ความรักต้องห้าม

มิลินคิดไม่ซื่อกับเพื่อนสนิท แต่พวกเพื่อนสนิทพวกนั้นเองก็คิดไม่ซื่อกับเธอ...

แอบรักมาตั้งหลายปี แต่สุดท้ายก็ได้แค่เพื่อน บางคนบอก 'แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่แล้ว' ดีจริงเหรอ ? ทำไมฉันไม่อยากได้มันล่ะ ! จะว่าโลภก็ได้ แต่ฉันอยากได้มากกว่านั้น อยากเป็นมากกว่าเพื่อน อยากเป็นคนที่เขารัก และเพราะฉันอาจจะโลภเกินไป แม้แต่คำว่าเพื่อนก็เลยไม่เหลือ 'พัง' ทุกความสัมพันธ์ของเรามันพัง เขาไม่เหลือเยื่อใยให้ฉันสักอย่าง จะเรียกชั่วก็ไม่ผิด ที่ฉันแอบนอนกับเพื่อนตัวเองตอนมันเมาไม่ได้สติ ฉันปล่อยให้ตัวเองท้อง คิดง่าย ๆ แค่ว่า.. แม้ไม่ได้ตัวและหัวใจ ขอแค่เลือดเนื้อเชื้อไข ฉันก็เอา !

“มะไม่... ตรงนั้น อ๊ะ... อ๊อย… ” เจนนี่ร้องครางไม่เป็นภาษา เมื่อลิ้นกำนันหินตวัดเลียสูงขึ้นมาถึงรูก้นขมิบเกร็งของหล่อน “ป๋าขา… อูย กระแทกเถอะนะจ๊ะ... หนูเสียวจะตายอยู่แล้ว… เอานานเดี๋ยวหนูช้ำ รู้หรือเปล่าว่ามาหาป๋าทีไรหนูเป็นต้องพักฟื้นไปสามสี่วัน” เสียงเรียกร้องของเจนนี่ ทำให้กำนันหินจับอวัยวะเพศยาวใหญ่ขึ้นมาบีบรูดเบาๆ ตั้งลำตระหง่านเตรียมพร้อมทะลวงเข้ามาดับความทุรนทุรายของสาวไซด์ไลน์กระหายสวาทที่อยากโดนจัดหนัก

เธอยินยอมอยู่ในสถานะเมียเก็บเพราะคำว่ารัก...แต่ในสายตาของผู้ชายคนนั้นช่างเต็มไปด้วยแรงเกลียดชัง ดูถูกเหยียดหยามสารพัดเพียงคิดว่าเธอมันเน่าเฟะจนยอมขายศักดิ์ศรีนอนกับอื่นที่เพิ่งรู้จักกันเพื่อแลกเงิน

ซูหลิง แฝงตัวเข้าไปในคาสิโนเพื่อล้วงข้อมูลทำลายตระกูล หลงเฟย มาเฟียผู้เหี้ยมโหดที่เป็นต้นเหตุการล่มสลายของครอบครัวเธอ แต่แผนล่มเมื่อเธอถูกจับได้ และตกเป็น "ของเขา" ด้วยการประมูลร่างกาย เขาไม่ได้เพียงแค่กักขังเธอไว้ใน "กรงทอง" ที่หรูหรา แต่ยังทรมานเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน แม้จะพยายามดิ้นรนและหาทางหนี แต่ซูหลิงกลับถูกหลงเฟยจับได้ทุกครั้ง เพราะเขาบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่ความแค้นเริ่มพร่าเลือน ซูหลิงกลับต้องเผชิญกับความสับสนในใจเมื่อร่างกายของเธอเริ่มโหยหาสัมผัสของเขา แต่แล้วความจริงก็ถูกเปิดเผย หลงเฟยเผยว่าศัตรูที่แท้จริงคือตระกูลเว่ยที่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือ ซูหลิงตัดสินใจร่วมมือกับหลงเฟยเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัว และในสงครามสุดท้าย หลงเฟยก็ยอมทิ้งอำนาจที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องเธอ ความรักที่เริ่มต้นจากความแค้นและความมืดมิด กลายเป็นบทสรุปที่ร้อนแรง เมื่อทั้งสองได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เรียบง่าย โดยที่หลงเฟยยังคงมีอำนาจที่ซ่อนอยู่เพื่อปกป้องพวกเขา และใช้ชีวิตร่วมกันในนามของความรัก

