ความรักทรมาน Mga Nobela at Kwento

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

ในคืนก่อนวันวิวาห์ แฟนหนุ่มของฉันแอบส่งข้อความหารักแรกของเขา [คนเดียวที่ฉันเฝ้าฝันอยากแต่งงานด้วยมาตลอด มีแค่เธอเท่านั้น] ยิ่งงานมงคลใกล้เข้ามาทุกที ฉันทำเพียงเฝ้ามองเขาหัวหมุนกับการเตรียมงานอย่างตั้งอกตั้งใจ ทว่าทุกรายละเอียด กลับถูกจัดวางตามความชอบของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดอกไม้แรกแย้มของเขาทั้งหมด ฉันปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไป โดยไม่คิดจะทักท้วงหรือเหนี่ยวรั้ง เพราะทั้งงานแต่งงานในฝัน และผู้ชายคนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

ในคืนครบรอบแต่งงานปีที่หก ฉันหน้าแดงก่ำ เบี่ยงหลบจูบร้อนแรงของสามี กู้จิ้งชวน แล้วผลักเขาเบา ๆ ให้ไปหยิบถุงยางจากลิ้นชักข้างเตียง ข้างในนั้นซ่อนเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ — แท่งตรวจครรภ์ที่ขึ้นผลว่ากำลังตั้งครรภ์ ฉันจินตนาการถึงวินาทีที่เขาเปิดเจอ ว่าเขาจะยิ้มออกมาแบบไหน แต่ทันทีที่มือของเขาเอื้อมไปที่ลิ้นชัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของ เหล่าม่า เพื่อนสนิทของเขาดังมาจากปลายสาย พูดเป็นภาษาเยอรมันว่า: “คุณกู้ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับ? โซฟาเพิ่มอารมณ์รุ่นใหม่ที่บริษัทเราเพิ่งออก สบายไหม?” กู้จิ้งชวนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับเป็นภาษาเยอรมันว่า: “ฟังก์ชันนวดใช้ได้ดีเลย จะได้ไม่ต้องให้ฉันคอยนวดเอวให้ซูซานซานอีก” เขายังคงกอดฉันไว้แน่นในอ้อมแขน แต่สายตากลับเหมือนมองทะลุฉันไป เห็นใครอีกคนหนึ่ง “เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้ ถ้าภรรยาฉันรู้ว่าฉันนอนกับน้องสาวของเธอ ฉันก็จบเห่แน่” หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงอย่างแรงด้วยมีดหนึ่งเล่ม พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วย เลยฟังออกทุกคำที่พูด ฉันฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นไว้ แต่มือที่โอบรอบลำคอของเขากลับสั่นเล็กน้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เตรียมจะตอบรับคำเชิญจากโครงการวิจัยนานาชาตินั้น อีกสามวันต่อมา ฉันจะหายไปจากโลกของกู้จิ้งชวนอย่างสิ้นเชิง

ทุกคืนวันคริสต์มาสอีฟ ทายาทตระกูลมาเฟียมาร์โก—เอเดรียน มาร์โก ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูล จับสลากหนึ่งใบ เพื่อตัดสินว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับฉันหรือไม่ เพราะฉัน—ไอรีน แคสต์ ไม่ได้เกิดในตระกูลมาเฟีย หากเขาไม่ได้จับได้กระดาษที่มีชื่อฉัน เขาจะไม่มีวันรับฉันเป็นภรรยา ตลอดสี่ปี เอเดรียนจับสลากมาแล้วสี่ครั้ง และไม่เคยมีสักครั้งที่เขาได้ชื่อของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่าเขาต่อสู้กับตระกูลเพราะฉัน— ว่าเขายอมเสี่ยงเสียตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย เพียงเพื่อเลือกฉัน ทุกครั้งที่เขาล้มเหลว เขาจะกอดฉันแน่นและกระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ ปีหน้ายังมีโอกาส” และฉันก็รักเขาจนมันเจ็บปวด เจ็บมากพอจะยอมรอเขา ปีแล้วปีเล่า ปีนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าเขายังไม่ได้ชื่อฉันอีก… ฉันจะแอบสลับผลสลาก ฉันย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเอเดรียน และได้ยินน้องชายของเขาถามว่า “บอส… ทุกปีคุณก็จับได้ชื่อไอรีน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ล่ะ หรือเพราะคุณยังปล่อยเซร่าไปไม่ได้?” แต่เขากลับตอบเพียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เซร่าต้องการความช่วยเหลือด่วนจากฉัน ทำเหมือนเดิมนะ สลับชื่อไอรีนเป็นกระดาษเปล่า” เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แทนที่จะสลับ เขากลับโยนกระดาษเปล่าลงถังขยะ ทิ้งใบที่มีชื่อฉันไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินตามเอเดรียนไป ฉันเข้าไป หยิบกระดาษเปล่าจากถังขยะ แล้วสลับกับใบที่มีชื่อฉัน มองชื่อของตัวเองร่วงลงสู่กองขยะ เอเดรียน… ฉันไม่อยากรอเพื่อแต่งงานกับคุณอีกแล้ว ฉันจะให้สิทธิ์ในการเลือกให้คุณเอง

