ความรักทรมาน

ทุกคืนวันคริสต์มาสอีฟ ทายาทตระกูลมาเฟียมาร์โก—เอเดรียน มาร์โก ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูล จับสลากหนึ่งใบ เพื่อตัดสินว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับฉันหรือไม่ เพราะฉัน—ไอรีน แคสต์ ไม่ได้เกิดในตระกูลมาเฟีย หากเขาไม่ได้จับได้กระดาษที่มีชื่อฉัน เขาจะไม่มีวันรับฉันเป็นภรรยา ตลอดสี่ปี เอเดรียนจับสลากมาแล้วสี่ครั้ง และไม่เคยมีสักครั้งที่เขาได้ชื่อของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่าเขาต่อสู้กับตระกูลเพราะฉัน— ว่าเขายอมเสี่ยงเสียตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย เพียงเพื่อเลือกฉัน ทุกครั้งที่เขาล้มเหลว เขาจะกอดฉันแน่นและกระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ ปีหน้ายังมีโอกาส” และฉันก็รักเขาจนมันเจ็บปวด เจ็บมากพอจะยอมรอเขา ปีแล้วปีเล่า ปีนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าเขายังไม่ได้ชื่อฉันอีก… ฉันจะแอบสลับผลสลาก ฉันย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเอเดรียน และได้ยินน้องชายของเขาถามว่า “บอส… ทุกปีคุณก็จับได้ชื่อไอรีน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ล่ะ หรือเพราะคุณยังปล่อยเซร่าไปไม่ได้?” แต่เขากลับตอบเพียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เซร่าต้องการความช่วยเหลือด่วนจากฉัน ทำเหมือนเดิมนะ สลับชื่อไอรีนเป็นกระดาษเปล่า” เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แทนที่จะสลับ เขากลับโยนกระดาษเปล่าลงถังขยะ ทิ้งใบที่มีชื่อฉันไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินตามเอเดรียนไป ฉันเข้าไป หยิบกระดาษเปล่าจากถังขยะ แล้วสลับกับใบที่มีชื่อฉัน มองชื่อของตัวเองร่วงลงสู่กองขยะ เอเดรียน… ฉันไม่อยากรอเพื่อแต่งงานกับคุณอีกแล้ว ฉันจะให้สิทธิ์ในการเลือกให้คุณเอง

เพราะน้องสาวฝาแฝดร่างกายอ่อนแอ ทุกคนจึงลำเอียงไปรักแต่เธอ วันที่พายุหิมะถล่มจนปิดตายเส้นทางบนภูเขา เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียว ฉันกำใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในมือแน่น กำลังคิดจะสละหนทางรอดให้น้องสาวฝาแฝด แต่จู่ ๆ เธอกลับกุมหัวแล้วร้องว่าเวียนหัว คนทั้งบ้านกรูเข้าไปห้อมล้อมเธอทันที แล้วช่วยกันยัดร่างเธอเข้าไปในห้องโดยสาร สามีจับแขนข้างที่กระดูกหักของฉันแล้วพูดว่า “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ” ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่ฉันพร้อมตะโกนว่า “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!” กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ฉันถึงได้เห็นน้องสาวที่นั่งติดขอบหน้าต่างแลบลิ้นใส่ฉันด้วยสีหน้าผู้ชนะ——ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัว หลังจากรอดชีวิตมาได้ เวลาของฉันก็เหลืออยู่อีกแค่สามวัน สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจจะใช้ทุกอย่างแลกกับความรักเพียงเศษเสี้ยวจากครอบครัว

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันด้วยความเงียบงันมาสามวัน คู่หมั้นของฉัน ผู้ดำรงตำแหน่งคาโปแห่งตระกูลมอเรตติ ก็พาเบลล่าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไปพักร้อนบนเกาะ เขาคาดหวังจะเห็นฉันคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวงเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เมื่อเขากลับมาที่วาลมองต์ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง เขากลับได้พบกับผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาบังคับให้ฉันสละห้องทำงานหัวมุมของฉันไป ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลย ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วส่งมอบมันให้แต่โดยดี เพื่อที่จะดันหลังเบลล่าขึ้นมา เขาทำลายความน่าเชื่อถือของฉันต่อหน้าหุ้นส่วนคนสำคัญในงานประชุมประจำปีของตระกูล เพียงเพื่อให้เธอได้โดดเด่น ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ฉันแค่ยอมรับคำตำหนิจากคนในตระกูลและรับบทลงโทษไป เมื่อลูคัสต้องการให้เบลล่าเข้ามาดูแลธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดของตระกูล ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ฉันส่งมอบเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดให้โดยไม่มีการโต้แย้ง ปล่อยให้เขาจัดสรรอำนาจใหม่ตามที่เขาเห็นชอบ เบลล่าแสดงท่าทางเหิมเกริม "เห็นไหมคะ? ฉันบอกคุณว่ายังไง?" "ผู้หญิงแบบเธอน่ะต้องเจอไม้แข็ง แค่ไปเที่ยวเกาะทริปเดียวก็กลัวจนตัวสั่นว่าจะเสียคุณไป ดูสิคะว่าตอนนี้เธอว่านอนสอนง่ายขนาดไหน" ลูคัสเชื่อสนิทใจ เขาพูดชมเบลล่าในความช่างสังเกตของเธอ ในการตัดสินใจที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาให้สัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เสียจนกลายเป็นตำนานในโลกใต้ดินของวาลมองต์ให้กับฉัน แต่เขาคงจะลืมสัญญาการยกเลิกข้อตกลงที่เขาเซ็นไปแล้ว ใบที่ฉันสอดใส่มือเขาไปทันทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อไปพักร้อนด้วยกัน ฉันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

การเปิดห้องกับเพื่อนสมัยเด็กเป็นครั้งที่ 999 เขายังคงเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เช้าวันถัดมา จู้ซีเหยามีรอยจูบพราวทั่วเรือนร่าง เพียงขยับนิดเดียวก็ปวดระบมไปทั้งเอวทั้งหลัง บรรยากาศคลุมเครือในห้องยังคงอบอวล มือเรียวยาวของลู่โจวหนานโอบกอดเธอไว้ รับรู้ถึงความนุ่มอุ่นในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “พรุ่งนี้แต่งตัวให้เป็นทางการหน่อย ไปบ้านฉันด้วยกัน” ได้ยินดังนั้น จู้ซีเหยาก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม

ครอบครัวรอสซีมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง หากคุณต้องการจะก้าวขึ้นเป็นนายหญิงมาเฟียคนต่อไป คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ นั่นคือการหาเงินให้ได้สามร้อยล้านดอลลาร์ ซึ่งต้องเป็นเงินสะอาด ภายในเวลาแค่ปีเดียว โดยต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด ห้ามพึ่งพาความช่วยเหลือจากครอบครัวเด็ดขาด ฉันใช้เวลาถึงสิบปีพยายามทำให้สำเร็จเพื่อวินเซนต์ ฉันปลุกปั้นบริษัทถึงสิบแห่งขึ้นมาจากศูนย์ด้วยสองมือของตัวเอง แต่ทุกครั้ง พอฉันกำลังจะก้าวข้ามเส้นชัย ก็มักจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นเสมอ ทุกสิ่งทุกอย่าง... พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา จนกระทั่งปีนี้ ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ ฉันวิ่งไปที่ห้องทำงานของเขา ในมือถือรายงานการตรวจสอบบัญชีเอาไว้แน่น หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก ฉันคิดว่าในที่สุดฉันก็คือผู้ชนะ แต่เปล่าเลย... ฉันกลับได้รู้ความจริงว่าชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดของฉันมันคือเรื่องหลอกลวง เขายกอาณาจักรทั้งหมดที่ฉันสร้างมากับมือให้กับเอวา—ลูกนอกสมรสของพ่อฉัน ทั้งหมดก็แค่เพราะข้ออ้างที่ว่าหล่อนเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง และเขาต้องการดันให้หล่อนขึ้นเป็นนายหญิงตัวจริง ฉันพอแล้ว ฉันถอดใจจากเขา และทิ้งความฝันของครอบครัวที่หวังจะผงาดขึ้นมายิ่งใหญ่ไปพร้อมกับเขา จากนั้นฉันก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น และต่อสายตรงถึงแก๊งมาฟีย ที่ชิคาโก "ข้อเสนอแต่งงานของคุณน่ะ" ฉันกรอกเสียงลงไป "ฉันตกลง"

