวกเขารู้จักความอดทน มากกว่าความรัก ทุกวันต้องเดินอยู่ในบทบาทที่ถูกต้อง ถูกเวลา จนวันที่ทั้งคู่ได้มาเจอกัน รอยยิ้มที่คุ้นเคยทำให้รู้ว่า ความรักบางอย่างไม่เคยตาย มันเพียงหลบซ่อนอยู่ใต้กาลเวลา และรอจะเต้นแรงอีกครั้ง…ในวันที่ไม่ควร...แต่ก็ห้ามไม่ได้ จบบริบูรณ์

Dr : คลั่งรัก นู๋นิวนิว : อย่าแซวหนูสิคะพี่ฮัม ทำไมมีแต่คนว่าหนูคลั่งรักอ่ะ แม่หนูก็อีกคน

ลัลนาคราง “เธอพร้อมรออยู่แล้วนี่” ลัลนาอับอาย แต่ความรู้สึกนั้นเพียงครู่เดียวก็ปลิดปลิวหายไปกลายเป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทน เมื่อถูกเขาขยี้ปุ่มเนื้อที่ไวต่อสัมผัส ทั้งปากร้อนชื้นของเขาก็เลื่อนลงมาดูดดึงยอดถันของเธออย่างเอาอกเอาใจ จนเธอครางกระเส่าไม่เป็นส่ำ กล้ามเนื้อ ในช่องท้องหดรัด ก่อนจะรู้สึกว่าดวงดาวแตกพร่ากลายเป็นสายรุ้ง

Chapter 29 @คลับ 22.00 น. “กรี๊ดดดด! ดินแดนขึ้นร้องเพลงพอดีเลยอะ” โมนาแอบเหล่ตามองดูอาการคนมีความรัก นี่แหละนะเขาว่ากันว่า เกลียดแบบไหนมักได้แบบนั้น

ฌอนแทบจะทนเธอไม่ไหวแล้วตอนนี้ เขาเริ่มทำเสียงโกรธ “คุณอย่ากระตุ้นความบ้าคลั่งของผมจะดีกว่า” แคทเธอรีนโอบแขนของเธอไปรอบตัวเขาทันที “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ บางทีความรักของฉันที่มีต่อคุณก็คงเหมือนกับคำพูดจากหนังที่บอกว่า ‘เมื่อคุณตระหนักได้ว่าคุณต้องการใช้เวลาที่เหลือในช ีวิตของคุณกับใครสักคน คุณก็จะต้องการให้ชีวิตที่เหลือของคุณเริ่มขึ้นโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้’ มั้งคะ”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ฉันถูกใครบางคนผลักลงจากรถจนล้มลงไปในแอ่งโคลน น้ำโคลนเย็นเฉียบกระเซ็นเปื้อนทั่วตัวของฉัน

และฉันก็ยอมจำนน ฉันลืมวันเวลาที่โดดเดี่ยว ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ ฉันลืมความโกรธ ความว่างเปล่า ความหวาดกลัว เพราะในชั่วขณะนั้น มีเพียงแค่ริมฝีปากของเขา ที่อบอุ่นและสั่นเทา แนบชิดกับริมฝีปากของฉัน จูบนั้นทำให้ฉันตกตะลึง ทำให้ฉันหยุดหายใจ มันยาวนาน