คลั่งรักคั่นเวลา Novels & Stories

"กูเห็นนั่งเหม่อตั้งแต่เช้าแล้วนะ ยังไม่เห็นหยิบปากกามาเขียนหนังสือซักตัวเลย นี่ผู้จัดการก็รอเอกสารมาครึ่งชั่วโมงละ" "เดาอะไรยากวะ เนี่ย..มันอาการคลั่งรักโว้ย" "คลั่งรักเมียเหรอวะ?" "เออดิ มึงเคยเห็นนาย คลั่งรักใครแบบนี้ไหมล่ะ"

มันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม สายตาของมันเปล่งประกายด้วยความเสน่หาท่วมท้น ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะหยุดรักผู้ชายตรงหน้าได้เลย นับวันยิ่งรักมากขึ้น รักแบบไม่มีเงื่อนไข รักแบบกำหนดขอบเขตไม่ได้ และไม่รู้ว่าจะหยุดรักมันได้ไหม “กูก็รักมึง เสือ” กาลเวลาจะผันผ่านไปสักกี่ปี ไม่มีเวลาไหนที่ จะทำให้รักของเราพังทลายลงไปได้ ขอให้รักของเราคงอยู่ชั่วนิรันดร์

คีย์ครุ่นคิดอย่างไม่ค่อยเข้าใจในคำถามที่ไม่รู้ว่าพูดออกมาแบบซื่อๆ หรือเป็นการตั้งปัญหาอย่างจริงจังตรงไปตรงมามากกว่ากันแน่ “กิจกรรมของคนรักกันแบบนี้เราต้องสนใจเรื่องเวลาด้วยเหรอคะ” “ไม่รู้สิคะ ก็แบบว่าเผื่อ...เกิดมีอารมณ์บ่อยๆ เดี๋ยวคงไม่ทันได้แบ่งเวลานอนกันพอดี อะไรแบบนี้ล่ ะมั้ง”

เนธานแสดงให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขาสามารถ ‘รัก’ เธอด้วยพละกำลังที่มีทั้งหมดของเขาอย่างไร ทุกสัมผัสแสดงให้เห็นว่าแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปี ความรักและความคลั่งรักของเขาที่มีต่อเธอนั้นไม่เคยลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย หากแต่จะยิ่งเพิ่มพูน มั่นคงและภักดียิ่งขึ้นอย่างที่เคยสัญญาเอ าไว้ “แดดดี๊ อ๊ะ แรง ๆ”

"อื้อ นั่นน่ะสิ พี่ก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าความรักมันออกแบบไม่ได้ พี่คิดว่าตัวเองเลือกคนที่ชอบเองได้ เรามีสเปคชัดเจน เราจีบคนที่ตรงตามความชอบของเรา แล้วเราก็ได้คบกับคนที่เราเลือกแต่หลังจากนั้น หลังจากคบกันมันไม่ใช่เลย "ยังไงครับ?" "ความรักมันไม่มีกฎกติกา มันไม่มีเวลาที่แน่นอน ม ันไม่ต้องการเวลา ถ้ามันจะเข้ามามันก็เข้ามาโดยที่เราไม่รู้ตัว"

คลั่งรักเมียจำเป็น Chapter 37 เสมือนความเสียวซ่านเป็นกระจกบาง แตกเป็นเสี่ยง กระจัดกระจายไปทั่วร่างกัญญามาศ ที่นอนบิดเร้าตัวบนเตียง ปากเผยอร้องครางรับความกระสันซ่าน จากปากสามีที่ปรนนิบัติพัดวีตรงของสงวนสาว แดเมี่ยนประโลมลิ้นลากไปตามรูปทรง พลิ้วลิ้นลิ้มรสน้ำหวานพร่างพราว

หนังตาคิลเลียนเริ่มหย่อนลงก่อนเขาจะเข้าสู่ห้วงนิทราตามสาวคนรัก ทั้งคู่โอบกอดราวกับโหยหาความอบอุ่นจากกันและกัน ในช่วงเวลาเกือบสี่โมงเย็น คนตัวเล็กลืมตาขึ้นก่อนพบว่าตัวเองซุกหน้ากับแผงอกล่ำสัน

“ก็เห็นๆกันอยู่.. เป็นพวกคลั่งรักแบบไม่ลืมหูลืมตา” “หาตรงกลางของท่านคริสตัลไม่ได้จริงๆ.. จะแค้นก็แค้นแบบไม่ฟังอะไร จะรักใครจะคนก็รักแบบไม่ลืมหูลืมตา..”

เสียงนั้นอ่อนโยนเหลือเกิน จนเธอเผลอชะงักปลายมีดหยุดค้างบนเขียงทันที ธีปกรณ์ยิ้มก่อนจะเลื่อนมือลงมาจับมือเธอไว้แน่นจากด้านหลัง แล้วพยักหน้าให้เธอหั่นต่อ แต่ก่อนที่เธอจะได้หั่นเขาก็เล่นประกบริมฝีปากกับเธอไปหลายที ‘นี่สินะที่เขาเรียกว่า คลั่งรักไม่ไหว' “เราจะช่วยดูให ้...อย่าตัดนิ้วตัวเองนะ” “เพราะนายกอดอยู่นี่ไง เราหั่นไม่ถนัด...” เธอบ่นเบา ๆ

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา เวลาไม่สามารถพิสูจน์ความรัก ความถูกต้องหรืออะไรหลายๆ อย่างได้ บางทีกาลเวลาอาจเป็นเพียงความรู้สึกที่อยู่กับเราตลอดไป..