“คุณเจียง เราโทรมาจากหน่วยงานทำการุณยฆาตที่สวิตเซอร์แลนด์ ไม่ทราบว่าคุณได้ยื่นเรื่องทำการุณยฆาตในวันที่ 25 ธันวาคมใช่ไหม?” ขนตาของเจียงอี่ฮว่าสั่นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใช่” “โอเค คำร้องขอการุณยฆาตของคุณผ่านการอนุมัติแล้ว ทางเราให้เวลาครึ่งเดือน รบกวนเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วย” เพิ่งวางสาย ประตูห้องนอนก็เปิดออก เหลียงซิวหย่วนเดินเข้ามาพร้อมไอเย็นบนตัว เมื่อเห็นเธอ เขายิ้มแล้วชูกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงาม “ฮว่าฮว่า สุขสันต์วันเกิด” เจียงอี่ฮว่าหัวเราะ “วันเกิดฉันเมื่อวาน” เหลียงซิวหย่วนชะงักไป สีหน้าเหลอหลาและกระอักกระอ่วน “ขอโทษนะ ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมากเลย”

เมื่อเจ้าพ่อมาเฟียร็อกโกแห่งตระกูลฟาลโคน สามีของฉัน ตัดสายโทรศัพท์ของฉันเป็นครั้งที่ 99 ฉันพาร่างกายที่ป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย เดินเข้าไปในห้องทำงานของที่ปรึกษากฎหมายประจำตระกูล "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยื่นเรื่องหย่า" หลังสิบนาทีต่อมา ร็อกโกที่พึ่งได้รับข่าว ก็รีบเข้ามาพร้อมกับคนในครอบครัวของฉัน ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "เพื่อจะป่วนงานเลี้ยงฉลองเลื่อนตำแหน่งของโซเฟีย คุณถึงกับกล้าใช้เบอร์ฉุกเฉินพร่ำเพรื่อเลยเหรอ? สมองคุณหายไปไหนหมด!" รายงานผลการวินิจฉัยโรคที่ฉันกำไว้ในมือถูกแม่แย่งไปทันที เธอเหลือบมองเพียงไม่กี่วินาทีก็หัวเราะเยาะออกมา "แกล้งป่วยเรียกร้องความสงสาร เพียงเพื่อให้พวกเราหันมาสนใจแก แคลร์ ตั้งแต่เด็กจนโตแกโกหกมาไม่พออีกหรือไง?" โซเฟียน้ำตาคลอเบ้า พร้อมคว้าแขนของร็อกโกไว้ "ขอโทษนะพี่ หนูไม่ควรรับตำแหน่งนี้เลย พี่อย่าทำร้ายตัวเองและทำร้ายร็อกโกอีกเลยนะ!" ฉันเช็ดคราบเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากมุมปาก แล้วหันไปเผชิญหน้ากับทนายความอีกครั้ง "ตอนนี้ฉันไม่เหลือครอบครัวแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาในการเผาศพของฉันในอีกสามวันข้างหน้า รบกวนช่วยจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดด้วยค่ะ"

สามีมาเฟียของฉัน อเลสซิโอ กำลังมีความสัมพันธ์ลับกับโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของเขา ในรถ ห้องทำงาน ห้องน้ำ แม้แต่บนโต๊ะอาหาร พวกเขาทิ้งร่องรอยความสัมพันธ์สกปรกไว้แทบทุกที่ “โซเฟีย ไม่ต้องกังวล พอฉันสร้างความมั่นคงของตำแหน่งในตระกูลได้เมื่อไหร่ ฉันจะมอบทุกอย่างให้เธอ” “แบลร์… เธอก็เป็นแค่เครื่องมือที่ฉันใช้รักษาอำนาจของตำแหน่งฉันเท่านั้น” ตลอดแปดปีของการแต่งงาน เขาเคยกระซิบถ้อยคำหวานที่สุดในโลกให้ฉันฟัง แต่ตอนนี้ ความภักดีของเขาไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้โวยวาย ฉันเลือกทำข้อตกลงในตลาดมืดแทน อีกสองสัปดาห์ แบลร์ เกรโก จะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

พอรู้ว่าเฮ่อเยี่ยนฉือซิ่งรถจนเกิดอุบัติเหตุ เสียเลือดมากจนต้องเข้าโรงพยาบาล หยานอี้ซีรีบตามไปทันที และบริจาคเลือดให้เขาเต็ม ๆ 1000cc พวกเพื่อนของเขาพากันเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพักผ่อน เธอจึงจำใจรับคำ เธอเดินออกมาถึงหน้าประตูแล้ว แต่เพราะเป็นห่วงจึงหันกลับเข้าไปอีกครั้ง ทว่าทันทีที่หันไป ก็เห็นพยาบาลเทเลือดห้าถุงเต็ม ๆ ที่เพิ่งเจาะจากร่างเธอลงถังขยะต่อหน้าต่อตา ถัดจากนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นจนหลังคาของโรงพยาบาลจะถล่มดังมาจากห้องผู้ป่วยข้าง ๆ “ฮ่า ๆ หยานอี้ซี ยัยโง่นั่นโดนพวกเราหลอกอีกแล้ว!”

วันก่อนวันแต่งงานของฉัน ฉันไปถึงมหาวิหารของเราตั้งแต่เช้า เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่นั้น แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคู่หมั้นของฉันกับน้องสาวต่างแม่—อิซาเบลล่า—กำลังร่วมรักกันอยู่บนแท่นพิธี แท่นพิธีของเรา ฉันจับได้คาหนังคาเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ เขาทำเพียงแค่ไล่ฉันออกไปท่ามกลางพายุ ฉันทรุดตัวลงกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาเจอฉัน—อลิสแตร์ เจ้าชายแวมไพร์ เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางพายุราวกับเทพเจ้า ดึงฉันขึ้นมาจากโคลนตม แล้วมอบพระราชวังให้เป็นที่พักให้ฉัน เขาประกาศต่อทั้งโลกว่าฉันคือเนื้อคู่ของเขา คนที่เขาใช้เวลาหลายศตวรรษตามหา คนเดียวและคนสุดท้ายของเขา ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทของเขาทำให้ฉันกลายเป็นที่อิจฉาของทั้งโลกเหนือธรรมชาติ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของเขา จนกระทั่งฉันพบห้องลับของเขา ปลายนิ้วของฉันปัดผ่านม้วนคัมภีร์โบราณ ตัวอักษรถูกเขียนด้วยเลือด บรรทัดแรกคือชื่อของเธอ—อิซาเบลล่า ด้านล่างนั้น เป็นลายมือของอลิสแตร์เอง—“สำคัญที่สุด เหนือสิ่งอื่นใด” ถัดลงมาเป็นบันทึกของผู้รักษาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน บันทึกการรักษาของแวมไพร์ วันที่บันทึกคือคืนเดียวกับที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ คืนที่ฉันถูกฝูงมนุษย์หมาป่าโจมตี พวกเขาพาฉันกลับมายังปราสาท ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด ไม่มีผู้รักษาคนไหนมาช่วยฉันเลย ฉันฟื้นขึ้นมาเพียงลำพัง เด็กคนนั้นหายไปแล้ว ลูกของเรา สายเลือดของเขา สายเลือดของฉัน—หายไปหมด และเสื้อผ้าของฉันก็ชุ่มไปด้วยสิ่งที่หลงเหลืออยู่จากมัน ฉันลบคราบทุกอย่างให้หายไปหมด เมื่อเขากลับบ้าน ฉันก็พังทลายลงในอ้อมแขนของเขา ฉันไม่เคยบอกเขาเลย ฉันทนไม่ได้หากต้องให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ในคืนเดียวกันนั้น อิซาเบลล่าก็ถูกมนุษย์หมาป่าโจมตีเช่นกัน และคำสั่งของอลิสแตร์ต่อสภาของเขาก็คือ “ส่งผู้รักษาไปทั้งหมด อิซาเบลล่าคือสิ่งสำคัญที่สุด” หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้น ความสิ้นหวังไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดราวกับยาพิษ “ถ้าฉันไม่เคยเป็นคนนั้นเลย… งั้นความเป็นนิรันดร์ของคุณก็เก็บไว้คนเดียวเถอะ ฉันไม่ต้องการมีเป็นส่วนหนึ่งกับมันอีกต่อไป”