‘ช่วยตัวเองยังงั้นรึ’ หญิงสาวนึกประชดประชันคำพูดของสามีอยู่ในใจ เขาคงไม่รู้ว่านั่นคือสิ่งที่เธอแอบทำอยู่บ่อยๆ ลับหลังเขา นาวินคงไม่รู้ว่าเขาทำให้เธอต้องแอบพึ่งพากล้วยบ้าง แตงกวาบ้าง บางครั้งก็ลำนิ้วน้อยๆ ของตัวเอง พอให้อารมณ์อ้างว้างว้าเหว่ได้ทุเลาเบาบางลงชั่วครั้งชั่วคราว หากแต่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้ว่าในความจริงแล้วมันก็ได้แค่ ‘แก้ขัด’ และก็มีหลายครั้งที่มันยิ่งทำให้อัดอั้นทรมานในอารมณ์ กระสันหายิ่งกว่าเก่า เพราะเธอต้องการมากกว่าจะเอานิ้วของตัวเองสอดใส่ เธอชอบสัมผัสปลุกเร้าของบุรุษเพศมากกว่า ชอบให้ร่างกายโดนกอดรัดแลกสัมผัสคลุกเคล้า ชอบที่ตัวเองโดนจูบไซ้ รู้สึกมีอารมณ์มากมายเมื่อได้แลกน้ำแลกเนื้อ กอดรัดกับร่างกายที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อกลิ่นกายของบุรุษเพศที่เธอปรารถนา ‘อยากมากก็ช่วยตัวเองไปก่อน’ นีรชานอนนิ่งนึกถึงคำพูดของคนเห็นแก่ตัว ครั้นแล้วหยาดน้ำตากลมเกลี้ยงก็กลิ้งลงอาบนวลแก้ม บางหยดหล่นกระทบผ้าปูที่นอนแล้วซึมวาบเป็นวงคราบเปียกชื้น

โฉมนางได้แต่ส่ายบั้นท้ายไปมา กระดกบั้นท้ายของหล่อนขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นสัญญาณว่าอยากจะให้บอสเล่นของใหญ่กว่านั้น ปรินทร์ยังยั่วเย้าหญิงสาวด้วยการเพิ่มนิ้วที่กำลังขยับโยกจากหนึ่งเป็นสอง ขยับถี่ ๆ แล้วเพิ่มเป็นสาม พอโดนเข้าหลายนิ้วมันก็ยิ่งทำให้เนื้อแน่นของโฉมนางคับจนแทบปริ หล่อนส่งเสียงอื้ออึงในลำคอและมีเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง “โอวววว...หนูจ๋า...ฉันว่าเรามาเล่นอะไรที่สนุกกว่านี้จริง ๆ กันดีมั้ย นี่แหละงานของหนู และตอนนี้ฉันก็จะสอนให้หนูรู้จักกับจุดไคลแม็กซ์ของงานที่ต้องทำซะที”

เนื่องจากภาระทางการเงินที่สามีขี้เหล้าสร้างขึ้น ฉันไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะงั้นฉันจึงยอมรับความช่วยเหลือจากคุณพ่อ แน่นอนว่าย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน และข้อแลกเปลี่ยนที่ว่านั้นคือร่างกายของฉัน

โดนเข้าแล้ว ปรางค์วลัยตกใจ ร้องคราง เม้มปากแน่น แอ่นหนอกเนินรับลำนิ้วแข็งของคริสต์ ปาดไปมากับเม็ดเสียวแล้วตวัดรัวๆ แหวกร่องกลีบขมิบรัด ทำเอาหญิงสาวสะบัดหน้า บิดตัวไปมา หล่อนอดทนได้เพียงชั่วอึดใจสั้นๆ น้ำเสียวก็หลั่งซ่านออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้ กลิ่นคาวสวาทของปรางค์วลัยยิ่งกระตุ้นให้คริสต์รู้สึกมีอารมณ์ เขาตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก ใบหน้าหล่อก้มลงมาชิดกลีบสวาท

‘ก็แค่ของเดิมพันจากสนามแข่ง’ ——- “เป็นเด็กดีหรือเปล่า” “…คะ” “ฉันถามว่าเธอเป็นเด็กดีหรือเปล่า” “อื้อค่ะ เจียร์ขยันทำงานมากๆ ใช้อะไรก็ทำได้หมดเลย” “ทำได้หมดทุกอย่าง?” เสียงทุ้มต่ำถามทวนคำพูดนั้นอีกครั้งก่อนที่ร่างเล็กจะตอบยืนยัน “ใช่ค่ะ” เจียร์พยักหน้าดวงตากลมใสมองเขาด้วยความจริงจัง แต่กลับดูเหมือนลูกนกที่กำลังอ้อนวอนสัตว์นักล่า “สัญญาหรือเปล่า” “ค่ะเจียสัญญา” “ฉันไม่ชอบคนผิดสัญญา” “ไม่แน่นอนค่ะ ขอแค่พี่ล่าช่วยเจียร์” ล่าเค้นหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากของคนตัวเล็กพลางใช้มือลูบคางเธอเบาๆ “หึ! เด็กดี จำคำพูดของเธอเอาไว้ให้ขึ้นใจล่ะ….แล้วฉันจะมาทวงสัญญา”