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันด้วยความเงียบงันมาสามวัน คู่หมั้นของฉัน ผู้ดำรงตำแหน่งคาโปแห่งตระกูลมอเรตติ ก็พาเบลล่าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไปพักร้อนบนเกาะ เขาคาดหวังจะเห็นฉันคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวงเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เมื่อเขากลับมาที่วาลมองต์ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง เขากลับได้พบกับผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาบังคับให้ฉันสละห้องทำงานหัวมุมของฉันไป ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลย ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วส่งมอบมันให้แต่โดยดี เพื่อที่จะดันหลังเบลล่าขึ้นมา เขาทำลายความน่าเชื่อถือของฉันต่อหน้าหุ้นส่วนคนสำคัญในงานประชุมประจำปีของตระกูล เพียงเพื่อให้เธอได้โดดเด่น ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ฉันแค่ยอมรับคำตำหนิจากคนในตระกูลและรับบทลงโทษไป เมื่อลูคัสต้องการให้เบลล่าเข้ามาดูแลธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดของตระกูล ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ฉันส่งมอบเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดให้โดยไม่มีการโต้แย้ง ปล่อยให้เขาจัดสรรอำนาจใหม่ตามที่เขาเห็นชอบ เบลล่าแสดงท่าทางเหิมเกริม "เห็นไหมคะ? ฉันบอกคุณว่ายังไง?" "ผู้หญิงแบบเธอน่ะต้องเจอไม้แข็ง แค่ไปเที่ยวเกาะทริปเดียวก็กลัวจนตัวสั่นว่าจะเสียคุณไป ดูสิคะว่าตอนนี้เธอว่านอนสอนง่ายขนาดไหน" ลูคัสเชื่อสนิทใจ เขาพูดชมเบลล่าในความช่างสังเกตของเธอ ในการตัดสินใจที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาให้สัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เสียจนกลายเป็นตำนานในโลกใต้ดินของวาลมองต์ให้กับฉัน แต่เขาคงจะลืมสัญญาการยกเลิกข้อตกลงที่เขาเซ็นไปแล้ว ใบที่ฉันสอดใส่มือเขาไปทันทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อไปพักร้อนด้วยกัน ฉันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

“คุณแน่ใจหรือไม่ว่าจะลบข้อมูลส่วนตัวทั้งหมด? เมื่อดำเนินการสำเร็จ คุณจะหายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง ราวกับไม่เคยมีตัวตน และจะไม่มีใครตามหาคุณพบอีก!”

ปีที่สามของการแต่งงานกับกู้เจ๋อเฟิง จู่ๆ กู้เจียวเจียวน้องสาวบุญธรรมของเขาส่งคลิปหนึ่งมาให้ฉัน ฉันเปิดดู เห็นกู้เจ๋อเฟิงกำลังใช้เนกไทที่ฉันเพิ่งให้เขา ผูกน้องสาวบุญธรรมของเขาไว้ที่หัวเตียง ส่วนน้องสาวบุญธรรมนอนอยู่ด้านล่างตัวเขาในสภาพเปลือยเปล่า เอาแต่เรียกเขาว่าสามีอยู่อย่างนั้น หลังเสร็จภารกิจ พวกเขากอดกันแน่น กู้เจียวเจียวคล้องคอเขาแล้วพูดอ้อน “ฉันไม่ชอบแหวนที่พี่ให้ เอาไปให้พี่สะใภ้สิ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากน้องสาว” วันต่อมา ฉันนั่งอยู่ในห้องอาหารสุดหรู มองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นผู้ช่วยเข็นเค้กก้อนใหญ่เดินมาหาฉัน “นายท่านติดธุระกะทันหัน เลยฝากฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้คุณ” ในกล่องคือแหวนวงที่น้องสาวบุญธรรมของเขาไม่ต้องการ อีกฝ่ายส่งรูปภาพใหม่มาอีกแล้ว กู้เจ๋อเฟิงไปหาหมอกับน้องสาวบุญธรรมที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้ร้องไห้โวยวาย เซ็นเอกสารการหย่าอย่างใจเย็น แล้วก็สั่งให้คนไปเตรียมงานแต่งงาน “คุณนาย เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวชื่ออะไรเหรอ?” “กู้เจ๋อเฟิงกับกู้เจียวเจียว” อีกเจ็ดวัน ฉันจะทำให้คนทั้งโลกรู้ว่านายท่านที่ทำตัวเคร่งขรึม แอบเล่นชู้กับน้องสาวบุญธรรมอย่างสุดเหวี่ยงขนาดไหน

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน